Friday, May 16, 2008

άτιτλο

Δεμένη στους δείχτες ενός ρολογιού

με αίσθηση ασφάλειας

επιχειρεί την κατάβαση

ανίκανη όντας να πιάσει και να πιαστεί

ή ν’ ακουστεί ακόμα

ένεκα που δεν εννοεί τις λέξεις

και αιωρείται

ως επίφαση παρουσίας που δεν βρίσκει στόχο

έκπληκτη απ' την κώφευση του πάσχοντος

επισφραγίζοντας τ’ αποφθέγματα του συναφιού της

«ουκ έστι πράξις

περί άκοντα σωθείναι»

Ωστόσο

κάποιοι την συγχέουν με τη νεκρή αδελφή της

και την αποκαλούν συμπόνοια.



(Σόρυ για το μονοτονικό στ' αρχαία)

2 comments:

Anonymous said...

Καλησπέρα!!

Πρεσβύωψ

Herinna said...

welcome back>? καλημέρα πρεσβυωπά μου.