Friday, March 07, 2008

Η έννοια της αυτοκριτικής και ο πολιτικός προσδιορισμός της αριστεράς στις μέρες μας.

Καλά το καταλάβατε, η περίοδος που τα καλύτερα παιδιά κουραστήκανε και γύρισαν στο σπίτι, έληξε. Όσοι από μας ζούμε ακόμα, εισπράττουμε καθημερινά στο πετσί μας εδώ και χρόνια τ' αποτελέσματα της πολιτικής απραξίας σε όλες τις εκφάνσεις. Γιατί στην πραγματικότητα άλλο δεν κάνουμε από το να ψηφίζουμε για να ξεμπερδεύουμε. Κι αυτό οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών το ξέρουν και το χρησιμοποίησαν με τον πλέον αίσχιστο τρόπο. Ας δώσουμε λοιπόν ένα τέλος στην άρνηση της πολιτικής συνείδησης και ας σκεφτεί ο καθένας μας το ποσοστό ευθύνης που του αναλογεί, για τα χάλια της χώρας μας τα τελευταία χρόνια.
Και βέβαια ο καθένας σύμφωνα με το που έχει ταχθεί αλλά και σύμφωνα με το κατά πόσο ο χώρος που ψηφίζει τον αντιπροσωπεύει ταξικά, για να δούμε και τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζει ένα σοβαρό μέρος του ελληνικού λαού.
Δεν μ' ενδιαφέρει να στρέψω τη σκέψη μου στη φάση αυτή το κατά πόσο οι μέδοθοι και οι τακτικές των πολιτικών σχημάτων (κι όχι κομμάτων το τονίζω), οδηγούν στο αποτέλεσμα μιας εκλογικής επιτυχίας. Στόχος δεν είναι το ποιος θα πάρει τη θέση του σημερινού πρωθυπουργού και με βάση ποια κομματική προπαγάνδα αυτό θα επιτευχθεί. Στόχος πρέπει και θα είναι, μέσα από το πολιτικό σχήμα που με εκφράζει αυτή την εποχή τον ΣΥΡΙΖΑ, η διαχείριση των κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών ακόμα προβλημάτων από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα βιώνουν και ανεξάρτητα από τους εκλογικούς στόχους ή τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Έχω ακούσει πολλούς να ρωτάνε αν ο ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει στην διακυβέρνηση ή την ακυβερνησία. Είναι κατά την άποψή μου αφελής το λιγότερο μια τέτοια ερώτηση, δεδομένου ότι είναι αδύνατο να υπάρξει ακυβερνησία διότι η λέξη "κυβέρνηση", είναι συνυφασμένη με τη λέξη "εξουσία" και εξουσία μέχρι τώρα έχουμε δει να ασκούν επί κυβερνήσεων άλλες οικονομικές δυνάμεις που υπάρχουν και θα υπάρχουν ανεξάρτητα από το πόσες κυβερνήσεις θ' αλλάξουν μέσα στα επόμενα τέσσερα ή οκτώ χρόνια, και καθόλου δεν πρόκειται από αυτό να πληγούν τα συμφέροντα των καπιταλιστικών αυτών δυνάμεων ούτε βεβαίως να πάψει η εξουσία τους. Άρα το θέμα δεν είναι με ποια κυβέρνηση αυτό θα εφαρμόζεται, αλλά ποια θα είναι η πολιτική και κοινωνική εκείνη δύναμη που θα βρεθεί απέναντι σ' αυτά τα συμφέροντα κι όπως πολύ καλά ξέρουμε δεν έχουν καμιά σχέση με τα συμφέροντα του απλού εργαζόμενου, με τα συμφέροντα της μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού.
Θέλω να κάνω ξεκάθαρο από εδώ μέσα, για όσους ευκαιριακά ή συστηματικά με διαβάζουν, ότι δεν θα είχε κανένα νόημα η κάθε προσωπική αγανάκτηση που κατά καιρούς έχω γράψει για τα τεκταινόμενα της ζωής μου, αν αυτά δεν είχα τη συναίσθηση ότι είναι απόρροια μιας κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης που τις επιπτώσεις της πληρώνει κάθε απλός άνθρωπος. Υπήρξα ανέκαθεν τοποθετημένη πολιτικά, κι αν εδώ έχω βρει έναν χώρο για να εκφράζω τις βαθύτερες και πιο επιφανειακές ανησυχίες μου, θα ήταν λάθος να αυτολογοκριθώ στο όνομα μιας αναγνωσιμότητας, κρύβοντας τις πολιτικές πεποιθήσεις μου και την όποια μου ταυτότητα. Δεν έχω ούτε σκοπό να το γυρίσω στην πολιτικολογία, αυτά όλα τα γράφω με αφορμή την πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ που πρόκειται να πραγματοποιηθεί από τις 14-16 Μαρτίου και την παρουσία μου χθες σε μία άλλη, προκαταρκτική θα έλεγα, που έγινε σε μια από τις αίθουσες του δημαρχείου Καισαριανής, ελλείψει στέγης.
Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου που ταυτίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, αγνοώντας τις άλλες συνιστώσες αυτού του σχηματισμού, που είναι από κάθε παλιό αριστερό κόμμα, τάση, σχήμα και διαφοροποίηση και είναι λάθος να θεωρείται πως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι ο μαέστρος του όλου κινήματος, άσχετα αν βουλευτικά βρίσκεται σε πιο αναγνωρίσιμη θέση. Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις της αριστεράς που κατά το παρελθόν ήταν αδιανόητο ότι θα μπορούσαν να συνυπάρξουν, βγάζοντας στην άκρη τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους, στο όνομα μιας επικοδομητικής συνεργασίας και για το καλό του κινήματος.
Μαοϊκοί, Εκκετζίδες, Μλουδες, Λμούδες, Τροτσκιστές, παλιά και νεότερα σχήματα της αριστεράς ακόμα και παλιοί ΚουΚουέδες.
Οπωσδήποτε η φθορά των δυο μεγάλων κομμάτων και ιδίως αυτή του ΠΑΣΟΚ έστρεψε τη ματιά ενός ποσοστού των ψηφοφόρων προς την εναλλακτική αυτή, άποψή μου είναι ότι αυτά τα νούμερα που ακούγονται σήμερα δεν αντιπροσωπεύουν τη σταθερή θέση και καλά είναι να έχει κανείς συναίσθηση της πραγματικότητας, είναι μια περιστασιακή στροφή που δεν εγγυάται το μέλλον και το αποτέλεσμα επικείμενων εκλογών. Ωστόσο εφόσον πια ο χαρακτήρας αυτού του σχηματισμού έχει αποσαφηνιστεί, έστω και με καθυστέρηση μερικών ετών, είναι πλέον σαφές πως όποιος προσελκυσθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πια πως επιλέγει να υποστηρίξει έναν χώρο της αριστεράς, που βρίσκεται απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό της Ν.Δ και την έννοια της κεντροαριστεράς που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς και ως κεντροδεξιά του ΠΑΣΟΚ. Μόνος του ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είδαμε πως προσπαθούσε να ισορροπήσει τις τάσεις αυτές με σοβαρό αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η ίδια του η ταυτότητα αλλά πλεον αυτός είναι ένας κίνδυνος που έχει απομακρυνθεί, αμέσως μετά την παρείσφρηση των άλλων συνιστωσών που αποτέλεσαν μαζί του τον ΣΥΡΙΖΑ και οι θέσεις είναι ξεκάθαρες.
ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει συνεργασία και σύμπραξη κάθε αριστερής συνείδησης, είναι η απόφαση να μπει ένα τέλος στις βεντέτες και τα κομματικά συμφέροντα του παρελθόντος και ένα κάλεσμα προς κάθε ελεύθερη και καθαρή σκέψη, ανεξάρτητα προηγούμενων εκλογικών επιλογών να σχηματιστεί ένα κίνημα δυνατό, ενεργό και αποτελεσματικό μέσα στο σώμα της κοινωνίας κι όχι εικονικό, που θα υπάρχει με τους εκπροσώπους του από τα ΜΜΕ και θα ορίζεται η δυναμική του από τα αποτελέσματα των τελεοπτικών μετρήσεων.
Δεν είναι μόνο η φθορά λοιπόν των δυο κομμάτων ή η εκλογή του Τσίπρα που έφερε ένα μειδίαμα ικανοποίησης στον κόσμο της αριστεράς, είναι κυρίως οι παράγοντες εκείνοι που αποφάσισαν να του αποδώσουν το ρόλο που απαιτείται, προκειμένου να ζήσει ο λαός μας καλύτερες μέρες στο μέλλον, με δική του ευθύνη, σύμπραξη και απόφαση. Είναι η ελπίδα για την κοινωνική και πολιτική ανόρθωση του τόπου μας, για την οικονομική βελτίωση των εργαζομένων, για τα κοινωνικά του δικαιώματα, για την ανθρώπινη και ίση αντιμετώπιση των μειοψηφιών, για το πολιτιστικό και πολιτισμικό του γίγνεσθαι.
Αυτά όλα είναι για μένα ο ΣΥΡΙΖΑ και γι' αυτό θα βρίσκομαι στην πανελλαδική σύσκεψη που οργανώνει και σε κάθε άλλη του προσπάθεια να κάνει γνωστή την απόφαση της ενσωματωσής του μέσα στην κάθε κινητοποίηση του κόσμου που στόχο έχει την προάσπιση των δικαιωμάτων του και την κατάργηση κάθε αντιλαϊκού μέτρου από το οποίο βάλλεται, (ασφάλιση, εργασιακές συμβάσεις, υγεία, μισθοί, ανεργία, ημιαπασχόληση, συνταξιοδότηση και τραπεζιτικό αλαλούμ δανείων σε βάρος των πολιτών).
Από κει και πέρα είναι θέμα ατομικής ευθύνης μας, το πως αντιδρούμε, το πως εισπράττουμε αλλά και το πως ενεργούμε απέναντι στο κάθε κακώς κείμενο, σαν ευσυνείδητοι και δημοκρατικοί πολίτες αυτής της χώρας και ο νοών για μια ακόμη φορά, νοείτο.
Τα αριστερά κόμματα από καταβολής, πέραν της όποιας κριτικής προς τις κυβερνήσεις, ασκούσαν και την αυτοκριτική τους. Άκουσα χθες μια σοβαρή αυτοκριτική για την στάση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ τα τελευταία χρόνια που έγινε αφορμή να χαρακτηριστεί από άλλους σαν ουρά του ΠΑΣΟΚ κι από άλλους σαν ουρά της Ν.Δ, ακριβώς επειδή δεν είχε ξεκαθαριστεί στους κόλπους του αν θα συμπεριλάβει στην πολιτική του ταυτότητα και την ιδέα της κεντροαριστεράς και τα αποτελέσματα είναι γνωστά, έχασε ένα σημαντικό ποσοστό από τους ανθρώπους που ήταν ενάντια σε αυτό.
Εγώ θαυμάζω τη δύναμη της αυτοκριτικής που δεν γίνεται δημοσία χάριν εντυπώσεων βλέπε Γιωργάκης, αλλά με στόχο την αυτοβελτίωση και την αποφυγή παρόμοιων λαθών στο μέλλον. Ξέρω όμως πως στις μέρες μας όπου ακόμα και η καθαρή πράξη είναι ύποπτη στα μάτια του καθενός για το τι κρύβει από κάτω της, τίποτα δεν σημαίνουν τέτοιες κινήσεις για πολλούς ανθρώπους. Κι όμως, χωρίς την ειλικρινή αυτοκριτική ούτε σε ατομικό ούτε και σε συλλογικό επίπεδο, δεν θα συμβεί να αλλάξει η τροχιά των πραγμάτων προς καμιά θετική κατεύθυνση.
Μην κοιτάτε που όταν τα πράγματα γίνονται κραυγαλέα και τότε μόνο θυμούνται μερικοί τη λέξη μόνο και μόνο για να σώσουν το τομάρι τους την τελευταία στιγμή.
Τώρα εγώ είπα αυτά. Θα πράξω ανάλογα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρει να φέρει σε πέρας την αποστολή του σαν πολιτική δύναμη, θα φταίει ότι εγώ και κάθε εγώ, που είπε ότι θα κάνει και θα πράξει αυτά, έμεινε στα λόγια και ξαναγύρισε στη νιρβάνα του τηλεκοντρόλ.
Υπογράφω τα λόγια μου
Ελένη Μπάλιου

8 comments:

Ελένη Στασινού said...

Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει αλλά πολύ εκτιμώ την τοποθέτησή σου,και μακάρι αυτή ακριβώς η εποχή να είναι η αρχή για να αφήσουμε τον πάτο του πηγαδιού.
Με σεβασμό.

Anonymous said...

Συμφωνώ στο μεγαλύτερο μέρος της τοποθέτησης σας κυρία μου διότι είμαι στο χώρο στην αρχή σαν ψηφοφόρος και στη συνέχεια σαν μέλος απο το 1989.
Καλή Σαρακοστή!!

Πρεσβύωψ

Vromios said...

εγώ θα διαφωνήσω ελένη, όχι γιατί δεν λες αλήθειες, αλλά γιατί κανένα κόμμα που "παίζει" σε αυτό το στημμένο παιχνίδι της "δημοκρατίας των δημοσκοπήσεων", του πιο αισχρού, άσχημου, κακόγουστου και άθλιου καθεστώτος που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος, δεν αισθάνομαι πως αξίζει την προσοχή μου.

δεν πιστεύω πως ο κόσμος χρειάζεται καθάρισμα και βελτίωση, άρα δεν μου κάνουν τα απορρυπαντικά της δημοκρατίας, όσο αποτελεσματικά κι αν (κι αν ίσως) είναι...

Herinna said...

Ελένη και πρεσβύωψ

Δεν σας τσουβαλιάζω και μη το πάρετε έτσι απαντώντας ταυτόχρονα και στους δύο, αλλά σαφώς αυτά που γράφω αντιπροσωπεύουν τις δικές μου απόψεις και δεν ισχυρίζομαι πως σε μερικά, ίσως και σε πολλά έχω το αλάθητο, έχω όμως και τη διάθεση να κάνω ότι μπορώ για να συμμετέχω σε αυτή την κίνηση, για όσο καιρό αυτή αισθάνομαι να με αντιπροσωπεύει. Και νομίζω αυτό είναι που ήθελα να πω κύρια. Πιο κάτω ο Νίκος διαφωνεί με τη θέση μου και τον κατανοώ απόλυτα, αν και δεν θυμάμαι να διατύπωσα πουθενά, έχουν περάσει και μέρες, πως ο κόσμος χρειάζεται καθάρισμα και βελτίωση, ή ότι ανέφερα κόμμα κι όχι σχήμα ή κίνηση νομίζω μάλιστα ότι το πρόσεξα πολύ αυτό, δεδομένου πως όταν μιλάμε για κόμματα, ξαναγυρίζουμε προφανώς στα αναποτελεσματικά "απορρυπαντικά δημοκρατίας" κι εγώ υπήρξα πάρα πολλά χρόνια αστέγαστη κομματικά για το λόγο αυτό, αλλά όχι αδιάφορη πολιτικά.

Περνάω λοιπόν κατευθείαν στην απάντηση προς Νίκο, vromios, ξέρω πολύ καλά με ποιο πνεύμα μιλάς και καταλαβαίνω απόλυτα και τη θέση σου ότι δεν πιστεύεις πως ο κόσμος χρειάζεται καθάρισμα και βελτίωση.
Για τον κόσμο δεν το πιστεύω ούτε κι εγώ αυτό Νίκο. Ωστόσο ο κόσμος που δεν χρειάζεται ξεκαθάρισμα και βελτίωση, πήγε και ανέβασε κυβερνήσεις που και ξεκαθάρισμα χρειάζονται και βελτίωση και για να είμαι πιο σαφής, καθαίρεση. Κάπου οφείλεται αυτό δεν συμφωνείς; Αν ο αγαθός κόσμος είναι τόσο αγαθός και αφελής που δεν σκέφτεται τη συνέπεια της πράξης του τη μια μοναδική φορά που τον λογαριάζουν σαν πολίτη, και το τι θα υποστεί, κάποιοι, λιγότεροι σαφώς ανέκαθεν κρατούσαν τις αποστάσεις τους από την κυβερνολαγνεία και την ρουσφετολαγνεία. Δεν είναι άνευ ουσίας να θέλουν αυτοί οι άνθρωποι και ν' ακουστούν επιτέλους και διαδραστικό ρόλο να παίξουν στα πολιτικά πράγματα και τη δική τους πρόταση να φέρουν. Κατά την άποψή μου δεν είναι ζητούμενο το που θα φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα κόμματα ως εκλογικό ποσοστό (με αξιώσεις διακυβέρνησης) αλλά κατά πόσο το όποιο ποσοστό του θα αντιπροσωπεύει ανθρώπους αποφασισμένους ν' αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας και νομίζω πως αυτό συμβαίνει και θα συμβεί περισσσότερο. Τι σημαίνει για μένα πολιτικό σκηνικό; Σημαίνει οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική διαχείριση τέτοια, που να οφελεί το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και να έχει ανθρωπινότερες συνθήκες διαβίωσης σε όλους τους τομείς. Αυτά τα λέω εγώ σαν Ελένη, δεν ξέρω κατά πόσο θα συμφωνούσε ο Πρεσβύωψ πχ σε κάτι τέτοιο ή οποιοδήποτε άλλος μέλος του ΣΥΡΙΖΑ με την δική μου τοποθέτηση κι αυτή είναι η χάρη του χώρου τελικά και γι' αυτό με κέρδισε.
Σεβόμενη απεριόριστα τόσο τις θέσεις όσο και το προσωπό σου έχω να παρατηρήσω πάντως πως βρίσκω αυτό το "δημοκρατικά απορρυπαντικά" λίγο βαρύ και άδικο για το συγκεκριμένο χώρο.
Σε και σας φιλώ.

Vromios said...

και μόνο η εικόνα του "μπούλη" του "χαζούλη" και του "μπέμπη" είναι ενδεικτική της χώρας και του λαού της - δεν αναφέρω επίτηδες την "μαντάμ" της πολιτικής γιατί αυτή είναι από μόνη της μια γραφική φιγούρα!

ναι, η έκφραση "δηκοκρατικά απορρυπαντικά" είναι βαριά, αλλά εφόσον προέρχεται από κάποιον που πιστεύει πως η σύγχρονη δημοκρατία δεν είναι παρά μια αθλιότητα, χάνει την "βερύτητα" της κατηγορίας.

την αριστερή, ριζοσπαστική έστω, σοσιαλδημοκρατία δεν την ανακάλυψε βέβαια ο ΣΥΝ, εδώ και πολλές δεκαετίες δρα σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες, άρα έχουμε δείγματα και του ήθους και του ύφους και κυρίως των αποτελεσμάτων της.

το θέμα είναι πως από τη στιγμή που δέχεσαι το σύστημα ως δεδομένο και χωρίς ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ανατροπής του, αν δεν είσαι απορρυπαντικό, είσαι στην καλυτερη περίπτωση ένα καλό λιπαντικό που θα σε χρησιμοποιήσει το σύστημα όταν σε χρειαστεί - και αυτή τη στιγμή το σύστημα στην ελλάδα πράγματι αυτό το λιπαντικό το χρειάζεται!

φαντάζομαι πως δεν είναι πλέον κανείς ΤΟΣΟ αφελής που δεν καταλαβαίνει ΓΙΑΤΙ παίζει κάθε βράδυ σχεδόν ο Τσίπρας στα δελτια ε;

με απόλυτο σεβασμό στις απόψεις τόσο τις δικές σου όσο και των υπολοίπων

σε χαιρετω

Herinna said...

"το θέμα είναι πως από τη στιγμή που δέχεσαι το σύστημα ως δεδομένο και χωρίς ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ανατροπής του, αν δεν είσαι απορρυπαντικό, είσαι στην καλυτερη περίπτωση ένα καλό λιπαντικό που θα σε χρησιμοποιήσει το σύστημα όταν σε χρειαστεί"
Συμφωνώ με την τοποθέτηση, δεν βλέπω όμως να έχει υιοθετηθεί κάποια ανάλογη γραμμή από την πλευρά της αριστεράς, κι άλλωστε δεν μιλάμε για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ που τόσο έντονα αναφέρεις, μιλάμε για τη σύμπραξη και τη συνεργασία όλων των μέχρι τώρα εξωκοινοβουλευτικών ομάδων της αριστεράς που αποφάσισαν να επέμβουν τελικά δυναμικά, διατηρώντας η κάθε μια την ιδεολογική της ταυτότητα και αυτονομία άρα είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο με τον ΣΥΡΙΖΑ και η λέξη ακόμα από μόνη της ετοιμολογικά, δεν είναι τυχαία. Μην κολλάς αφενός στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, δεν είμαστε παντρεμένοι, αφετέρου στην τάση των ΜΜΕ να προβάλουν το καινούργιο λαυράκι, γιατί το ξέρουμε καλά πως αυτό πουλάει αυτή τη στιγμή μετά τις Ζαχοπουλιάδες και τα σκάνδαλα και μάλλον ζημιά επιδιώκουν να κάνουν στην όλη κατάσταση παρά να προτείνουν εμμέσως βέβαια, την εναλλακτική του. Ούτε και για σένα πιστεύω ότι είσαι τόσο αφελής ώστε να μη το έχεις σκεφτεί αυτό. Μόλις χθες άκουγα με πόσους τρόπους την έχουν στημένη να κάνει λέει ο Τσίπρας το πρώτο λάθος, οπότε το όλο μπαλόνι θα ξεφουσκώσει και το ποσοστό του ακαριαία θα πέσει. Έτσι μετράνε την πολιτική αυτοί. Λες και το λάθος είναι αυτό που θα συνετίσει τον κόσμο και θα τον επαναφέρει κι όχι το δικαίωμα στο λάθος που έχει ο καθένας να ισχύσει κι εδώ και να βγει κάτι από αυτό. Οι ίδιοι πάλι που λένε αυτά, δεν έχουν αναλογιστεί όχι μόνο τα λάθη τα απανωτά, αλλά τις σκόπιμες λαμογιές που τελειωμό δεν έχουν από τους βαρώνους της πολιτικής σκηνής που υπεράνω πάσης μαλακίας εξακολουθούν να κατέχουν θέση στο κοινοβούλιο είτε σαν κυβέρνηση είτε σαν αξιωματική αντιπολίτευση.
Άρα Νίκο μου εαν το ευρωπαϊκό μοντέλο απέτυχε, το ίδιο καλά έχει αποτύχει και κάθε άλλο, ωστόσο οι στόχοι και τα ζητούμενα διαφέρουν, αρκεί να κάτσει κάτω κανείς να μελετήσει τους λόγους της αποτυχίας και να προσέξει τις παραμέτρους.
Το να κάθομαι από την άλλη στο σπίτι μου και να καραδοκώ τη στιγμή του λάθους μόνο και μόνο για να δικαιώσω την απραξία μου, δεν προσφέρει τίποτα πουθενά και σαφώς προτιμώ να ενεργώ στραβά στη φάση αυτή, από το να μην ενεργώ καθόλου.
Σαν άνθρωπος, σαν συνείδηση, σαν ζώο κοινωνικό και πολιτικό εγώ δεν αισθάνομαι πως έχω πει την τελευταία μου κουβέντα, άρα μπορώ ακόμα να τραβήξω. Από την άλλη ο πεσιμισμός δεν ήταν αυτός που έδωσε που έδωσε την παραμικρή ώθηση στην ανθρωπότητα, είναι μάλλον η πολυτέλεια των από θέση ασφαλείας φιλοσοφούντων, ακόμα κι αν δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως η θέση τους δεν είναι και τόσο ασφαλής.
Θυμάμαι στα νιάτα μου, παλιά, είχαμε τους λεγόμενους γραδισοφιλόσοφους, ήταν όλοι οι θεωρητικοί αναρχικοί που ναι μεν είχαν ξεσκονίσει κεφάλαιο και Μαρξ και Μπακούνιν και κάθε τάση επαναστατική των ημερών, ναι μεν είχαν άποψη επί παντός επιστητού, αλλά δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να φιλοσοφούν ολημερίς αραχτοί στο γρασίδι όταν ο υπόλοιπος κόσμος μεταξύ τους κι εγώ, πηδούσαμε καθημερινά τα παλούκια της επιβίωσης. Δεν ανήκα και δεν πρόκειται ποτέ να ανήκω σ' αυτή την κατηγορία, είτε το γρασίδι μεταφέρθηκε στον καναπέ είτε στρώθηκε σαν τάπητας στις αυλές τους, είτε ακόμα κι αν ολόκληρος πληθυσμός βαδίζει αμέριμνα πάνω του, απολαμβάνοντας τ' αποτέλεσμα των επιλογών του με ή χωρίς γκρίνια. Δεν ξέρω αν μ' εννοείς.

Vromios said...

σε εννοώ πολύ καλά και σε χαίρομαι, όσο κι αν διαφωνώ μαζί σου :))

Anonymous said...

Πέστα κούκλα!!! Προσυπογράφω και πάλι.

Πρεσβύωψ