Thursday, November 01, 2007

ΠΡΕΣΤΕΣ

αλύπηχτα φουρκαμενά κλωθίρες αρμαχνίζουν
έντρα τσακάτρος μάλακσος ορδιά κι αποχαυλώνει
τραγάβνια πόλερο τραγλό ιο διχοτσιγκέλουν
μόνιποι τράβελα περσούν έτο ουέ καυτώνει
αυσέ τον ήλιαγο κοιλόν ομούρα απαντάχει
αυσέ τον ίσκανο μαυλό χωρίκα μποριλάχει.

ωρφέ! Της τσάκως απονόδα!
ωρφέ! Της κόπρας φαρτονόβα!

Εφράσμενα λογαφρενά πρεστές καθικουτράνε
και τα χαφτίρια και τα σκα και τα κουπλά κουπράνε
ασμάνυχτα ξεγλιφαγιούν και αχάρατρα ορμαγεύουν
θέσμα τον άμπορα γνωτό πρεστόποδο καθλεύουν

ωρφέ! Της λούπας διαμενόρροια!
ωρφέ! Της μπάφλας ελιτόρροια!

Κατίγια υμαί αυσέ τον απαντάχει;
γιατίκα ωρφέ, πρεστές τον μποριλάχει.

9 comments:

savra said...

καλά...
έγραψες!

ως την κραυγή σ΄αναζητώ said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Herinna said...

savra
Ελπίζω να κατάλαβες το υψηλόν νόημα αυτού του ποιήματος και ν' αποφύγεις παρόμοια λάθη.

Herinna said...

Τρομάρα μας....

savra said...

την τύφλα μου κατάλαβα. μου αρέσει πώς ακούγεται: ύψιστη αρετή, σίγουρα παραπώνω από οποιοδήποτε νόημα ή περιεχόμενο. αυτά είναι μόνο η αφορμή.
με φιλί στο κούτελο
νομίζω ότι ίσως τα πούμε ύντομα

savra said...

ή καλύτερα (σ)ύντομα

savra said...

και παραπ(ά)νω

Vromios said...

Πολύ καλό, εσύ θα ξέρεις πως είχε επιδοθεί σ' αυτό το είδος κι ο Μιχάλης ο Κατσαρός :))

καλημέρα

Herinna said...

Όχι Νίκο δεν είχα ιδέα πως έκανε το ίδιο και ο Κατσαρός, ήξερα όμως πως το έχει κάνει ο φίλος μου ο Άκης ο Πρίντεζης που έχω και στο refene Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια.