Thursday, January 24, 2008

Πες


Όταν ανακάλυψα πως μπορούσα να συνθέσω προτάσεις

Και να τις πω,

Ήθελα να μ’ ακούσουν οι γονείς μου πρώτα.

Μα αυτοί μου έλεγαν «αργότερα, έχουμε κάτι σοβαρό»

Κι έτσι έμαθα να περιμένω

Και μέχρι να ρωτήσουν τι ήθελα να πω

Περνούσα την ώρα μου, τις μέρες και τα χρόνια μου

Βάζοντας σε παράταξη σπουδαιότητας τις προτάσεις

Αυτές που δεν είπα στη μαμά και στον μπαμπά

Αλλά κι αυτές που δεν είπα μεγαλώνοντας σε κανένα

Παρά μονάχα σκόρπιες λέξεις σ’ ένα τετράδιο μυστικό

Με την ελπίδα πως κι αυτές θα γίνονταν προτάσεις

ή πως θ’ αποτελούσαν την αρχή ,

την άκρη στο κουβάρι ενός λόγου σοβαρού

γιατί τι άλλο θα΄ταν του παράπονου ο λόγος;

Κι έτσι συνθέτοντας το λεκτικό μου παζλ

αποξεχάστηκα και πέρασαν τα χρόνια

κι εκεί που το τετράδιο άνοιγαν χέρια ροδαλά

τώρα τ’ ανοίγουν δυο ωχρά, ρυτιδιασμένα χέρια.

Λίγο πριν γίνει αυτό είχα ξεχάσει τη σειρά

Την βάση σπουδαιότητας αρίθμηση των θεμάτων

Το μόνο που απέμεινε ήταν οι λέξεις στον καμβά

που μοιάζανε με πιτσιλιές στο μεγάλο φόντο

σκόρπια κι ασύνδετα τεκμήρια λειψά

ενός φόνου μυστήριου στο όνομα των γραμμάτων.

Κι εγώ κατέληξα χαζή, κενή και νυχτωμένη

από τις λέξεις που μ’ αυτές θα έφτιαχνα τις προτάσεις

Και ήταν τότε που άρχισαν να μου ζητάνε «πες»

Μα τι να πω η έρημη με τη φωνή μου την πνιγμένη…

3 comments:

QED said...

Απίστευτο! Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει μέχρι τώρα!!!
Δικό σου είναι;

herinna said...

Τώρα τι να πω...ναι. Εγώ βάζω το χέρι στην καρδιά για το τι κάνω και εισπράττω πολύ παραπάνω απ΄όσο περιμένω. Ευχαριστώ qed.
Herinna (είμαι έξω από το σπίτι και δεν έκανα σύνδεση0

QED said...

Ε τότε εύχομαι να βάζεις πάντα το χέρι στην καρδιά (αν και από αυτά που διαβάζω είμαι σίγουρος ότι το κάνεις...)
Εις το επανειδείν!