Herinna

Επιστροφή στην Ηerinna,

2010-05-09T19:56:00.002+03:00

Μετά από δυο χρόνια, βρήκα τι έφταιγε στην αρχική Herinna. Είχε χαθεί η διάταξη και τώρα βαρέθηκε να είναι χαμένη και γύρισε πίσω.

μούσες και πανούκλες

2008-06-28T09:58:00.006+03:00

Είναι μερικοί άνθρωποι που η αύρα τους σε φτάνει από πολλά χιλιόμετρα αν έχεις την τύχη με κάποιον τρόπο να τους γνωρίσεις και να επηρεαστείς από την υπαρξή τους. Είναι και κάτι άλλοι που αμέσως μετά την γνωριμία σου μαζί τους αισθάνεσαι σαν ψεκασμένος με πυροσβεστική φιάλη, άσπρος και κοκαλωμένος εσωτερικά, νιώθοντας αυτό το είδος πνευματικού θανάτου να εισχωρεί στα κυτταρά σου λεπτό προς λεπτό, αλλά ταυτόχρονα αδύναμος να αντιδράσεις, να κάνεις οτιδήποτε για να το σταματήσεις.
Οι πρώτοι αποτελούν ένα είδος μούσας στις πνευματικές σου αναζητήσεις, οι άλλοι είναι απλώς οι καταστολείς του πνευματός σου με όποιον τρόπο κι αν σου συστήνονται, όποια επικοινωνιακά τερτίπια κι αν χρησιμοποιούν για να σε παγιδεύσουν.
Τα ελεύθερα πνεύματα γίνονται πόλος έλξης και θαυμασμού, ενώ εκείνοι που διακατέχονται από το κόμπλεξ της ανεπαρκειάς τους, κάνουν ότι είναι απανθρώπως δυνατόν για να καταστρέψουν ένα υγιές πνεύμα μόνο και μόνο για την ικανοποίηση του ότι το κατάφεραν. Σε τέτοιους ανθρώπους δεν ισχύουν έννοιες που είναι παγιωμένες σαν αξία μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Σεβασμός, σεμνότητα, κατανόηση, αναγνώριση, ντροπή, είναι άγνωστα πράγματα σ' αυτούς.
Κάποτε είχα βρεθεί σε μια σκασκιστική λέσχη κι ως πολλά υποσχόμενη νεαρή σκακίστρια τότε, είχα καθίσει να παίξω ένα παιχνίδι με έναν βετεράνο του είδους. Ήταν ένας Καραγκιόζης. Ένας βρώμικος παίχτης που χρησιμοποιούσε την υπεροψία και την απαξία του για το προσωπό μου για να με κάμψει ηθικά. Ένας σαρκαστής που σχολίαζε καυστικά και με άσχημο προσβλητικό τρόπο την κάθε μου κίνηση, έκανε νεύματα στους θεατές μας κοροϊδευτικά για μένα, κι ότι τέλος πάντων πέρναγε από τη βρώμικη σκέψη του να κάνει, για να κερδίσει εκείνη την παρτίδα. Ποτέ όσα χρόνια ζω, δεν ξέχασα αυτόν τον άνθρωπο, αυτό το κέρδισε περισσότερο από την παρτίδα εκείνη που μου πήρε με τα μέσα αυτά. Γιατί εγώ σαν νέο παιδί, γεμάτο χαρά κι ενθουσιασμό που έπαιζα με έναν τόσο καλό συμπαίχτη όπως τον έβλεπα αρχικά, γεμάτη σεβασμό για το προσωπό του, ξαφνιάστηκα όταν είδα αυτή τη συμπεριφορά, αναποδογύρισε η εικόνα του στα μάτια μου και την ίδια στιγμή ένιωσα ότι δεν έχω τον τρόπο να αποδείξω ότι δεν είμαι τόσο ηλίθια όσο εκείνος επιδεικτικά έκανε γνωστό σε όλους πως ήμουν. Έχασα κάθε αυτοπεποίθηση και άρχισαν να πέφτουν τα κομμάτια μου στο πι και φι, ένας αποδεκατισμός τόσο ταπεινωτικός για μόνο το λόγο ότι κάποιος, ψέκασε την ψυχή μου και το πνεύμα μου, με την πυροσβεστική του φιάλη.
Βεβαίως ήθελα να του ορμήξω, να του ρίξω μια μπουνιά μέσα στη μούρη, να του πάρω το σκαλπ, αλλά δεν ήθελα να επιβαρύνω την ήττα μου με μια τέτοια κίνηση και διατηρώντας μιαν υποτυπώδη ψυχραιμία μέχρι το τέλος, του έδωσα συγχαρητήρια και σηκώθηκα από το τραπέζι. Το ενδιαφέρον όλων των παρισταμένων στράφηκε τώρα σ΄αυτόν τον γελοίο τύπο που όλοι ανυπομονούσαν να παίξουν μαζί του και δεν έβρισκαν την ώρα να ξεκουμπιστώ εγώ για να πάρουν τη θέση μου.
Καθώς έπαιρνα το σακάκι μου για να φύγω έχοντας πάρει την απόφαση να μην ξαναπατήσω εκεί μέσα, ένας από τους παίχτες με πλησίασε.
-Αυτόν πρέπει να κάτσεις να μελετήσεις, όχι το σκάκι.
-Τι εννοείς; τον ρώτησα ψιλοενοχλημένη γιατί δεν ήμουν και σε κατάσταση για πολλά πολλά.
-Μέχρι ένα σημείο πίστεψα ότι πραγματικά θα έπαιρνες αυτή την παρτίδα. Αλλά τον άφησες να σε επηρεάσει. Το ίδιο κάνει με όλους. Με αυτό τον τρόπο παίρνει τις παρτίδες αυτός και ψαρώνει τους νέους. Επειδή προβλέπω πως πρόκειται να εξαφανιστείς, σου λέω πως θα είναι λάθος να το κάνεις. Αν κάποιος μπορεί να τον κερδίσει εδώ μέσα αυτή είσαι εσύ.
-Δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω τέτοιες συμπεριφορές. Όχι. Αυτός θα κερδίζει πάντα γιατί από τους άλλους, δεν έχει κανείς την ξιπασιά του. Κι εγώ αυτή την ξιπασιά δεν μπορώ να την αντικρύζω μπροστά μου.
-Δεστο αλλιώς. Αν έναν τέτοιο τύπο τον είχες στη δουλειά σου κι επρόκειτο για το ψωμί σου τι θα έκανες; Αν ήσουν υποχρεωμένη να τον τρως στη μάπα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι;
-Στη δουλειά μου θα τον αγνοούσα και στο σπίτι μου μέσα δεν υπάρχει περίπτωση να ζω με έναν τέτοιο κρετίνο.
-Το λες τώρα. Μπορεί κάλλιστα να σου συμβεί κάποια στιγμή στη ζωή σου όμως. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι ζουν με τέτοιους;
-Τι μου ζητάς εν πάση περιπτώσει, να ανοίξω πόλεμο μαζί του;
-Σου ζητώ να κάτσεις να σκεφτείς καλά τις μεθόδους του και το πως αντέδρασες εσύ σ' αυτές. Ξέρεις Ελένη το σκάκι, είναι ένας μεγάλος δάσκαλος γι' αυτούς που παίζουν. Μια παρτίδα σκάκι είναι όλη μας η ζωή κι αν το σκεφτείς έτσι και να μην ξαναπατήσεις εδώ, θα τον συναντήσεις αυτό τον τύπο στη ζωή σου ξανά και ξανά. Και πάντα θα τρέχεις να κρυφτείς.
-Πες μου λοιπόν τι κάνω εγώ, που αυτός παίρνει είδηση και πατάει σ' αυτό για να με χτυπήσει;
-Μα είναι ολοφάνερο. Κατάφερε να σου επιβάλλει την ιδέα πως είναι καλύτερος. Τον αντιμετωπίζεις σαν τέτοιο. Τον σέβεσαι και πάνω απ' όλα τον φοβάσαι και το ξέρει. Ένας μαλάκας είναι. Δεν παίζει σκάκι αυτός ο τύπος, δεν συγκεντρώνει τη σκέψη του επάνω στη σκακιέρα αλλά επάνω σου. Καταφέρνει με τα κόλπα του να σε αποσυγκεντρώσει και σένα, μόλις σου πάρει ένα σημαντικό κομμάτι, εσύ μέσα σου παραιτείσαι κι εκεί έρχεται ο αποδεκατισμός.
-Αφού ξέρεις τόσα γι' αυτόν γιατί δεν πας να τον αντιμετωπίσεις εσύ και να τον κερδίσεις;
-Γιατί δεν έχω τη φαντασία σου. Μόνο εσύ μπορείς να τον αντιμετωπίσεις αυτό τον τύπο".

Έτσι χωρίς λόγο, γιατί ένας άνθρωπος μου είπε πόσο πιστεύει σε μένα, γιατί ένας άγνωστος βρέθηκε να μου απαλύνει την "απογοήτευση" την κατάλληλη στιγμή, γιατί ένας άνθρωπος απλώς μου μίλησε, έφυγα έχοντας αλλάξει απόφαση. Θα ξαναγύριζα σε αυτό το μέρος.
Επί δυο εβδομάδες δεν έκανα άλλο από το να μελετώ το Σιαπέρα και να παίζω φανταστικές παρτίδες μόνη μου. Είχα στ' αυτιά μου συνέχεια την αντιπαθητική φωνή του συμπαίχτη μου, τον άκουγα να σαρκάζει, τον έβλεπα να κάνει νεύματα στους άλλους, και προσπαθούσα να τον αγνοώ. Είχα σκεφτεί να βάλω και ωτασπίδες όταν θα πήγαινα να τον βρω αλλά κατάφερα κάτι καλύτερο. Την απόσπαση. Θα έπαιζα αποσπασμένη από το χώρο και το τι γινόταν μέσα σε αυτόν. Για να το πετύχω αυτό πήγαινα σε πολυθόρυβους χώρους κι έπαιζα τις παρτίδες μου εκεί. Μαγαζιά με τέρμα το χέβι μέταλ, όπου όλοι χτυπιόντουσαν κι έπιναν κι εγώ να προσπαθώ να διατηρήσω τη συγκεντρωσή μου στην επόμενη κίνηση. Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας είχα την αίσθηση πως ο χρόνος, ήταν πολύ λίγος για να χτίσω μέσα μου το αδιαπέραστο τείχος προστασίας και ανέβαλα την επισκεψή μου στη λέσχη.
Δεν γύρισα ποτέ. Ποτέ το τείχος δεν ήταν αρκετά γερό και αδιάβλητο. Έπεσα όμως επάνω σε πολλούς τέτοιους τύπους στη διάρκεια της ζωής μου. Και ήξερα ακριβώς τι να κάνω.
Εκεί που τα έχασα και ξέχασα τελείως κάθε μου εξάσκηση και κάθε μου σκακιστική εμπειρία, ήταν όταν ένας τέτοιος άνθρωπος μπήκε τελικά και στη ζωή μου. Τον πρώτο καιρό που η δύναμη της επιρροής του ήταν μεγάλη πάνω μου, τότε που είχα ξεχάσει τα πάντα, είχαμε παίξει μαζί σκάκι και όπως ήταν φυσικό με είχε κερδίσει. Γύρισε τότε έχοντας καβαλημένο το καλάμι και μου είπε.
"Απορώ γιατί σε είχαν για τόσο καλή, δεν βρίσκω να παίζεις καθόλου καλά, στην πραγματικότητα είσαι ακόμα αρχάρια. Και δεν είναι δικαιολογία ότι έχεις να παίξεις δεκαπέντε χρόνια, γιατί το σκάκι είναι σαν το ποδήλατο. Δεν ξεχνιέται".
Δεν είχα τι να πω στην παρατηρησή του αυτή και σήκωσα τους ώμους μου.
"-Ίσως το πνεύμα μου να έχει φθαρεί, ποιος ξέρει..."
Και μπλοκάρισα την τρελή μου παρόρμηση να του πετάξω στα μούτρα ότι τον είδα, την ώρα που πήρε τον ψεκαστήρα της πυροσβεστικής και άρχισε να ψεκάζει τα πάντα μέσα μου.
Δεν ήμουν έτοιμη.
Κατέβασα από τα ράφια μου το σκονισμένο Σιαπέρα και άρχισα να μελετώ συστηματικά πάλι. Ωστόσο δεν έφτανε. Παρατηρώντας τον συμπαίχτη μου στη ζωή μου πια, βρήκα ένα πλήθος από τρύπες και κενά στις αμυνές του. Τη μέρα που τον κέρδισα στο σκάκι, ήξερα πως το τέλος της σχέσης μας ήταν κοντά. Μου είπε,
"Εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν είσαι τόσο καλή όσο πιστεύεις για τον εαυτό σου.
-Ούτε κι εσύ όμως". Του απάντησα με ήρεμο ύφος που ίσως δεν κατάφερε να κρύψει την άγρια χαρά μου, ούτε να αποτρέψει το τέλος που ερχόταν.
Ναι οι εχθροί έχουν μπει και μέσα στην πόλη. Αλλά δεν ζουν μόνο αυτοί μέσα της. Ζουν και κάτι τύποι σαν αυτόν που μου είχε μιλήσει στη λέσχη. Ζουν οι άνθρωποι που στα χέρια τους δεν κρατούν τον ψεκαστήρα αλλά το βάλσαμο της ψυχής. Ζουν τα ελεύθερα πνεύματα που γνώρισα και γίνανε οι μούσες μου. Ζουν όλοι αυτοί που βρέθηκαν δίπλα μου στα χοντρά λούκια μου, όλοι αυτοί που δεν θέλησαν να δεχτούν ότι ένα πνεύμα που κάμπτεται από τις βρώμικες μεθόδους ενός συμπαίχτη καίγεται για πάντα. Δεν καίγεται. Γυρίζει στα κρυφά του καταφύγια ανακαλώντας τη δύναμη και την πίστη του, τις μνήμες και τις επαφές του με τα ελεύθερα πνεύματα, ξαναγεννιέται και συνεχίζει. Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και γιατί το φως που κατοικεί μέσα μας απαγορεύει την επικράτηση της απόλυτης νύχτας.
Κι ας υπάρξουν όσες πανούκλες θέλουνε. Όσοι βρώμικοι παίχτες θέλουν για να επιβάλλουν το δικό τους στάτους στο δικό μας γίγνεσθαι. Η αποτυχία είναι ζωγραφισμένη στο νικηφόρο βλέμμα τους και δεν αντιφάσκω.
Με ή χωρίς σκάκι εγώ θα συνεχίσω να υπάρχω με τις μούσες μου. θα συνεχίσω να ευχαριστώ για πάντα εκείνον τον τύπο στη λέσχη, όπως κάθε άλλον ή άλλη βρέθηκε στο δρόμο μου για να μου δώσει την ώθηση μιας συνέχειας. Ναι Νίκο (vromios), ναι πολίτη Πήττα, ναι Κώστα Γκορτζή, ναι Βαγγέλη Μαργαρίτη που με χαιρετάς από τους ουρανούς, ναι Άκη Πρίντεζη, ναι κόσμε άγνωστε γνωστέ που μπαίνεις εδώ μέσα για να φυσήξεις την πνοή της δικής σου δύναμης, στο πνεύμα που οι ψεκαστήρες δεν μπόρεσαν να αφανίσουν, γιατί απλούστατα δεν είναι μόνο δικό μου. Είναι όλων μας. Είναι το πνεύμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης που όλοι προστατεύουμε, με η χωρίς σκάκι.

2008-06-24T21:13:00.003+03:00

Λόγω του ότι δεν είχα το χρόνο να το κοιτάξω, το παρακάτω κείμενο που γράφτηκε κατευθείαν εδώ, δημοσιεύτηκε αμέσως μετά την τελευταία τελεία κι έτσι ζητώ συγνώμη από αυτούς που πρόλαβαν και το διάβασαν πριν να του κάνω κάποιες διορθώσεις. Όχι ότι τις έκανα όλες, αλλά τουλάχιστον τώρα διαβάζεται.

Τα άχρωμα φανάρια

2008-06-24T18:28:00.007+03:00

Μέσα στην πολύβουη αυτή πόλη, όπου όλοι προσπερνούν τον διπλανό τους χωρίς να του ρίξουν ούτε μια ματιά, ένας φτωχός Δον Κιχώτης παίρνει μέσα στο τροχοσπιτό του τους άστεγους, ζητιανεύει για να συντηρεί τον εαυτό του και το σκύλο του, σηκώνει από την άσφαλτο τα ξαπλωμένα πρεζόνια, δίνει το μοναδικό του πεντοευρώ στο πιτσιρίκι που του απλώνει το χέρι, τρώει στην αίθουσα για τους φιλόπτωχους της εκκλησίας, και τραγουδάει πάντα τον ροζ Πάνθηρα. Ταρα ταρά ταραταρατατα ταρατατααα τα.

Λένε πως τα φαινόμενα συχνά απατούν. Τις περισσότερες φορές όμως, το ξέρουμε πως είναι απατηλά κι απλώς τα δεχόμαστε σαν πραγματικά. Γιατί έτσι θέλουμε να τα βλέπουμε. Γιατί αυτό έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε.

Σάματις η Μαρίνα δεν ήξερε ότι ζει με έναν άνθρωπο με οριακή πνευματική κατάσταση; Αλλά ήταν ένας κεφάτος και πρόσχαρος άνθρωπος. Το βλέμμα του το αποσπούσαν όλα τα περίεργα και αστεία όχι μόνο πάνω στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα, τα κτίρια, τη φύση, τον ουρανό.

Είχε κι ένα πάθος με τις φωτογραφίες ο Κούλης. Η αλήθεια είναι πως μίλαγε ελάχιστα παρά τη χαρούμενη φυσιογνωμία του. Είτε θα τον έβλεπες με την κάμερα κρεμασμένη στον ώμο να γυρίζει τις γειτονιές και να φωτογραφίζει ότι του καθόταν στο μάτι, είτε θα κρατούσε ένα μολύβι,. και θα σκιτσάριζε (πάντα ασπρόμαυρα τα σκίτσα του γιατί είχε αχρωματοψία και ήθελε να βλέπει το χρώμα που χρησιμοποιεί) την ώρα που η Μαρίνα του μιλούσε, είτε έπαιζε μπουγιέλο στην αυλή με τους φίλους του παρασύροντας στο παιχνίδι αυτό και την σοβαρή κοπέλα που θύμωνε με τα παιδιαρίσματα.

Ο Κούλης όμως είχε καταφέρει να την βάλει στον κόσμο του. Το πιο μεγάλο του προσόν ήταν ότι ήταν ο μοναδικός άντρας που κατάφερνε να παραμείνει έξω από τον δικό της κόσμο, χωρίς διαμαρτυρία και σκηνές ζηλοτυπίας. Γιατί η Μαρίνα, ήθελε κάποιες ώρες καταδικές της, να μη την ενοχλεί κανείς, να μην είναι υποχρεωμένη να ασχοληθεί με τίποτε άλλο εκτός από τις μελέτες της.

Και δεν υπήρχε καλύτερος συγκάτοικος ως προς αυτό από τον Κούλη. Ο οποίος για να πάει να μείνει μαζί της στο μικρό διαμερισμά της, είχε έρθει σε ρήξη με το σπίτι του. Και η μάνα του, τον είχε απειλήσει ότι θα τον αποκληρώσει αν συνεχίσει να είναι μαζί με αυτή την αδέκαρη κουλτουριάρα, που ποιος ξέρει πόσους άλλους είχε πριν από αυτόν και με ποιο τρόπο σκόπευε να τον ξεφορτωθεί.

Βλέπεις το κύριο ζητούμενο της μάνας του δεν ήταν να μη της πάρει καμιά τον κανακάρη της όπως κάνουν άλλες μάνες με τους γιούς τους που αντιπαθούν τις νύφες εξ αιτίας αυτού, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Να βρεθεί κάποια που να δεχτεί να φορτωθεί τον Κούλη εφόρου ζωής, ώστε κι αυτή να ησυχάσει από δαύτον. Με την Μαρίνα δεν έβλεπε όμως να γίνεται κάτι τέτοιο.

Κάποια φορά που τους έκανε έφοδο στο σπίτι που μαζί έμεναν, τη ρώτησε τι σκοπεύει να κάνει με το παιδί της, αν έχει καλό σκοπό μαζί του ή θα τον παρατήσει σύξυλο μια μέρα και δεν θα ξέρει τι θα τον κάνει. Η Μαρίνα αντί να της απαντήσει είχε γελάσει πάρα πολύ, μέσα στα μούτρα της, κι αυτή δεν μπορούσε να καταλάβει τι την έπιασε, τι της φάνηκε τόσο αστείο από αυτά που της είπε. Δεν είχε το δικαίωμα σαν μάνα να ανησυχεί για την τύχη του παιδιού της; Έτσι ευθέως τη ρώτησε κι αυτό αλλά η Μαρίνα άλλο δεν έκανε από το να γελάει. Έφυγε από το σπίτι χωρίς να πάρει καμιά απάντηση στην αγωνιώδη της ερώτηση, μόνο την ειρωνική διαβεβαίωση της εικοσιπεντάχρονης τότε κοπέλας, ότι αν είναι να χωρίσουν, θα φροντίσει ώστε ο κανακάρης της να μη μείνει στο δρόμο χωρίς μοίρα στον ήλιο. Όχι ότι είχαν καμιά περιουσία, αλλά παλιά της τέχνη κόσκινο να φεύγει με μια μοναδική βαλίτσα αφήνοντας ότι είχε φτιάξει μέχρι τότε στη ζωή της, σε κάποιον άλλο. Είχε βγει από μικρή στη ζωή, ήξερε πως είναι να ξαναρχίζεις και τρεις φορές που μέχρι τότε είχε υποχρεωθεί να το κάνει αυτό, τα είχε καταφέρει μια χαρά. Οι δυο προηγούμενες αφορούσαν η μια το πατρικό της σπίτι και η άλλη τη συμβιωσή της με έναν άλλο άντρα, χρόνια πριν της προκύψει ο Κούλης.

Και το λέω έτσι γιατί ο Κούλης πραγματικά της προέκυψε. Η αλήθεια είναι πως κάτι στην αύρα της τραβούσε τις ιδιόρρυθμες καταστάσεις. Σπάνια άνθρωπος χωρίς παραξενιά της τράβηξε το ενδιαφέρον. Η Μαρίνα είχε σκεφτεί πολλές φορές το πώς η ίδια σκεπτόταν τον ιδανικό σύντροφο. Ήξερε πως εκεί που με το μυαλό της και την καρδιά της πετούσε, δεν υπήρχε περίπτωση ν’ απαντήσει πλάσμα ανθρώπινο με σάρκα και οστά. Οι περίοδοι της μοναξιάς της ήταν μεγάλες και μέσα σε αυτές είχε βολέψει τους βιορυθμούς της με τρόπο που να είναι ευχαριστημένη, αυτάρκης και δημιουργική. Για όσο μακρύ διάστημα παραγκώνιζε το θέμα της ερωτικής της κάλυψης, έμπαινε σε μια κατάσταση αισθησιακής ύπνωσης, σαν να μην είχε τις ίδιες με τους άλλους ανθρώπους ανάγκες, σαν να είχε βρει το μυστικό της ευτυχίας σ’ αυτά που έκανε και την κάλυπταν. Εδώ που τα λέμε δεν έβλεπε και τον εαυτό της σαν την σούπερ γκόμενα που θα έπεφταν σαν μύγες τ’ αρσενικά στο διάβα της. Μάλλον δεν της άρεσε και πολύ ο εαυτός της σαν εμφάνιση, γι’ αυτό και είχε βγάλει από τη σκέψη της κάθε ιδέα που είχε να κάνει με την ιδανική συνεύρεση και μάλιστα με τον τύπο του άντρα που γι’ αυτήν θα συμπλήρωνε όλα τα ατου και τα προτερήματα για να την κατακτήσει ολοκληρωτικά.

Δεν έφταναν αυτά σαν προβλήματα, πήγε κι αυτή να μορφωθεί, τι άλλο να κάνει εδώ που τα λέμε, να κατεβάζει όλα τα βιβλία από τις βιβλιοθήκες στις πνευματικές στέγες, να δανείζεται από φίλους, γνωστούς, δασκάλους, συγγενείς και τελικά να αποκτήσει μέσω αυτών μια κοσμοθεώρηση που δύσκολα θα έβαζε στην άκρη για να δεχτεί το ρόλο της σαν γυναίκα, μέσα στα στενά πλαίσια που την καθόριζε η Ελληνική κοινωνία, χωρίς και πάλι να ξέρει τι γινόταν έξω από τη χώρα της.

Η Μαρίνα την εποχή που γνώρισε τον Κούλη, είχε καταφέρει να περάσει σε μια σχολή των ΤΕΙ η οποία δεν της άρεσε και διάβαζε για να ξαναδώσει εξετάσεις για τη φιλοσοφική. Έμενε στο νοίκι, δούλευε περιστασιακά ίσα για να πληρώνει το ενοίκιο, το ψωμοτύρι της και τα τσιγάρα της, διάβαζε δεκαπέντε ώρες την ημέρα και ευελπιστούσε πως οι κόποι της δεν θα πήγαιναν χαμένοι.

Ο Κούλης, εμφανίστηκε στο σπίτι της ένα βράδυ ξαφνικά με έναν παλιό της συμμαθητή που είχε πάει να την επισκεφτεί και σκόπευαν μετά από κει να πάνε να συναντήσουν την παρέα τους. Ο συμμαθητής της είχε φέρει κάτι βοηθήματα του αδελφού του που θα της χρησίμευαν για τις εξετάσεις, ο ίδιος όμως είχε αποφασίσει να μην προχωρήσει σε σπουδές και δούλευε σε ένα μαγαζί σαν dj.

Όταν ο Νίκος της έλεγε, «παίζω σήμερα στο μαγαζί» εκείνη πάντα μπερδευόταν γιατί είχε συνδέσει το «παίζω» με κάποιο μουσικό όργανο ή με κάποιο συγκρότημα και πάντα του έκανε την ίδια αφελή ερώτηση. «Παίζεις; Τι παίζεις; Κιθάρα; -Όχι ρε, μουσική δεν σου έχω πει ότι είμαι dj? –Α, εννοείς θα βάζεις μουσική να την ακούει ο κόσμος. –Όχι Μαρίνα, θα παίξω μουσική. Γιατί δεν έρχεσαι μια μέρα να δεις πως είναι; -Δεν προλαβαίνω για τέτοια, έχω διάβασμα. Άλλωστε δεν έχω λεφτά για εξόδους»

Τη μέρα εκείνη λοιπόν την έψηναν και οι δυο να τους ακολουθήσει στο μαγαζί που θα έπαιζε ο Νίκος, αλλά δεν τα κατάφεραν. Η Μαρίνα είχε άλλα σημαντικότερα πράγματα να κάνει. Να μαγειρέψει το ρύζι της, να φτιάξει τον καφέ της, να κάνει εξάσκηση στην κιθάρα της για λίγη ώρα και τελικά να μελετήσει μέχρι το πρωί. Τίποτα δεν ήταν καλύτερο από την ησυχία της εκείνη την περίοδο.

Ο Κούλης παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ιδιαίτερα οξυδερκής, αγκιστρώθηκε συναισθηματικά από την δύναμη και την επιμονή της Μαρίνας να περάσει στη σχολή που ήθελε και το θεώρησε άδικο γι’ αυτή να παιδεύεται. Χωρίς να αναφέρει ξανά στον Νίκο τίποτα, άρχισε να παραφυλάει έξω από το σπίτι της και μόλις εκείνη έφευγε να πάει για κανένα μεροκάματο ή στη σχολή που ήδη φοιτούσε, της άφηνε μια τσάντα γεμάτη με φαγητά έξω από την πόρτα. Καλομαγειρεμένο φαγητό που η Μαρίνα είχε να φάει από την εποχή που ζούσε με την οικογενειά της, τότε που η μάνα της έσπαγε το κεφάλι της τι να της φτιάξει που να της αρέσει, γιατί ήταν πράγματι μίζερη και δεν έτρωγε πολλά.

Είτε γιατί το φαγητό που έβρισκε η Μαρίνα στην πόρτα ήταν πράγματι καλό, είτε γιατί πολύ καιρό είχε ν’ απολαύσει σπιτική κουζίνα, το έτρωγε με μεγάλη ευχαρίστηση και αίσθημα ευγνωμοσύνης για κείνον που της το πήγαινε.

Είχαν περάσει δυο βδομάδες και δεν είχε καταφέρει να ανακαλύψει ποιος την σκεπτόταν τόσο τακτικά, οι επισκέψεις του παράξενου ευεργέτη είχαν γίνει καθημερινές κι αυτή πια το έβαλε σκοπό να τον ανακαλύψει. Έκανε λοιπόν ένα μεσημέρι ότι φεύγει για δουλειά, περπάτησε δυο τετράγωνα γύρω από το σπίτι της και μετά κρύφτηκε στην αυλή του απέναντι σπιτιού για να δει ποιος θα πάει να της αφήσει την τσάντα με τα τρόφιμα.

Κατά τις τέσσερις, είδε τον Κούλη να έρχεται φορτωμένος με την τσάντα, κοίταζε τριγύρω για να δει αν τον βλέπει κανείς, χτύπησε και το κουδούνι της για να σιγουρευτεί ότι εκείνη λείπει, μετά άφησε την τσάντα μπροστά στην πόρτα της και απομακρύνθηκε.

«Σ’ έπιασα!» Του φωνάζει η Μαρίνα πίσω από την πλάτη του κι αυτός καρφώθηκε στη θέση του.

Από κει και μετά όλα εξελίχθηκαν γρήγορα. Συγκινημένη από το πραγματικό του ενδιαφέρον γι’ αυτήν η Μαρίνα άρχισε να τον βλέπει ζεστά και να περνά κάμποσες ώρες μαζί του τα βράδια. Ο Κούλης δεν ήταν τύπος υστερόβουλος, πήγαινε εκεί φανερά πια με την τσάντα τα τρόφιμα και έτρωγαν παρέα, μετά έβγαζε από έναν φάκελο τα συνεργά του που ήταν μολύβια, κάρβουνα και πινέλα και ενώ η Μαρίνα διάβαζε μέσα στη νύχτα χαμένη στον κόσμο της, αυτός ζωγράφιζε ακούγοντας μουσική από το γουόκμαν. Όταν η κοπέλα κουραζόταν και ήθελε να κοιμηθεί, του έλεγε… «Έλα Κούλη, ώρα να το διαλύσουμε, κουτουλάω από τη νύστα». Κι αυτός μάζευε τα συνεργά του και έφευγε.

Αυτή ήταν η σχέση των δυο νέων τους πρώτους μήνες της γνωριμίας τους. Συζητούσαν, μιλούσαν για όλα και είχε μάθει από αυτήν αρκετά από το παρελθόν της, ενώ ο ίδιος δεν είχε μέχρι τότε δημιουργήσει καμιά σταθερή σχέση.

Ένα βράδυ η Μαρίνα γυρίζοντας στο σπίτι δεν βρήκε ούτε τον ίδιο απέξω, ούτε καμιά τσάντα με φαγητό να την περιμένει, αλλά δεν ανησύχησε. Έβγαλε το ρύζι από το ντουλάπι κι άρχισε αν το μαγειρεύει, με τη σκέψη πως αν δεν εμφανιστεί και την άλλη μέρα ο Κούλης θα τηλεφωνούσε στο σπίτι του να μάθει αν είναι καλά. Ύστερα άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε να του τηλεφωνήσει το ίδιο εκείνο βράδυ, ώστε αν χρειαζόταν την βοηθειά της να έτρεχε να του συμπαρασταθεί.

Έσβησε λοιπόν τη φωτιά με το φαγητό και πήγε στον τηλεφωνικό θάλαμο της γειτονιάς. Η μάνα του της είπε ότι έπεσε με το ποδηλατό του, χτύπησε στο κεφάλι του και τον μετέφεραν στον Ευαγγελισμό. Η Μαρίνα βρέθηκε την άλλη στιγμή στο νοσοκομείο να του κρατάει το χέρι και να προσπαθεί να καταλάβει πως έγινε το ατύχημα. Η καταστασή του δεν ήταν σοβαρή, μια ελαφριά διάσειση είχε πάθει από το χτύπημα, που το έπαθε επειδή δεν ξεχώρισε το κόκκινο χρώμα στα φανάρια όπως της είπε και αφού κάθισε μαζί του αρκετή ώρα, τον άφησε να κοιμηθεί τη νύχτα και πήγε στο σπίτι της να τελειώσει εκείνο το μαγείρεμα, κόντευε να πέσει κάτω από την πείνα.

Έτσι νόμιζε. Από την πείνα. Ωστόσο της ήρθε μια μεγάλη ζαλάδα στο δρόμο και στηρίχθηκε για λίγα δευτερόλεπτα σε μια κολόνα, πήρε δυο βαθιές ανάσες και πήγε να συνεχίσει το δρόμο της αλλά διαπίστωσε πως την είχε πιάσει ακατάσχετη αιμορραγία και το αίμα έτρεχε ανάμεσα στα πόδια μέχρι κάτω στο δρόμο. Καταντροπιασμένη έδιωχνε κάθε περαστικό που σταματούσε για να τη βοηθήσει και παίζοντας το κρυφτό από τους ανθρώπους έφτασε στο σπίτι της, έκανε μπάνιο, φόρεσε καθαρά ρούχα και ξάπλωσε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι της συνέβη, πέραν του γεγονότος ότι από την ημέρα που χώρισε με τον άνθρωπο που συζούσε, εδώ και τρεις μήνες δηλαδή δεν είχε έμμηνα, αλλά το είχε θεωρήσει απίθανο να είναι έγκυος και είχε αποδώσει την καθυστέρηση στο στρες για τις εξετάσεις.

Σκέφτηκε παρηγορημένη κάπως ότι λόγο αυτής της μεγάλης καθυστέρησης λοιπόν της είχε έρθει απότομα τώρα το αίμα και προσπάθησε να ηρεμήσει και να κοιμηθεί αλλά ακολούθησε κάτι που δεν γινόταν πλέον να αγνοήσει. Ένα μεγάλο κομμάτι από κάτι, βγήκε από μήτρα της σπρώχνοντας και έπεσε μέσα στην κιλότα της. Εντελώς σοκαρισμένη, σηκώθηκε επάνω κι έτρεχε στην τουαλέτα. Είδε πως επρόκειτο για ένα στρογγυλό ζεστό κρέας με φλέβες και αρτηρίες αλλά δεν ήθελε να δει περισσότερα.

«-Τι είναι αυτό το πράγμα τώρα εδώ θεε μου; Τι να το κάνω τώρα αυτό; Από πού μου ήρθε;» Μονολογούσε μέσα στον πανικό της και κάνει μια και το πετάει μέσα στη λεκάνη και τραβάει το καζανάκι. Είχε χάσει τόσο πολύ αίμα που δεν είχε δυνάμεις πια να πάει από την τουαλέτα στο δωμάτιο, κι έμεινε καθισμένη κατάχαμα στο μπάνιο, ημιαναίσθητη κι έτσι την βρήκε ο Κούλης που στο μεταξύ δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν στο νοσοκομείο και γυρίζοντας στο σπίτι του, πέρασε να της πει μια καληνύχτα.

Ήταν αναπόφευκτο. Η Μαρίνα αφού νοσηλεύτηκε για λίγες μέρες στο νοσοκομείο και χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση του Κούλη σώθηκε, αποφάσισε να του επιτρέψει να μένει στο σπίτι της μιας κι εκείνος ήθελε να ξεφύγει από το ασφυκτικό περιβάλλον του σπιτιού του. Οι δυο νέοι ήρθαν κοντά και αυτό που μεταξύ τους υπήρχε δεν είχε τη βάση του σε έναν κεραυνοβόλο έρωτα, αλλά στην ιδέα μιας ανθρώπινης μεταχείρισης, στην έγνοια του ενός για τον άλλον, και σε μια σειρά από θετικές παραμέτρους όπως το χιούμορ και η ανεμελιά που τους έδιναν μοναδικά καλές στιγμές και απολάμβαναν ο ένας τη συντροφιά του άλλου.

Ωστόσο ο Κούλης δεν ήταν για πολλά και δύσκολα. Δεν μπορούσες να απαιτήσεις από αυτόν να παρακολουθήσει μια φιλοσοφική συζήτηση, ούτε την ανάλυση μιας σκέψης που τραβούσε σε βάθος, όταν έμπαιναν σε τέτοια θέματα εκείνος χασμιουριόταν, κοκκίνιζαν τα μάτια του έβλεπε το κόκκινο καθαρά στις περιπτώσεις αυτές και με το ζόρι κρατιόταν όρθιος.

Το θέμα αγάπη πάλι, δεν ήταν ένα θέμα που είχε απασχολήσει σοβαρά τον Κούλη μέχρι τότε. Πίστευε ότι οι άνθρωποι αξίζουν ένα ενδιαφέρον, μια συμπαράσταση, οι άνθρωποι που είναι αδύνατοι οικονομικά και υποφέρουν από τη φτώχεια, αγαπούσε την Μαρίνα με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσε τον ξέμπαρκο που έκανε οτοστόπ στην εθνική όταν ξαμολιόντουσαν με το σαράβαλο για μακρινές διαδρομές. Ο θαυμασμός του για το προσωπό της και η απόλυτη αποδοχή δεν τον άφησαν να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς του συνέβαινε μαζί της, αλλά σύντομα γι’ αυτόν η Μαρίνα αποτέλεσε το άλφα και το ωμέγα του. Μαζί της γνώρισε όχι μόνο τη γυναίκα αλλά και το πώς είναι να ζει κανείς με μια γυναίκα χωρίς σεξουαλικές αναστολές, που ήταν πρόθυμη να παίξει με τις φαντασιώσεις του και όλα αυτά με τρόπο ανάλαφρο και χιουμοριστικό, κυρίως όταν μια προσπάθεια αποτύγχανε και ψάχνανε στο κάμα σούτρα να βρουν που έγινε το λάθος. Κοιμόντουσαν με γέλια, ξυπνούσαν με γέλια, ερωτευόντουσαν με γέλια, περνούσαν πολύ καλά μαζί οι δυο τους και αυτό κράτησε μερικά χρόνια.

Η Μαρίνα όμως ήταν άνθρωπος με πνευματικές ανησυχίες και δεν έπαψε να ασχολείται με τα βιβλία και τα διαβάσματα, είχε κι ανάγκη να ανταλλάξει και απόψεις για διάφορα θέματα στα οποία ο Κούλης δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, επιπλέον ο Κούλης, έπαιρνε τη γραμμή της ηθικής συμπεριφοράς από την ίδια, καθότι ο ίδιος είχε μεν ένα σωστό ένστικτο κυρίως σε ότι αφορούσε τον συνανθρωπό του, αλλά μια παρανοημένη αντίληψη σε σχέση με το καλό και το κακό, πράγμα που τον έκανε ευάλωτο σε λάθη, που μπορούσαν να τον εμπλέξουν ακόμα και σε ποινικά αδικήματα. Έτσι πολλές φορές η συντροφός του βρέθηκε στη θέση να του τονίσει, ότι είναι μια κακή πράξη το να κλέψουμε από το σπίτι της μάνας μας αντικείμενα για να πάμε να τα πουλήσουμε, είναι προτιμότερο να έχουμε μια δουλειά και να τα βγάζουμε πέρα, ή είναι ανήθικο να δέχεσαι να συνοδεύεις μέχρι έξω από την πόρτα μια κοπέλα που πάει να εκδοθεί, επειδή σου ζήτησε να είσαι εκεί για να αισθάνεται ασφαλής, κι ότι αμα το κάνεις αυτό γίνεσαι νταβατζής, που σημαίνει σε πήρε η κάτω βόλτα, άσχετα αν δεν παίρνεις λεφτά από αυτό και το κάνεις από τα φιλικά και αλτρουιστικά σου συναισθήματα.

Άπειρες τέτοιες συζητήσεις έγιναν η αφορμή για καυγάδες, ειδικά τότε που της ανάφερε πως έχει γνωρίσει μια μικρή που θέλει να το σκάσει από το σπίτι της γιατί δεν άντεχε την κακομεταχείριση των γονιών της και ήθελε να τη βοηθήσει. Τότε είχε ζητήσει από τη Μαρίνα να τη φιλοξενήσουν στο σπίτι που έμεναν μαζί και η τελευταία έχοντας χάσει την υπομονή της προσπαθούσε να του εξηγήσει σε τι μπελάδες πήγαινε να βάλει τον εαυτό του κι αυτήν. Τελικά συμφώνησε να συμβουλέψει την κοπέλα να πάει να καταγγείλει τους γονείς της στις αρχές και να ζητήσει τη βοήθεια κοινωνικού λειτουργού και μετά από αυτό να μη την ξαναδεί.

Τέτοια ευτράπελα ήταν τα ξαφνικά του Κούλη που σου έσκαγε σαν κεραυνό εν αιθρία και η Μαρίνα δεν ήξερε από πού να φυλαχτεί. Ευτυχώς όσο εκείνος βρισκόταν στην άμεση επιρροή της έκανε πάντα στο τέλος ότι του έλεγε, ακόμα και με διαμαρτυρίες κι έτσι, με αυτό τον τρόπο κατάφερνε να τον προφυλάξει από τα χειρότερα. Γιατί μη φανταστείς ότι του έλεγε μόνο τι χρώμα έχει το φανάρι στο δρόμο όταν κυκλοφορούσαν με το αυτόματο.

Αλλά είπαμε. Ο καιρός περνούσε και ο Κούλης ένιωθε ολοένα και περισσότερο την ευθύνη του απέναντι στην κοινή τους συμβίωση. Δούλευε, κουραζόταν, γκρίνιαζε, η δε Μαρίνα είχε φορτσάρει για την τελευταία της προσπάθεια να περάσει στη φιλοσοφική, κι ο Κούλης ένιωθε ότι έχασε την διασκεδασή του τόσο μαζί της, όσο και με τους φίλους του που εξαιτίας της είχε κάνει στην άκρη. Η Μαρίνα του υποσχέθηκε πως αμέσως μετά τις εξετάσεις που ήταν κοντά, θα έβρισκε κι αυτή μια δουλειά και θα του έπαιρνε από την πλάτη την ευθύνη της συντήρησης τους, αλλά ο Κούλης δεν έβλεπε πια τα πράγματα με χιούμορ, είχε μπει στο λούκι της παραγωγής και ένιωθε πως η Μαρίνα τον εκμεταλλεύεται. Της έδωσε λοιπόν προσθεσμία ένα μήνα για να βρει κι αυτή μια δουλειά και την απείλησε πως αλλιώς θα την εγκατέλειπε και ήταν ακριβώς τότε που πάτησε το λάθος κουμπί.

Η Μαρίνα βρήκε κι έπιασε από την άλλη μέρα δουλειά σε ένα φαστ φουντ, μείωσε στο ελάχιστο τις ώρες του διαβάσματος και άρχισε να πακετάρει τα πραγματά της. Δεν υπήρχε τρόπος πια να επανορθώσει ο Κούλης. Όσες συγνώμες κι αν της ζήτησε, όσο κι αν προσφέρθηκε να την βοηθήσει σ’ αυτή την τελική ευθεία πριν από τους διαγωνισμούς, όσα κι αν της είπε πως σήμαινε γι’ αυτόν, αυτό που κυριαρχούσε στη σκέψη της ήταν η απειλή του. Και με αυτή την απειλή κατά νου, τον τελειώσε οριστικά μέσα της. Μάζεψε μετά από ένα μήνα τα ρούχα της και τα βιβλία της, τιποτε άλλο δεν θεώρησε δικό της μέσα στο σπίτι εκείνο και πήγε σε μια γκαρσονιέρα. Τέλος στα γέλια και στα πειράματα τα ερωτικά και στις συμβουλές και στις συζητήσεις και στα κοψίδια που ονειρεύονταν και στις πίτες που μαζί έμαθαν να φτιάχνουν, γύρισε εκείνη στο βραστό της ρυζάκι κι αυτός στη μοναξιά του.

Μετά τη συμβιωσή του μαζί της, του ήταν αδύνατο να διασκεδάσει με τα ίδια πράγματα που διασκέδαζαν τους παλιούς φίλους του. Του ήταν αδύνατο να ζει χωρίς σκοπό, ή να ερωτευτεί την οποιαδήποτε κοπέλα δεν ανέλυε τα πράγματα και δεν προσπαθούσε να μπει στα μύχια της σκέψης του, να φανταστεί ακόμα και το πώς θα συνέχιζε τη ζωή του από δω και πέρα.

Αφού Μαρίνα δεν υπήρχε πια σ’ αυτήν δεν ήθελε να πληρώνει το ενοίκιο για πάρτη του, αλλά ούτε και να γυρίσει στη μάνα του με τις ηλίθιες βλέψεις της γι’ αυτόν. Πήρε το κάραβαν και το μετέτρεψε σε σπίτι, χάρισε μέσα από το σπίτι όλα τα πράγματα που του είχε αφήσει η Μαρίνα για να ζει, τα έδωσε όπου βρήκε και άραξε το κάραβαν κάτω από την Ακρόπολη, ενώ συνέχιζε να δουλεύει και να μαζεύει χρήματα με σκοπό να αποκτήσει ένα τροχόσπιτο.

Το τροχόσπιτο το απέκτησε αρκετά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο της μάνας του που του άφησε στη διαθήκη ένα μικρό διαμέρισμα το οποίο αυτός πούλησε. Αρκετά μετά μάλιστα κι από την αδιανόητη εκείνη πράξη που συγκλόνισε το πανελλήνιο…

Η Μαρίνα που στο μεταξύ την περίοδο εκείνη είχε παντρευτεί, ήταν έγκυος στον έβδομο μήνα και ζούσε μέσα στον πυρετό τω προετοιμασιών για το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο. Η ζωή της είχε αλλάξει ριζικά. Χωρίς να έχει περάσει στη φιλοσοφική είχε καταφέρει να διατηρήσει την επαφή της με τα γράμματα αλλά τώρα οι προτεραιοτητές της ήταν άλλες. Με τον Κούλη είχε χαθεί για περίπου δυο χρόνια κι όταν ξανασυναντήθηκαν, εκείνης η κοιλιά ήταν ήδη φουσκωμένη.

Εκεί, σε κείνη την συνάντηση που έγινε ανάμεσα στους τρεις, αυτήν, τον Κούλη και τον συζυγό της που εξέφρασε το ενδιαφέρον να τον γνωρίσει, ο Κούλης τους εξομολογήθηκε ότι ήταν μπλεγμένος σε μια πολύ πολύ περίεργη και αγχωτική κατάσταση με μια γυναίκα. Δεν ήταν το κορίτσι του, δεν ήταν μια από τις καλύτερες φίλες του, δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του αλλά δεν τον άφηνε και σε ησυχία.

-Πως και γιατί αυτό;

Τον είχε ρωτήσει η Μαρίνα.

-Την αποφεύγω γιατί είναι πειραγμένη στο μυαλό. Με πιέζει να κάνω κάτι που δεν γουστάρω και θα μου κοστίσει μεγάλα προβλήματα, αλλά όταν σας λέω με πιέζει, εννοώ μου έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο. Δεν μ’ αφήνει να κοιμηθώ, να φάω, να δουλέψω να ησυχάσω. Δράμα σου λέω, άστα.

-Που πήγες κι έμπλεξες πάλι ρε κακομοίρη;

Τον ρώτησε η Μαρίνα με μια χροιά ανησυχίας στη φωνή.

-Θα σου πω όταν είμαστε μόνοι μας. Δεν λέγονται μπροστά σε τρίτους αυτά, ακόμα κι αν είναι ο άντρας σου, με συγχωρείς κι όλας.

Και έτσι εκείνη την ημέρα τίποτε περισσότερο δεν κατάφερε να μάθει η Μαρίνα για το προβλημά του. Μετά από μερικές μέρες όμως, επισκέφτηκε το σπίτι του ζευγαριού.. Ήταν φανερά ταραγμένος και είπε πως πέρασε για μια καλησπέρα βιαστικά αλλά δεν είχε καθόλου χρόνο για να τους δει. Ο άντρας της Μαρίνας, διακριτικός πάντα, της έκανε νόημα ότι πηγαίνει να καθίσει στο σαλόνι ώστε να δώσει την ευκαιρία στον Κούλη να της εκμυστηρευτεί αυτό για το οποίο κατάλαβαν ότι είχε έρθει. Αυτή πάλι ήταν σίγουρη πως μόλις ο Κούλης που δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μυρωδιά ενός μεζέ έβλεπε το πρώτο παϊδάκι να πέφτει στο πιάτο από το τηγάνι, θα στρογγυλοκαθόταν και θα χαλάρωνε. Όμως έπεσε έξω. Αυτός ούτε από τη μυρωδιά επηρεάστηκε ούτε από τη θέα του ωραίου φαγητού, ούτε πολύ περισσότερο από τα παρακάλια της Μαρίνας να βάλει στο στόμα του μια μπουκιά πριν φύγει να πάει στο βιαστικό του ραντεβού. Έτσι υποψιασμένη η κοπέλα τον ρώτησε αν έχει τόσο άγχος γιατί πρόκειται να συναντηθεί πάλι με κείνη την τρελή.

-Ναι, σ’ αυτήν πάω.

Της απάντησε ξερά ο Κούλης και χωρίς να της δώσει τον καιρό να σκεφτεί η να του πει τίποτε άλλο, της έβαλε στα χέρια μια κασέτα από γουόκμαν.

-Αν μου συμβεί οτιδήποτε, θέλω να κάτσεις και να την ακούσεις αυτήν και μετά να πας να την παραδώσεις εκεί που νομίζεις πως πρέπει να την ακούσουν.

Της είπε, και με αυτά τα λόγια άνοιξε την πόρτα και βγήκε σχεδόν τρέχοντας έξω, χωρίς να γυρίσει το πρόσωπο κατά το μέρος της που τον φώναζε να γυρίσει πίσω και να της εξηγήσει.

Έδειξε την κασέτα στον άντρα της κι αυτός της είπε να την βάλει σε ένα συρτάρι γιατί σύντομα θα ερχόταν να την πάρει πίσω ο Κούλης και καλά θα έκανε να μην την ακούσει, γιατί αν την άκουγε ίσως έπρεπε να κάνει κινήσεις και να πάρει αποφάσεις που θα την τάραζαν στην κατάσταση που βρισκόταν, κι αυτός δεν εννοούσε να χάσει το παιδί και τη γυναίκα του, επειδή ο Κούλης δεν μπορούσε να δώσει λύση στο προβλημά του με μια τρελή. Αρκούσε να αλλάξει το νούμερο του κινητού του και να της ζητήσει να μη τον ξαναενοχλήσει, ωστόσο αυτός έτρεχε κάθε φορά που τον καλούσε και μετά την έβριζε.

-Εκτός κι αν είναι ήδη μπλεγμένος.

Συμπλήρωσε μετά ο άντρας της Μαρίνας.

-Μπλεγμένος σε τι όμως;

-Αυτό δεν το ξέρουμε. Είσαι σίγουρη όμως ότι θέλεις να το μάθεις;

-Όχι. Τα ξέρω τα μπλεξίματα του Κούλη. Μια ζωή μπλέκεται στις πιο περίεργες κι επικίνδυνες καταστάσεις κι όταν παίρνει είδηση ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, τρέχει για βοήθεια να τον ξεμπλέξουν.

-Γι’ αυτό σου λέω, κάτσε στ’ αυγά σου εσύ τώρα. Και βρες έναν τρόπο ώστε να αραιώσουν αυτές οι επισκέψεις του εδώ.

Σωστά. Βέβαια. Ο Χάρης είχε κάθε λόγο να ανησυχεί για τη γυναίκα του, επειδή ήξερε πόσο πρόθυμα θα έτρεχε να βοηθήσει τον οποιονδήποτε, αλλά τώρα κι αυτή έπρεπε να σκεφτεί το σπίτι της, την οικογενειά της και το παιδί που με τόση λαχτάρα περίμεναν να γεννηθεί. Μέσα της όμως, μια παλιά της οργή ξυπνούσε, για το πόσο εύκολα οι άνθρωποι αποποιούνται το παρελθόν τους μόλις βρεθούν σε μια καινούργια κατάσταση, πόσο εύκολα υποκρίνονται ότι καμιά σχέση με αυτό δεν έχουν κι εκείνη δεν αισθανόταν πως έχει έναν οποιονδήποτε λόγο να ντρέπεται γι’ αυτό. Από την άλλη ένας παλιός της έρωτας και τωρινός φίλος της πια, ένιωθε πως είχε ανάγκη τη βοηθειά της. Ωστόσο δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν αυτό που έπρεπε να κάνει, για να βοηθήσει τον Κούλη. Έβαλε την κασέτα σ’ ένα συρτάρι και αποφάσισε να την κρατήσει εκεί ξεχασμένη μέχρι να την αναζητήσει ξανά ο τελευταίος.

Μια Τρίτη βράδυ είχε γίνει εκείνη η γεμάτη μυστήριο επίσκεψη του Κούλη. Και την άλλη μέρα, Τετάρτη, η Μαρίνα ένιωθε το μωρό αναστατωμένο από το πρωί στην κοιλιά της, έπαιρνε συνέχεια στροφές και έκανε κινήσεις που της προκαλούσαν ταραχή σε όλο της το σώμα, γι’ αυτό κι αποφάσισε όταν ξάπλωσε ο Χάρης να βγει από το σπίτι και να περπατήσει μέχρι το πάρκο της γειτονιάς, ψιθυρίζοντας κάποιο απαλό τραγούδι μπας και ηρεμήσει το παιδί μέσα της. Εκεί στο πάρκο, είδε τις μητέρες δυο μικρών παιδιών που τα επέβλεπαν στο παιχνίδι τους και κάθισε σ’ ένα διπλανό παγκάκι να πάρει ανάσα. Οι γυναίκες της έπιασαν την συζήτηση, πόσο μηνών είναι και πότε με το καλό, άντε και καλή λευτεριά, τα συνηθισμένα που αβάρετα ρωτούν οι γυναίκες σε αυτές τις περιπτώσεις ακόμα κι αν έχουν κάνει δέκα κουτσούβελα. Η Μαρίνα χαμογέλασε με τη σκέψη αυτή και ευγενικά απαντούσε στις ερωτήσεις τους μέχρι τη στιγμή που οι γυναίκες άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους για το πόσο πολύ πρέπει να προσέχουν τα παιδιά τους σ’ αυτόν τον τρελό κόσμο που τα έφεραν να ζήσουν. Τον γεμάτο παρανοϊκούς και σχιζοφρενείς κόσμο, τον γεμάτο ψυχωσικά άτομα που κυκλοφορούν αναμεσά μας και που μπορεί να τους βλέπουμε και με εμπιστοσύνη.

«-Να δεν είδες πάλι τι έγινε χθες;» Είπε η πρώτη στη δεύτερη γυναίκα, πάνω που η Μαρίνα άρχισε να μη τις αντέχει και σηκωνόταν για να επιστρέψει στο σπίτι της.

«Όχι δεν άκουσα ειδήσεις, τι έγινε;» Της απάντησε η άλλη.

«Ένας τρελός πήγε και πυροβόλησε μια γυναίκα, επειδή λέει του ζητούσε επίμονα αυτή και για πολύ καιρό, να την σκοτώσει. Ε στο τέλος βρήκε αυτό που γύρευε. Τη σκότωσε».

«-Μα τι; Φόνος κατά παραγγελία και μάλιστα από το θύμα;

-Μάλιστα, όπως το ακούς. Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας….»

Η Μαρίνα πλησίασε τις δυο γυναίκες με κομμένα τα γόνατα.

-Πότε το ακούσατε αυτό;

-Ω! Από το πρωί το λένε οι ειδήσεις κοπέλα μου. Και τώρα αν πας κι ανοίξεις την τηλεόραση, αυτό θα συζητούν. Έχουν έρθει ψυχολόγοι κι επιστήμονες από όλη την Ευρώπη γι’ αυτό τον τρελό».

Γύρισε στο σπίτι τρελή από την αγωνία και άνοιξε αμέσως την τηλεόραση.

-Τι έγινε Μαρίνα μου; Την έχεις πολύ δυνατά, με ξύπνησε…

Διαμαρτυρήθηκε ο Χάρης γυρίζοντας πλευρό προς το μέρος της.

Ωστόσο όταν άκουσε το όνομα του Κούλη στις ειδήσεις, ανακάθισε έκπληκτος στο κρεβάτι του.

"-Την κασέτα. Φέρε γρήγορα ν’ ακούσουμε την κασέτα».

Της είπε με φούρια. Η Μαρίνα έβγαλε την κασέτα του γουόκμαν από το συρτάρι και την έβαλε μέσα στο μηχάνημα. Ακούστηκε μόνο μια φράση κι αυτή κομμένη.

«-Τώρα εγώ εδώ, θα εξηγήσω γιατί πρέπει να κάνω αυτό που πάω να κάνω…» Και ύστερα ένας βόμβος, ήχος από λόγια μασημένα και ταινία που σπάει. Τίποτε άλλο.

Κάθισαν για λίγη ώρα αμήχανοι, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο.

-Μπορούμε να τη φτιάξουμε, δεν μπορούμε;

-Για να ακούσουμε τι Μαρίνα; Το λόγο που αυτός πρέπει να πάει και να κάνει αυτό που έκανε; Δεν καταλαβαίνεις ότι όποιο λόγο και να αναφέρει εφόσον το σκέφτεται από τα πριν στα σοβαρά είναι μια κίνηση προμελετημένη; Μόνο κακό θα του έκανε αυτή η κασέτα, οτιδήποτε άλλο θα τον βοηθήσει πολύ καλύτερα από αυτόν εδώ τον δυναμίτη. Πεταξέ την γρήγορα.

-Αν υπάρχει κίνητρο προσωπικό στην κινησή του δεν πρέπει να το ξέρουν αυτό οι αρχές;

-Μη λες ανοησίες αγάπη μου, για τον Κούλη μιλάμε. Οτιδήποτε μπορεί να αποτελεί κίνητρο προσωπικό γι’ αυτόν να πράξει ακόμα και αν κίνητρο δεν έχει. Αφού τον ξέρεις.

-Έχεις δίκιο. Κάλλιστα μπορεί να το θεώρησε και χρέος του δηλαδή να κάνει αυτό.

-Ακριβώς. Και αν δε φοβόμουν ότι θα εμπλακείς προσωπικά κι εσύ στην προσπαθειά σου να τον ξεμπλέξεις, θα στο αποδείκνυα φτιάχνοντας αυτή την κασέτα. Αλλά είμαι σίγουρος, μόνο ζημιά μπορεί να του κάνει. Πέτα την λοιπόν. Πιο καλά θα τα πάει με την εικόνα του, μ’ αυτό που βγάζει έτσι όπως όλοι τον ψάχνουν τώρα, παρά με τούτην εδώ.

-Κι αν κατηγορηθούμε ότι αποκρύψαμε στοιχεία σημαντικά από την δικαιοσύνη και μας τρέχουν για συνεργούς; Α όχι, δεν την πετάω. Θα την βάλω πίσω στο συρτάρι γιατί δεν ξέρεις τι θα αναφέρει τώρα ο Κούλης στον ανακριτή. Μπορεί κάποιος να μας χτυπήσει την πόρτα. Κι αν ο Κούλης έχει δώσει τη διευθυνσή μας, θα το έχει κάνει γι’ αυτήν εδώ την κασέτα. Θα την φυλάξω.

-Κάνε ότι θέλεις αλλά να ξέρεις, αν έστω και στο ελάχιστο ακουστεί το ονομά σου στα ΜΜΕ, θα έχεις κάνει τα πράγματα πολύ δύσκολα αναμεσά μας. Αυτό να θυμάσαι.

Η Μαρίνα δεν απάντησε, τι να απαντήσεις σε μια τέτοια προειδοποίηση; Όχι και τελείως άδικη από τη μεριά του Χάρη βέβαια.

Την κασέτα δεν την αναζήτησε κανείς στη διάρκεια των ανακρίσεων, ούτε και κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Κούλης δικάστηκε και καταδικάστηκε με το ελαφρυντικό του πρότερα εντίμου βίου και της αγαθής του φύσης, (λόγω μαλακίας δηλαδή), εξέτισε την ποινή του και μετά από μερικά χρόνια αποφυλακίστηκε.

Η κασέτα ως δια μαγείας χάθηκε από το συρτάρι μετά από κάποιον καιρό και ο Κούλης όταν βγήκε, δεν διανοήθηκε να πάει να τη ζητήσει από την Μαρίνα.

Ένα βάρος

2008-06-20T22:56:00.004+03:00

Κάθομαι και σκέπτομαι όλον αυτό τον καιρό. Αν υποθέσουμε ότι η ζέστη δεν μ' ενοχλεί τόσο πολύ και μπορέσω ν' αφιερώσω λίγο χρόνο για να γράψω, με τι να καταπιαστώ που να με κάνει να θέλω να βρίσω το λιγότερο; Μόλις σκεφτώ την ακρίβεια αρχίζει και μου ανεβαίνει η πίεση, σαν την τιμή του πετρελαίου έχει πάρει τ' απάνω της κι αυτή. Μόλις σκεφτώ τους λογαριασμούς που έχω αυτό το μήνα να πληρώσω με πιάνει σύγκρυο. Μόλις σκεφτώ το μισθό μου με πιάνει ένα πράγμα σαν μοιρολατρεία, τι στο διάλο δουλεύω κι εγώ για να λέω ότι δουλεύω; Μόλις σκεφτώ τη θάλασσα βουλιάζω μέσα σε μια λίμνη ιδρώτα, που και πως να πας χωρίς να βλαστημήσεις την ώρα που ξεμύτιζες; Αλλά το χειρότερο με πιάνει μόλις σκεφτώ τους πολιτικούς. Το διανοείσαι ρε τα κωθώνια να παίζουν την πινακωτή οι τέως με τους νυν πάνω στην πλάτη μας, να τσεπώνουν τα εκατομμύρια από δεξιά και αριστερά με τις λαμογιές και τις χοντροαπατεωνιές τους, να βάζουν νταβατζηλίδικα το χέρι τους στην τσέπη σου δεν τους φτάνουν αυτά που λαδώνονται και να σου λένε 35 ευρώ εσύ και άλλα τόσα ο άντρας σου για το σπίτι κι άλλα είκοσι για το γκαραζ κι άλλα τόσα για την αποθήκη το πατάρι το ξεχάσατε ρε μαλάκες, πως σας ξέφυγε αυτό; Να σε δουλεύουν έτσι αδιάντροπα μέσα στα μούτρα σου αναφέροντας έκτακτα επιδοτήματα θέρμανσης και απόρων οικογενειών, λες και βγήκε η Μαρία Αντουανέτα να λυπηθεί τους φτωχούς, κι από την άλλη να μη τολμάς να πλησιάσεις στο σούπερ μάρκετ, να μη τολμάς να σκεφτείς τα λεφτά που πήρες που θα πάνε και πόσο γρήγορα, να μη τολμάς να ονειρευτείς ένα πούστικο παγωτό, και να βγαίνει και βρώμα ότι υπάρχει σκέψη να περάσουν λέει και τα παλιά σπίτια από ΚΤΕΟ.
Και δεν είναι και της μόδας ο αυτοπυρπολισμός να πάρει. Και δεν τα ρίχνει τα δικά τους τα σπίτια κάτω ο εγκέλαδος, όχι δεν τα ρίχνει, γιατί αυτοί τα έκτισαν με γερά και ακριβά υλικά, μέχρι και αυτόν εξαγόρασαν, αλλά ως πότε, ρωτάω ως πότε...
Κι έτσι όπως κάθομαι όλες αυτές τις μέρες και σκέπτομαι, τι να πιάσεις που να μη βρωμάει, και που να βρεις την όρεξη και τη διάθεση για ρομαντικές ιστορίες και ποιήματα, ντριν το τηλέφωνο.
-Χάι
-Καλώστον, πως και τέτοια ώρα; είσαι καλά;
-Όχι, αισθάνομαι αδύναμος και κάθομαι στο κρεβάτι.
-Τι εννοείς αδύναμος;
-Εννοώ βαθιά εξαντλημένος. Δεν έχω κουράγιο να κάνω τίποτα, μόνο κοιμάμαι.
-Σήκω κι έλα στην Αθήνα να πάμε στους γιατρούς.
-Τέλειωσες εσύ με τους δικούς σου;
-΄Οχι
-Γιατί αργείς;
-Δεν φταίω εγώ, μου δίνουν ραντεβού για μετά από ένα ενάμισι μήνα κάθε φορά.
-Άστο τότε, δεν έρχομαι.
-Μα θα σε πάω στα επείγοντα.
-Άστο δεν είμαι του θανατά. Όταν θα είμαι, θα έρθω να με πας στα επείγοντα.
Παω να πέσω τώρα. Μάλλον υπερκόπωση έχω, μόλις ξεκουραστώ θα συνέλθω.
-Εντάξει, αλλά δεν είσαι καλά μην κάθεσαι να περιμένεις. Πήδα στο καράβι κι έλα.
-Ναι μαμά. Αν δω ότι τα τινάζω θα έρθω να με σώσεις.
-Βρε άι σκάσε. Με τις βλακείες, Κοίτα μην παίζεις με την υγεία σου έχεις κι ένα παιδί να σκεφτείς.
-Και μια Ελένη.
-Αν θέλεις...
-Σκάσε χαζή. Ποιον άλλο έχω;
-Έλα ντε. Να προσέχεις. Σε φιλώ. Αν χρειαστείς κάτι πάρε με.
-Είμαι εντάξει. Εσύ να προσέχεις. Θα τα πούμε σύντομα. i love you, bye.
-love you too. Take care".

Τι λέγαμε; Α ναι. Για το σκατοεπίδομα θέρμανσης που θα δώσουν στις μονογονεϊκές οικογένειες. Θα ζητήσουν βεβαίως αποδεικτικά, ένα διαζύγιο, ένα πιστοποιητικό θανάτου, μια αίτηση έστω διαζυγίου, ή δικαστική απόφαση για την ολοκληρωτική επιμέλεια του παιδιού, όπως κι όταν πήγα να πάρω το επίδομα τέκνου, ζήτησαν το βιβλιάριο ενσήμων του πατέρα, την αίτηση του ιδίου, υπεύθυνη δήλωση του ιδίου, και βρε παιδιά αμάν, δεν γράφει ελληνικά ο άνθρωπος, δεν έχει ΙΚΑ, -Α, να πάει στο υπουργείο εξωτερικών για επίσημη μετάφραση, και να φέρει βεβαίωση από το ΙΚΑ ότι δεν βάζει ΙΚΑ.
-Οκ κύριοι, βάλτε το κει που ξέρετε το επίδομα γιατί αυτά είναι χοντρά παλούκια να τα πηδήξει κανείς κι ακόμα χοντρότερο να με αναγκάσετε να δηλώσω υπεύθυνα πως είμαι σε διάσταση με τον πατέρα που δεν δίνει μία για το παιδί του. Γιατί άλλο δεν ζούμε μαζί άλλο είμαι σε διάσταση κι αν είχε θα έδινε αλλά δεν έχει μαλάκες, ντε και καλά δεν θα μας κολλήσετε την ταμπέλα στο κούτελο και πάτε στο διάολο εσείς και τα επιδοματά σας.
-Τι έχεις; δεν σ' ακούω καλά.
-Καλά είμαι μάτια μου, στενοχωρέθηκα που δεν είσαι συ καλα.
-Σου είπα δεν είναι τίποτα. Μόλις ξεκουραστώ θα συνέλθω. Οκ;
-...
-οκ Ελένη;
-οκ, οκ. Μπάι λοιπόν. Κι όπως είπα. Πρόσεχε πλιζ.
-γιε γιε γιε. Θα προσέχω. Σε φιλώ".
Κι εγώ σας φιλώ. Με αγάπη Ελένη.

Επετειακό

2008-06-10T05:45:00.002+03:00

Ιούνης του Καρκίνου
κι ένα κεφάλι στάχτη
διπλό κενό κρεβάτι
το δώρο τ' ουρανού
το άρωμα του δυόσμου
ξεπούλησε το βιος μου
στο λίγο του καιρού

Να φέγγει καλοκαίρι
σαν μακρινό αστέρι
που τρεμοσβήνει αχνό
κι εγώ σαν ακροβάτης
ν' αρπάζομαι απ' το χθες μου
και να το σπάω ξερό.

Ιούνης του Καρκίνου
και το κυκλώπειο μάτι
της νύχτας
καίει τ' άνθη τ' ανούσιου λυγμού
Βαρέθηκε τις λύπες
στη θέση αυτών που είπες
στο φως του αυγερινού.

Ως τ' άλλο μεσονύχτι
ο δείχτης του μυαλού μου
θά' χει στραφεί στην ώρα
του μέσα μου σεισμού
και τέρμα το ξενύχτι
και η νεκροψία στο σώμα
του εξευτελισμού.

Άι γαμίδια κύριοι

2008-06-04T06:21:00.006+03:00

Φαντάζομαι όλοι θα ξέρετε τον πολιτικά ορθό λόγο. Είναι ένας λόγος που εφαρμόζεται ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν θέλουν να διασταυρώσουν τα ξίφη τους. Ένας λόγος ξεδοντιασμένος στηριγμένος στο αναγκαίο του συμβιβασμού. Ένας λόγος θολός, δυσυπόστατος και ασαφής που εκπορεύεται από τις ένοχες συνειδήσεις και βρίσκει έδαφος στην ανασφάλεια. Ο πολιτικά ορθός λόγος είναι ο λόγος του πούστη ανθρώπου. Όταν ο πούστης άνθρωπος διεκδικεί και πολιτικό αξίωμα ο λόγος αυτός είναι το μέσον της απόκρυψης των προθεσεών του. Αλλά υπάρχουν και αυτοί που τον χρησιμοποιούν χωρίς να διεκδικούν πολιτικό αξίωμα. Οπωσδήποτε όμως κάτι διεκδικούν από το περιβάλλον τους, τους συγγενείς, τους φίλους, τις σχέσεις τους και τους υποψήφιους γνωστούς τους. Διατηρεί κι εδώ την ιδιοτητά του ως ο λόγος του πούστη.
Δεν θα πεις στη γυναίκα του φίλου σου που γουστάρεις κι έχεις λυσσάξει να του την πάρεις ότι σκοπεύεις να καταστρέψεις το γάμο του. Θα της πεις ότι της αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που έχει υπονοώντας πως εσύ είσαι σε θέση να της αναπληρώσεις όλα τα κενά. Θα μπαινοβγαίνεις στο σπίτι τους με το πασαπόρτι της φιλίας και κάθε μέρα ένα κουσούρι θα έρχεται να τσαλακώνει όλο και περισσότερο την εικόνα του φίλου σου στα μάτια της με σκοπό να την κάνεις να τον σιχαθεί. Δεν θα της πεις τι μαλάκας που είναι ο άντρας σου. Θα της μιλήσεις με τον πολιτικά ορθό λόγο. "Θα μπορούσε να το χειριστεί αλλιώς. θα μπορούσε να προσέξει λίγο περισσότερο τις ανάγκες σου. Είσαι χλωμή. Δεν κοιμάσαι καλά; Πρόσεχε τον εαυτό σου σε παρακαλώ και υποσχέσου μου ότι κάθε πρωί θα πίνεις χυμό από φρέσκο πορτοκάλι. Θα σου τηλεφωνήσω για να σου το θυμίσω". Και η γυναίκα παθαίνει από το ενδιαφέρον. Βλέπει τον άντρα της που γυρίζει κατάκοπος από τη δουλειά να μη την ρωτάει πως πέρασε τη μέρα της, αν ήπιε χυμό πορτοκάλι, αν νιώθει καλά και τον συγκρίνει μ' αυτόν τον ευαίσθητο και γεμάτο ζεστό ενδιαφέρον άνθρωπο. Αρχίζει σιγά σιγά να του εκμυστηρεύεται τα παραπονά της, τους φόβους και τις αγωνίες της. Κι αυτός αρχίζει να την συμβουλεύει. Της αφιερώνει πολλές ώρες γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να της γίνει απαραίτητος. Γίνεται ο μάνατζερ και ο μεντοράς της σε όλα. Κυρίως στον έρωτα. Και πάει, πέταξε το πουλί, σχόλασε ο γάμος, ανεπίσημα αρχικά, επίσημα κατόπιν. Πολιτικά ορθός λόγος εδώ είναι ο λόγος που δεν στρέφεται κατευθείαν εναντίον του αντιπάλου δέους αλλά δείχνει να συμμερίζεται και την θέση του. Η Πολιτική έγκειται στο ότι βάζεις την άλλη στη διαδικασία ν' αρχίσει να βλέπει ότι πριν περνούσε απαρατήρητο και μετά τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. Το ζωντόβολο πάλι που είναι ο δέκτης αυτής της πολιτικής κίνησης, δεν μπορεί να αξιολογήσει τον άνθρωπο γιατί υπάρχει η ματαιοδοξία της από τη μια και η σπίθα που πέφτει πάνω στην ανιαρή της ρουτίνα από την άλλη για να φωτίσει τα ρομαντικά της όνειρα. Η απαρχή του κερατώματος.
Στον τομέα της εργασίας, πολιτικά ορθός λόγος είναι κυρίως ο λόγος του υπαλλήλου προς τον εργοδότη του. Δεν λες ποτέ στον εργοδότη σου, "ρε μαλάκα πότε θα μου κάνεις καμιάν αύξηση;" γιατί θα βρεθείς στο δρόμο. Λες, "Μήπως γίνεται κύριε Αρχήδογλου να κοιτάξετε φέτος λίγο και το θέμα του μισθού μου; Τα τελευταία τρία χρόνια είναι στάσιμος και όπως ξέρετε τα πάντα έχουν αυξηθεί, δυσκολεύομαι πολύ ν' ανταπεξέλθω στις οικονομικές μου υποχρεώσεις". Και ο κύριος Αρχίδογλου σου απαντά με τη σειρά του. "Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω πολύ καλά φίλε μου τη θέση σου και σε συμμερίζομαι απόλυτα. Να είσαι σίγουρος ότι σε πρώτη ευκαιρία θα το δω, προς στιγμήν όμως προέχουν άλλα. Βλέπεις οι δουλειές μας δεν πάνε πολύ καλά τελευταία τα κέρδη μας μειώθηκαν κλπ κλπ" Και συ πάλι δεν γυρίζεις να του πεις. "Τι με νοιάζει εμένα ρε κόπανε αν τα κέρδη σου μειώθηκαν; Εσύ μπορεί να λες αυτό, αλλά εμένα η δουλειά μου αυξήθηκε και παίρνω λιγότερα απ' όσα όταν ήρθα". Όχι. Λες, "Ευχαριστώ για την κατανόηση. Ας ελπίσουμε φέτος να πάμε καλύτερα". Και συνεχίζεις να υπάρχεις σαν να μην υπάρχεις έχοντας κατά νου να την κοπανήσεις σε πρώτη ευκαιρία να πας αλλού, αλλά η ευκαιρία σπάνια έρχεται και κάθεσαι και περιμένεις να γεράσεις και να πάρεις τη σύνταξη. Θα μου πεις στην περίπτωση του υπαλλήλου ο πολιτικά ορθός λόγος δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με την έννοια του πούστη αλλά του ανθρώπου που βρίσκεται σε ανάγκη. Ωστόσο κι από αυτόν έχει γίνει μια επιλογή ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την επιβίωση. Το θέμα είναι σε τι βαθμό είσαι αποφασισμένος να επιβιώσεις εις βάρος της αξιοπρεπειάς σου. Εδώ τα όρια είναι συχνά δυσδιάκριτα.
Πολιτικά ορθό λόγο όμως χρησιμοποιούν και οι συγγραφείς. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ρεύμα προς αυτόν που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη επικρατήσει. Αντί να βγάλεις τον βόρβορο της ψυχής σου επάνω σε έναν ήρωα περιγράφοντας με ρεαλιστικό τρόπο το ποιον του, προχωράς στις παραμέτρους που συνθέτουν το χαρακτήρα σου και με το ψυχαναλυτικό σου νυστέρι καρατομείς τον εγκεφαλό του έτσι που να μην είναι σε θέση κανείς να καταλάβει αν πρόκειται για τέρας ή για έναν πολύ δυστυχισμένο άνθρωπο. Ή ταυτίζεις τα τέρατα με τους πολύ δυστυχισμένους ανθρώπους κι αυτό είναι κατά την άποψή μου το οικτρό λάθος της λογοτεχνίας. Διότι τέρατα μπορεί και συνηθέστερα είναι, οι πολύ ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους άνθρωποι.
Για να πάμε στις διάφορες κατηγορίες των ανθρώπων και τους κώδικες συνεννόησης και αποδοχής από τους οποίους δεν ξεφεύγει ούτε η λογοτεχνία. Η τηλεόραση εδώ έχει κάνει καλά τη δουλειά της. Η γλώσσα ισοπεδώθηκε παντελώς, οι άνθρωποι μεταξύ τους μιλάνε την τηλεοπτική γλώσσα που περιλαμβάνει εκφράσεις προσώπου και νεύματα τη λέξη "βασικά" απαραίτητα και την μετατροπή της ονομαστικής ενικού του ουδετέρου των δικατάληκτων επιθέτων σε ονομαστική πληθυντικού αρσενικού/θηλυκού. Το αγενές, το σαφές, το πλήρες,
"Το αγενή κορίτσι, το σαφή νόημα, το πλήρη συμπέρασμα". Καλλιτέχνες και συγγραφείς παίρνουν το χρίσμα στην κολυμπήθρα των σεμιναρίων και στρατιές επίδοξων διασημοτήτων παρευλαύνουν με ένα τετράδιο στα χέρια καταφθάνοντας από τα πολύ βόρεια και τα πολύ νότια προάστεια για να δοκιμάσουν τις συγγραφικές τους ικανότητες. Ευθαρσώς δηλώνουν ότι ποτέ πριν δεν ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν και ψάχνουν το δρόμο και τον τρόπο της εκφρασής τους μέσα από μια σειρά προτεινόμενες λύσεις. (Αν δεν σου κάνει η ποίηση έχουμε και τον θεατρικό λόγο, αν πάλι δεν σε τραβάει αυτός, υπάρχουν και οι ταινίες μικρού μήκους, έχουν λιγότερα λόγια αυτές και μετά πάμε στην υποκριτική όπου εσύ δεν χρειάζεται να γράψεις τίποτα, το κάνουν άλλοι για σένα, αλλά πρέπει να μάθεις να διαβάζεις, μήπως αν αγόραζες το παλιό βιβλίο της πρώτης δημοτικού που είναι και συλλεκτικά πια, τον Μίμη και την Άννα, σε βοηθούσε να καταλάβεις τι γίνεται εδώ πέρα;"
Άντε μετά να δηλώσεις συγγραφέας και να πεις ότι περιφρονείς και τον εξεζητημένο λόγο. Σου έρχεται να επιστρατεύσεις τα πνεύματα Βέλτσου Κάφκα Καστοριάδη και Αξελού, όλους τους συγγραφείς που αγάπησες από Ευρώπη Ασία και Αμερική, όλους που σ έκαναν να περπατάς παραμιλώντας στην άσφαλτο, να μαζευτούν λοιπόν να βγάλουν μια κραυγή όλα αυτά τα πνεύματα και να γκρεμίσουν κάθε χάρτινο πύργο της γλώσσας της πουτάνας, της γλώσσας που κόκαλα απέκτησε για να μασάει γιαούρτι. Γιατί άλλο να ξοδεύεις τη ζωή σου όλη προσπαθώντας να μάθεις πως να γίνεις απλός κι άλλο να κάνεις την ηλιθιότητα και την έπαρση σημαία, τσουβαλιάζοντας ύφη, τεχνοτροπίες, εποχές, φιλοσοφίες και πνεύματα αιώνων σε τρεις παραγράφους που η πρώτη έχει αραδιασμένα τα ονόματα των μεγάλων δημιουργών, η δεύτερη μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία της λογοτεχνίας και η τρίτη οδηγίες και συμβουλές για το πως μπορεί κανείς με τον καλύτερο τρόπο να χρησιμοποιήσει τον εκφυλισμό της για να γίνει συγγραφέας. Άι γαμίδια κύριοι.
Πολιτικά ορθός λόγος λοιπόν εφαρμόζεται κι εδώ.
Βλέπετε πως αυτός έχει πλέον εισχωρήσει σε κάθε έκφανση της κοινωνικοπολιτικής και της ερωτικής μας ακόμα ζωής, μοιάζουμε όλοι πια μεταξύ μας γλωσσικά, μοιάζουμε και οπτικά σαν ήρωες ενός ανατριχιαστικού μυθιστορήματος αποκλεισμένοι στο νησί της ευτυχίας.
Πρέπει να κλείσω γιατί ήρθε η ώρα να φύγω για τη δουλειά. Να βγω έξω εκεί και να ανακατευτώ πάει να πει με το μεγάλο σώμα των ανθρώπων που οι μισοί ψάχνουν την ουσία τους στα βιβλία και οι άλλοι μισοί το βιβλίο μέσα στην ουσία τους ότι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό, αποκομμένοι από το χθες και το αύριο, με παντελή την άγνοια του φουτουρισμού και των άλλων εννοιών που θα δικαιολογούσαν το χασιμό τους, ασφαλείς ωστόσο ανάμεσα σ' αυτήν και την απαξία της γνώσης. Ο πολιτικά ορθός λόγος απαιτεί ν' αποκαλώ τους αγάμητους, ανθρώπους με σεξουαλικές διαταραχές. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Τίποτα δεν είναι αρκετό για να κατονομάσει κανείς την ηλιθιότητα του κόσμου στις μέρες μας.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΓΕΛΕ ΕΛΕΦΑΝΤΗ

2008-05-30T20:50:00.000+03:00

Καλά τα παλιά

2008-05-30T20:37:00.002+03:00

Αλλά έρχονται συνέχεια καινούργια. Και λέμε ότι δεν προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε με την ταχύτητα που συμβαίνουν τα πάντα. Μισθοφόροι στα ελληνικά πανεπιστήμια, ξυλοδαρμοί που θυμίζουν δολοφονικούς τραμπουκισμούς εποχής Λαμπράκη, συζητήσεις για το αν θα πρέπει να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο, αιχμές κατά των αριστερών κομμάτων, πολύ μπόχα που αναδύεται από την πλευρά την κυβερνητική και την αμέσως από κάτω, ως αιτία και λόγος που επιβάλλουν άμεσα μέτρα. Από τη μια διορίζουν σεκιουριτάδες από την άλλη βάζουν τους τραμπούκους να τους ξυλοφορτώνουν μέχρι θανάτου. Ρε δάχτυλο νομίζετε ότι βυζαίνουμε οι υπόλοιποι; Αφού φαίνεται το πράγμα κι από που εκπορεύεται και προς τα που πάει. Σιχτιρ συγχύστηκα παλιομαφιόζοι όλοι σας! Πάω να πάρω αέρα. Έξω.

Οι πρίμουλες της Άννας

2008-05-30T09:47:00.003+03:00

Δεν είναι μια φορά, ούτε δυο ούτε τρεις. Στην πόλη που ζω δεν ευδοκιμούν τα γεράνια. Μόλις ξεπροβάλλουν τα κεφαλάκια τους έτοιμα ν’ ανθίσουν, έρχεται ένας χιονιάς και τα καίει. Η αυλή μου είναι γεμάτη από γλάστρες με ξερά λουλούδια, ακόμα και οι κάκτοι έχουν μαραθεί.

Μα είναι ένα φυτό που στέκεται ανάμεσα στα άλλα πράσινο πράσινο και κορδωμένο. Δεν ήξερα πως το λένε. Μία γιαγιά που πέρασε απέξω κάποτε, μου είπε πως το φυτό αυτό έχει μεγάλη ιστορία. Το έφερε μαζί της μια οικογένεια προσφύγων από την Μικρά Ασία μέσα σε μια γλάστρα και έλεγαν πως το ονομά του είναι Πρίμουλα. Έχω δει σε περιοχές της Ελλάδας πολλά τέτοια φυτά με διάφορα χρώματα, ετούτη εδώ είναι δίχρωμη. Έχει βυσσινί τα μισά της άνθη και γαλάζια τα άλλα μισά.

Το φυτό το βρήκα φυτεμένο στο μικρό παρτέρι της παράνομης αυλής, αφότου ήρθα να κατοικήσω σε αυτό το σπίτι. Δεν το πείραξα, αν και τα φύλλα του μου θύμιζαν αγριόχορτο που έπρεπε να ξεριζωθεί. Και κει προς τα μέσα του Δεκέμβρη, το είδα να ανθίζει.

Ακόμα και τότε όμως, δεν το εκτίμησα όσο του ταίριαζε, παρασυρμένη από τον ενθουσιασμό μου να φυτέψω πολλά λουλούδια, να φτιάξω μια ονειρεμένη γωνία με τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα, κρίνους, γεράνια που είναι τα αγαπημένα μου και να καλύπτονται όλα αυτά από τα άνθη μιας βουκαμβίλιας. Όσο κι αν το προσπάθησα όμως, τίποτα δεν κατάφερα. Και τότε, μέσα σε κείνη τη μεγάλη αποτυχία, ξεπρόβαλλαν για πρώτη φορά τα άνθη της Πρίμουλας.

Κάτω από τα μάτια μου, ένα προκλητικό γαλάζιο άρχισε να λικνίζεται στον αέρα, πήγαινε κι ερχόταν σκορπίζοντας στις διαδρομές του μνήμες από αλλοτινές εποχές, εικόνες και συμβάντα που εγώ ήμουν ανίκανη να μεταφράσω.

Αποφάσισα να γεμίσω όλη την αυλή μου με αυτές. Ξερίζωσα τις μαραμένες προσπάθειες και στη θέση τους φύτεψα μασχάλες από το λουλούδι, το οποίο ήλπιζα, να καταλάβει όλη την αυλή με τα δυο υπέροχα χρωματά του. Όταν τέλειωσα τη δουλειά αυτή, έφτιαξα έναν καφέ και βγήκα να τον απολαύσω στο τραπέζι της αυλής. Το τραπέζι μου αποτελείται από μια παλιά πλάκα λευκού μαρμάρου που βρήκα πεταμένη μετά την κατεδάφιση ενός γειτονικού προσφυγικού και μια βάση από σίδερο που έφτιαξα μόνη μου. Όταν δεν βρέχει, τις περισσότερες ώρες της μέρας μου τις βγάζω σε αυτό, ακόμα και το χειμώνα. Έχω την ευκαιρία να εργάζομαι πάνω του ακούγοντας τους παλμούς του δρόμου και τους ανθρώπους στις καθημερινές τους ασχολίες. Συχνά πυκνά σταματάει το φορτηγάκι του ο ψαράς μπροστά στην αυλή και καθώς περιμένει να πουλήσει τα ψάρια του, πιάνω μαζί του το κουβεντολόι.

Μια μέρα, ο ψαράς με ρώτησε. «Την ξέρεις την ιστορία αυτού εδώ του λουλουδιού;

Του είπα πως ξέρω ότι το έφερε μια οικογένεια προσφύγων και τίποτα περισσότερο».

-Άκου λοιπόν τι ξέρω εγώ για το σπίτι σου.

Η οικογένεια που έμενε εδώ, απέκτησε κάποτε περιουσία, αλλά το σπίτι δεν το άφησε για να πάει σε άλλο, καλύτερο. Αντίθετα ο άντρας, ήταν μερακλής και κάθε τόσο το έβαφε, το ανακαίνιζε και κλάδευε την πρίμουλα. Της είχε μεγάλη αδυναμία.

Βλέπεις μετά τον πόλεμο του σαράντα, ο γιος του είχε προσχωρήσει στον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό και ζούσε με τους άλλους αντάρτες πάνω στα βουνά. Κάθε φορά που κρυφά επισκεπτόταν την οικογενειά του, έκοβε ένα κλαδί με δυο τρια λουλούδια από την πρίμουλα και το έπαιρνε μαζί του φεύγοντας. Έβαζε το ένα λουλούδι στο αυτί του και τα άλλα στην τσέπη του. Είχε μια κοπελιά πάνω στο βουνό που τον περίμενε να γυρίσει και κάθε φορά, της έδινε ένα τέτοιο ανθάκι.

Μετά τη συνθηκολόγηση στη Βάρκιζα, όπου ο ΕΛΑΣ κατάθεσε τα όπλα του και οι άντρες του κυνηγήθηκαν ως τα σύνορα, πολύς ήταν ο κόσμος, ο περισσότερος, που δεν πρόλαβε να περάσει σε γειτονική χώρα. Όπου τους έβρισκαν τους θέριζαν επιτόπου. Ο Μάρκος, μοναχοπαίδι του μερακλή νοικοκύρη εδώ, δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Την τελευταία φορά που έφυγε με το λουλούδι στην τσέπη του, είχε φιλήσει τους γονείς του, με τα λόγια «καλή αντάμωση» μα ήξεραν και οι δυο πλευρές, πως αυτό ήταν το αντίο τους.

Πέρασαν μήνες. Οι επαναστάτες είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους, όσοι γλύτωσαν από το κυνηγητό και μερικοί μπόρεσαν να πείσουν τις αρχές, ότι καμιά σχέση δεν είχαν με το αντάρτικο. Ο Μάρκος όμως πουθενά. Οι γονείς το είχαν πάρει απόφαση ότι το παιδί τους κάπου είχε σκοτωθεί, αλλά δεν έπαψαν να το ψάχνουν έστω και πεθαμένο, για να το θρηνήσουν ανοιχτά, να πάρουν την ικανοποίηση πως ο νεκρός τους είχε τουλάχιστον μια σωστή κηδεία, αντί να τους στοιχειώνει η σκέψη της επιστροφής του. Όπου κι αν έψαξαν όμως, όσο κι αν έψαξαν, δεν βρέθηκε ίχνος του.

Μια μέρα ξαφνικά, έκανε την εμφανισή της στο σπίτι αυτό μια κοπέλα που η οικογένεια δεν είχε ξαναδεί. Τους είπε ότι την έλεγαν Άννα, πως ήταν η κοπέλα του Μάρκου κι αυτοί αφού την αγκάλιασαν σαν παιδί τους την άκουσαν να τους λέει και το λόγο της επισκεψής της.

Πάνω στην κορφή του Υμηττού, είχε φυτρώσει μία μοναδική πρίμουλα, δίχρωμη, με βυσσινιά και γαλάζια άνθη. Αυτό δεν το θεωρούσε καθόλου τυχαίο και οι γονείς που το άκουσαν, αναθάρρησαν. Πήγαν λοιπόν περπατώντας μέχρι το σημείο που η Άννα είδε το λουλούδι κι ο πατέρας του Μάρκου έσκαψε προσεχτικά, μέχρι που το φτυάρι του χτύπησε πάνω σε μια μπότα. Αποκαλύφθηκε το σώμα του Μάρκου, με όλη τη φρίκη που φέρνει στους ζωντανούς η διαδικασία του θανάτου και η αποσύνθεση και αφού μάζεψαν όλο το κουράγιο τους οι αγαπημένοι του, άρχισαν να προσέχουν τις λεπτομέρειες. Ο Μάρκος είχε γαζωθεί από ένα αυτόματο, χιαστί, θα πρέπει να πέθανε μετά από δευτερόλεπτα, είχε ωστόσο προλάβει να βγάλει από την τσέπη του την πρίμουλα, που την κρατούσαν τώρα τα σκελετωμένα χέρια του πάνω στο στήθος κι έτσι τον έθαψαν οι εκτελεστές. Οι θανατώσεις είχαν απαγορευτεί και αυτή ήταν μια ενέργεια άνανδρη και παράνομη, που ζεστά καθώς ήταν ακόμα τα γεγονότα, μπορούσε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις.

Η πρίμουλα έβγαλε κλωνάρια στα χέρια του, φύτρωσε και πέρασε πάνω από τη γη και τη γέμισε με τα δίχρωμα λουλουδάκια. Πήραν το Μάρκο και τον κατέβασαν στο νεκροταφείο της Καισαριανής προσέχοντας να μην καταστρέψουν το φυτό κι έκτοτε αυτό παραμένει πάνω εκεί και πολλαπλασιάζεται, να πας κάποια μέρα να το δεις.

Η οικογένεια της Άννας είχε ξεκληριστεί, έτσι την πήραν οι γονείς του Μάρκου στο σπίτι τους ψυχοκόρη. Την ενθάρρυναν πολλές φορές να παντρευτεί, να φτιάξει κι αυτή τη ζωή της, αλλά δεν είχε καιρό για γάμους αυτή. Σε μικρό από τότε διάστημα την βρήκε η ασφάλεια και ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της από φυλακή σε φυλακή. Όταν κάποτε αφέθηκε ελεύθερη μαζί με όσους κατάφεραν να επιζήσουν από τους κατατρεγμούς, γύρισε στο σπίτι αυτό και έζησε εδώ μέχρι τα γεράματα.

Φρόντιζε την πρίμουλα μέχρι την τελευταία της μέρα, όπου τη βρήκαν πεθαμένη σ΄ αυτό το πρώτο δωμάτιο και θάφτηκε με έξοδα του δήμου. Ήταν ηρωίδα για τους κατοίκους εδώ η Άννα και όποιος περνούσε από την αυλή, της υποκλινόταν με σεβασμό. Μετά βρέθηκε ένας μακρινός ανηψιός που κληρονόμησε το σπίτι και του έβαλε αμέσως το πωλητήριο. Από αυτόν το αγόρασες εσύ. Και τώρα σε βλέπω να φροντίζεις τα λουλουδάκια αυτά και συγκινούμαι. Πολύ συγκινούμαι όσο τα βλέπω να μεγαλώνουν και ν΄απλώνονται ξανά. Να σ’ έχει ο θεός καλά κορίτσι μου, που δεν αφήνεις την ιστορία μας να ξεχαστεί, ακόμα και εν αγνοία σου».

Είπε ο ψαράς και πέταξε στη γάτα μου τρεις αθερίνες.

Η δουλειά με το μαρμάρινο τραπέζι μου δεν ήταν τόσο καλή, η σιδερένια βάση κουνούσε και δεν είχα τρόπο να το μετακινήσω για να τη φτιάξω καλύτερη. Όταν έφερα το μάρμαρο με είχαν βοηθήσει δυο γείτονες που με είδαν να το τραβολογώ και αυτοί το έβαλαν πάνω στη βάση που είχα ετοιμάσει. Τώρα ο μπαρμπα Στέλιος ο ψαράς, το σήκωσε μόνος του και χτύπησε με ένα σφυρί το σιδερένιο πλαίσιο. Ύστερα έβαλε πάλι τα γραπτά μου πάνω στο τραπέζι και τους έριξε μια περίεργη ματιά.

«Είσαι γραμματιζούμενη; Θα έχεις ακούσει και διαβάσει πολλές ιστορίες. Πιστεύεις ότι αξίζει αυτή που άκουσες για να τη γράψεις; Να μη χαθεί βρε παιδί μου και η μνήμη μαζί μας»

Του είπα πως και αξίζει και θα το κάνω. Αλλά καθόλου σίγουρη δεν είμαι για το τι θα κάνουν οι άνθρωποι στο μέλλον με αυτή τη μνήμη, ούτε και με τις αγαπημένες μου πρίμουλες. Η κόρη μου, έχει από τώρα λυσσάξει να τις ξεριζώσει. Είναι λέει, άκουσον, ένα φυτό παλιομοδίτικο.

Στην πίσω μεριά του σπιτιού υπάρχει μια δεύτερη αυλή με μια χαμηλοτάβανη μισογκρεμισμένη αποθήκη στην οποία δυσκολευόμουν από την αρχή να μπω, επειδή η παλιά ξύλινη πόρτα της έβρισκε αφενός στο πάτωμα και αφετέρου πίσω της, ήταν στριμωγμένα πάρα πολλά πράγματα, αφημένα εκεί από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες. Δεν ήξερα καν αν επρόκειτο για σαβούρα που έπρεπε να πεταχτεί, μόνο από ένα θολό τζάμι μπορούσα να δω το χάος που επικρατούσε μέσα εκεί. Κάποια μέρα πήρα τη μεγάλη απόφαση να ανοίξω πάση θυσία την πόρτα και να κάνω επέλαση.

Μαύρισα την πλάτη μου από το σπρώξιμο αλλά αυτή αντιστεκόταν σθεναρά λες και υπήρχαν χέρια από πίσω που την έσπρωχναν κόντρα στην δική μου προσπάθεια. Οι άντρες όταν τους χρειάζεσαι σπάνια είναι εκεί, ο ψαράς είχε να εμφανιστεί πολλές μέρες, ο άντρας μου την είχε κοπανήσει για το νησί και οι γειτόνισσες με κοίταζαν με μισό μάτι καθότι πολλές θεωρούν μια γυναίκα που δεν ζει μόνιμα με τον άντρα της, ύποπτη κι επικίνδυνη απειλή για την δική τους οικογένεια. Αυτό που λέω είναι εξακριβωμένο, ένα σωρό φίλες είχα στη διάρκεια του ομαλού βίου μου με τον άντρα μου, ερχόντουσαν μου χτύπαγαν την πόρτα κι εγώ έφτιαχνα καφέ και καθόμουν να ακούσω τα προβληματά τους ψάχνοντας τα λόγια της παρηγοριάς για τις θλιβερές καταστάσεις που μου περιέγραφαν για τις δικές τους οικογενειακές σχέσεις.

Επειδή εγώ δεν έκανα τα εν οίκω εν δήμω, από ελάχιστα έως καθόλου γνώριζαν για μένα και γι’ αυτό η ανακοίνωση της διάστασης με τον άντρα μου, τους ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Σταθερό και συγκρίσιμο σημείο αναφοράς δεν υπήρχε πια ώστε να καταφεύγουν για συμπαράσταση στην καλότυχη φίλη τους ενώ σύντομα άρχισαν να κουμπώνονται και να αραιώνουν στο φόβο μην τους φάω τον άντρα.

Δεν έχω άλλη εξήγηση. Γι’ αυτό και πολύ είχα μουλαρώσει, έκανα την περηφάνια μου σημαία και δεν ζήταγα ποτέ βοήθεια από κανέναν.

«-Που θα μου πας χάρβαλο, θ’ ανοίξεις θέλεις δεν θέλεις». Είπα λαχανιασμένη σε μια τελευταία προσπάθεια, μέσα στην οποία έβαλα όση δύναμη μου είχε απομείνει και η πόρτα άνοιξε.

Ένας αποπνικτικός αέρας με χτύπησε αμέσως και μ’ έπιασε βήχας. Βγήκα στα γρήγορα να αναπνεύσω, μπήκα στο σπίτι πήρα ένα μαντίλι το έδεσα στη μύτη μου και ξαναμπήκα στην αποθήκη. Άρχισα να πετάω στην αυλή ότι έβρισκα μπροστά μου, καρέκλες, σπασμένα συρτάρια, ξύλα από κρεβάτια, κούτες με βιβλία και πράγματα, λεκάνες με γυαλικά, παλιά μουχλιασμένα χαλιά κι ότι μπορεί να βάλει ο νους σου.

Μια βαλίτσα με ασπρόμαυρο καρό ήταν στο βάθος της αποθήκης κάτω από ένα τραπέζι και την έβγαλα τελευταία. Προσπάθησα να την ανοίξω γιατί ήταν βαριά και ήθελα να δω τι περιέχει, αλλά είχε σκουριάσει το κούμπωμα και έφερα από το σπίτι μέσα ένα ψαλίδι. Σκάλισα λίγο τα κουμπώματα και η βαλίτσα άνοιξε. Βρήκα μέσα ένα βιβλίο γραμμένο από τον Μπάμπη Κλάρα που είχε για τίτλο «Η πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη» στην πρώτη του έκδοση. Χαρτιά πολλά, αποκόμματα εφημερίδων από το 1955, ατζέντες με ονόματα, προσωπικές σημειώσεις και στον πάτο, ένα σπιράλ τετράδιο με κίτρινες ρίγες. Κάθισα σε μια καρέκλα κι άρχισα να το ξεφυλλίζω. Ανατρίχιασα όταν διαπίστωσα πως επρόκειτο για ένα προσωπικό ημερολόγιο. Γύρισα ανυπόμονη τις σελίδες του μην ξέροντας σε ποια να σταματήσω και τα μάτια μου έπεσαν σε μια φράση που με κράτησε.

«Θα έρθει μια μέρα που ακόμα και οι τρύπες από τα όπλα στους τοίχους της Καισαριανής δεν θα σημαίνουν τίποτα για τις νεότερες γενιές. Θα έρθει μια μέρα που και η ίδια η Καισαριανή δεν θα είναι παρά ένα ασήμαντο πέρασμα για το κέντρο, μια ασφυκτική γεμάτη πολυκατοικίες μικροαστών γειτονιά που θα συναγωνίζεται την Κυψέλη. Και τότε αγάπη μου η φωνή σου θα σβήσει. Τότε θα έρθω να σου κάνω παρέα μ’ ένα μπουκέτο πρίμουλες στα χέρια»

Τα δικά μου χέρια άρχισαν να τρέμουν. Ξέχασα τι ήθελα να κάνω με τα αραδιασμένα πράγματα στην αυλή. Έσφιξα το τετράδιο στο στήθος μου και μπήκα μέσα στο σπίτι. Κάθισα και το διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος για να διαπιστώσω πως η συγγραφέας του είχε μεγάλη ευχέρεια στη διατύπωση της σκέψης της μα πάνω απ’ όλα, μιαν έντονη μελαγχολία που εκφραζόταν άλλοτε μέσα από κάποιο ποίημα κι άλλοτε μέσα από λόγια πικρά και προφητικά ενώ η ουσία του λόγου της γενικότερα, με συγκλόνιζε. «Υπήρχαν οι εχθροί της ελευθερίας κι απέναντι εμείς. Μα ελευθερία ντύθηκαν κι αυτοί που εκτέλεσαν το οραμά μας. Αύριο θα πείσουν τα παιδιά μας πως για τη δυσχερή θέση τους, φταίνε οι δικές μας αξιώσεις. Και θα τα ρίξουν στο κυνήγι ενός ανύπαρκτου θησαυρού όταν τα δικά τους, ανιστόρητα θα χαίρονται καμαρώνοντας για την τάξη τους, ξεκοκαλίζοντας τις περιουσίες που οι γονείς τους έκλεψαν. Τα βλέπω ήδη που παρκάρουν τ’ αμάξια τους για να πάνε στο Χάραμα. Η σχέση τους με την ιστορία αρχίζει και τελειώνει στην είσοδο ενός νυχτερινού κέντρου. Και στην ηρωική μας πλατεία καταφθάνουν από την Κηφισιά οι λεφτάδες για να φάνε στα ψαράδικα που η μυρωδιά τους σκέπασε την ιστορία μας. Λυπόμουν τόσα χρόνια που δεν καταφέραμε να κάνουμε κι εμείς οκογένεια. Μα τώρα δεν λυπάμαι πια. Δεν λυπάμαι.»

Με ανάμικτα συναισθήματα φύλαξα το τετράδιο ανάμεσα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μου. Κοίταξα τη Βάσια που πέρναγε τρέχοντας έξω από το παράθυρο παίζοντας κυνηγητό με τους φίλους της. Σκέφτηκα πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μη μείνει ανιστόρητο το δικό μου παιδί. Αλλά η Άννα είχε δίκιο. Δεν είναι και τόσο στο χέρι μου. Η Βάσια επιδιώκει μια τέλεια εμφάνιση Βλεφαρίζοντας κρυφά το μόντελινγκ. Και δεν φαίνεται τα λόγια μου και οι προσπαθειές μου να έχουν πιάσει τόπο στο παραμικρό. «Και θα τα ρίξουν στο κυνήγι ενός ανύπαρκτου θησαυρού όταν τα δικά τους….»

Μιας και Θεός δεν υπάρχει για να μας φυλάξει, σκέπτομαι τώρα μήπως είναι καιρός να πιστέψουμε στη δική μας θεότητα. Τι άλλο μπορεί να μας σώσει; Οι τέως φίλες που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έβρισκαν καταφύγιο στη ζεστασιά του προσφυγικού μου, έχουν μεταφερθεί σε ψηλά διαμερίσματα κι από κει, από το μπαλκόνι τους, τινάζουν πάνω στο κεφάλι μου τις ζωές των γονιών τους και τις μνήμες τους. Ωστόσο τόσο τα δικά τους τα παιδιά όσο και το δικό μου, άρχισαν να επιδίδονται στο κυνήγι του ανύπαρκτου θησαυρού κι αυτό προς το παρόν είναι το μόνο σημείο που φαίνεται να μας ενώνει.

Αυτό δεν είναι αστείο!

2008-05-29T21:13:00.002+03:00

Φίλε ανώνυμε αναγνώστη, δεν ξέρω που αλλού έχεις στείλει το κείμενο αυτό, εγώ μόλις το αντιλήφθηκα ότι το έβαλες σε προηγούμενό μου ποστ σαν σχόλιο και το μεταφέρω εδώ για να το δουν όσοι Έλληνες με διαβάζουν. Μακάρι από τη μεριά μου σαν Ελένη Μπάλιου να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο για το παιδί που σημειωτέον πολλά από τα μαθησιακά του προβλήματα με τον τρόπο που τα αναφέρετε αφορούν μεγάλο ποσοστό του μαθητικού πληθυσμού στην Ελλάδα. Ωστόσο είναι εξοργιστικός ο τρόπος που σας αντιμετώπισαν και αυτό με κάνει να δημοσιεύω αυτούσιο το κειμενό σας εδώ, αν και για λόγους κατανόησης σε μερικά σημεία ήθελα να το πειράξω. Όμως όχι. Όπως το κατάλαβα εγώ θα το καταλάβουν και όλοι οι άλλοι, θέληση να υπάρχει καλή και αρκετή οργή μέσα μας, για τα όσα γίνονται.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ Ο ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΒΑΛΕ ΣΑΝ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΣΤ ΜΟΥ

"Έπεσα στα χέρια ειδικών που με απροσανατόλισαν και με ξεπουπούλιασαν οικονομικά."

Έχω μια κόρη 14 ετών που έχει μαθησιακές δυσκολίες. Δεν γράφει στραβά ή ανάποδα, διαβάζει κανονικά, δεν μπορεί να μάθει/ αποστηθίσει/ συλλέξει σημαντικά στοιχεία/ συνοψίσει/ επιλέξει κυριότερά του (ο,τιδήποτε φανταστείτε) μπροστά σε μια σελίδα βιβλίου του σχολείου, κυρίως ιστορίας ή γεωγραφίας.
Λόγω της δυσκολίας της σε κάθε σχολείο επιλέγει να κάνει παρέα μόνο με προβληματικά/ παραβατικά παιδιά και μας φέρνει πάντα μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που μας σπρώχνουν σε απελπισμένες πράξεις (αλλαγή σχολείου, αλλαγή "ειδικών" κλπ). Ότι χαρίσματα έχει φροντίζει με κάθε τρόπο να τα εξαφανίσει, προκειμένου να μη διαφέρει στην προβληματική φίλη της (φρόντισε να ξεχάσει τα πορτογαλικά της, αποπειράται να κάνει το ίδιο στα γαλλικά της, στράβωσε τα μπροστινά της δόντια για να βάλει σιδεράκια όπως η φίλη της, καθόταν με τα γόνατα να συγκλίνουν προς τα μέσα και να ενώνονται ώστε να στραβώσουν ενώ η ίδια παλιάέτρεχε με τα δυνατά πόδια της σαν δρομέας, προσπαθεί σε πάρτυ να τρώει τούρτα ενώ τη σιχαίνεται κλπ).

Έχει μεγάλη κλιση στο μπαλέτο και στο πιάνο (όπου μαθαίνει και προετοιμάζει περισσότερα από ότι της δίνεται κλπ) Μακάρι να υπήρχε ένας κόσμος που να μπορούσε να αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα χωρίς να χρειάζονται και οι λοιπές γνώσεις. Δυστυχώς έχω παρακολουθήσει προφορικές εξετάσεις του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθαριστριών από το δημόσιο και για λόγους συναγωνισμού τις ρώταγαν τι γνωρίζουν για τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Οι θεραπευτικές εισηγήσεις των ειδικών στα χέρια των οποίων έπεσα και με αφαίμαξαν ήσαν (δεν είναι όλες οι απόψεις του ίδιου ατόμου):

- Δεν έχει δυσλεξία (Λες και υπάρχει ένας διαχρονικά ισχύων ορισμός της δυσλεξίας.Και εγώ είχα δυσλεξία τα χρόνια μου και την αντιμετώπισαν με το ξύλο και τον εξευτελισμό).

- Θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητά της μόνο. (Δεν μου απαντάνε όμως στο ερώτημά μου "Δέστε δημοσίευμα της Καθημερινής υπάρχουν ορισμένες μέθοδοι για να μαθαίνουν τα δυσλεκτικά παιδιά. Γιατί αυτές τις μεθόδους να τις ανακαλύψουμε εμείς -μαζί με τους κατάλληλους ειδικούς - όταν η κόρη μου θα είναι 26 ετών και όχι τώρα;

- Αφήστε τη να μείνει στην ίδια τάξη. Καλό θα της κάνει( Όμως εγώ έχει διαβάσει διάφορα βιβλία και άρθρα για τη δυσλεξία, και πουθενά δεν λέει ότι θεραπεύεται με το να μείνει το παιδί στην ίδια τάξη).

- Πηγαίνετε στον τάδε που είναι ειδικός στο να προετοιμάζει δυσλεκτικά παιδιά στο σχολείο και στο τέλος τους περνάει η δυσλεξία. Πήγα και πέρασα τη χρονιά με άθλιες συνθήκες. Ο ειδικός κάθε φορά απήύδηζε προσπαθώντας να της μάθει κάτι, δεν τα κατάφερνε, έλεγε ότι η κόρη μου κουράστηκε και "έχει κατεβάσει τα ρολλά" και μου έδινε μερικές σελίδες γεμάτες με κείμενο το οποίο εγώ ο μή ειδικός θα αναλάμβανα να της τα περάσω στο μυαλό -σαν να ήταν ένα φάξ - προτού κοιμηθεί το βράδυ.

- Να κάνετε οικογενειακή θεραπεία. Εσείς η κόρη σας και η γυναίκα σας. Θα είμαι εγώ και ένας άλλος συντονιστής. Γιατί ο άλλος (ο μπακαλόγατος); Γιατί έτσι γίνεται η ομαδική θεραπεία. Μπορείτε κυρία μου να μου δείξετε σε ένα από τα βιβλία της ομαδικής θεραπείας που έχετε στη βιβλιοθήκη σας να αναφέρει ότι θα υπάρχει και δεύτερος θεραπευτής; Έτσι γίνεται στην Ελλάδα. Και τι με αυτό; Και στη Βραζιλία σε ορισμένες περιοχές κάνουν βουντού. Πόσο θα κοστίσει; 140 η συνεδρία (70 αυτή και 70 ο ειδικευόμενος μπακαλόγατος). Τι λέτε κυρία μου;(Και η θεραπεύτρια καπνίζει σαν φουγάρο μπροστά στην κόρη μου χωρίς να ζητάει συγγνώμη ή άδεια, παρόλο που απαγορεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Σκέψου να προστεθεί και ο μπακαλόγατος που να καπνίζει τσιμπούκι!)
- (στη γυναίκα μου) Να μετάσχετε σε ομαδική θεραπεία (σε ένα κατερειπωμένο σπίτι). Θα είναι γονείς παιδιών; Όχι αποκλειστικά, μπορεί μερικοί να είναι γονείς αλλά μπορεί και να μην είναι. Θα το σκεφτώ. Προτού φύγετε, παρακαλώ να με πληρώσετε. 150 Ευρώ. Θα σας ετοιμάσουμε την απόδειξη την επόμενη βδομάδα, να τη ζητήσετε από την κυρία Βάνα.

- Δεν έχει μαθησιακά προβλήματα. Είναι ιδιοφυϊα η κόρη σας. Εσείς οι γονείς έχετε πρόβλημα. Θα πρέπει να κάνετε ατομικές θεραπείες ο καθένας σας. Και η κόρη μας; Η κόρη σας δεν έχει τίποτα. 120 Ευρώ. Θα μου δώσετε απόδειξη; Όχι, δεν δίνω αποδείξεις, είμαι πανεπιστημιακός. τότε και εγώ δεν πληρώνω. Μα μου φάγατε την ώρα.. Λυπάμαι. Ωραία θα σας δώσω απόδειξη για 30 ευρώ. Τότε και εγώ θα σας πληρώσω 30 ευρώ.

Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω; Η κόρη μου με τόσες επισκέψεις και τέτοια παραπληροφόρηση δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμα και αν είμαστε φοβεροί εγκληματίες η γυναίκα μου και εγώ (φανταστείτε με να είμαι σαν τον Αυστριακό!), πάλι υπάρχει υποχρέωση των ειδικών να τη βοηθήσουν σήμερα και όχι όταν γίνει 26 ετών. Οι ειδικοι της έχουν βάλει στο μυαλό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στις σχέσεις μας και γι' αυτό εκείνη δεν μπορεί να μάθει τη μετάφραση των Αρχαίων.

Φυσικά (στην Ελλάδα πάντα έχουμε συμβουλές και επιχειρήματα) μπορεί να πεί κανείς «γιατί δεν πάτε σε κάποιο ειδικό κέντρο του δημοσίου για τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα;» Σε αυτούς τους φορείς αν δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε για να κλείσετε ραντεβού, θα πάρετε την απάντηση ότι έχετε σειρά προτεραιότητας για να σας δουν μετά από ένα χρόνο. Δοκιμάστε!

Αν προσφύγετε στο Συνήγορο του Πολίτη σας απαντούν ότι α) "ναι μεν η ιατρική περίθαλψη είναι συνταγματικό σας δικαίωμα, αλλά εδώ υπάρχει αντικειμενική αδυναμία, όπως δηλώνουν οι συγκεκριμένοι φορείς", β)"μπορείτε να κάνετε αγωγή αποζημίωσης κατά του δημοσίου για παραλείψεις των οργάνων του, με βάση το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα εάν θεμελιώσετε τη βλάβη που υπέστη η κόρη σας από την παράλειψη...

Η αγωγή εκδικάζεται μετά από 3 1/2 με 4 χρόνια και αν υπολογίσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση κερδίσετε, το δημόσιο θα κάνει έφεση και αναίρεση οπότε μπορείτε να έχετε την απόφαση που θα σας δικαιώνει τελεσίδικη μετά από 7-8 περίπου χρόνια.

Βέβαια δεν είναι εύκολο να έκτέλέσετε απόφαση κατά του δημοσίου, οπότε μπορείτε να προσφύγετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο), αλλά θα πρέπει να προσέξετε να ασκήσετε την προσφυγή εντός 6 μηνών από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης (μετά από αναίρεση κλπ). Η εκκρεμοδικία κρατάει περίπου 8-10 χρόνια και μάλλον θα κερδίσετε την υπόθεση με μια συμβολική αποζημίωση, εκτός αν στο μεταξύ ο αρμόδιος φορέας αποφασίσει να καλέσει την κόρη σας για εξέταση..".

Τσαφ-τσουφ

2008-05-23T21:12:00.002+03:00

Τις καλοκαιρινές αμυγδαλίτιδες γαμώ. Να κάθεσαι να γράψεις δυο λόγια και να σου βγαίνει κφξσκφξσφξσδκ τέτοιο. Να νομίζεις πως έγραψες ποίημα και να σου λένε ενδιαφέρον το δοκίμιο.
Να θέλεις να βάλεις λάδι στα βουλωμένα αυτιά σου και να κοιτάζεις το μπουκάλι του λαδιού της ραπτομηχανής, μπας είναι πιο ακίνδυνο; Να θες να φας λίγο φιδέ και να σου λείπει το λεμόνι γιατί η κανακάρα έκανε πειράματα με τα ασημικά της και πάει το λεμόνι πάει και το αλάτι και νά' χεις μόνο λάδι του Θεού, αγνό παρθένο ελαιόλαδο απ΄αυτιά.
Να παίρνεις το τηλεχειριστήριο τσαφ και τσουφ και παντού να οδύρονται τι τρώμε, τι πίνουμε, τι πληρώνουμε, πως πληρώνουμε. Τίποτα δεν τρώμε μαλάκες, κάνουμε δίαιτα. Και μιας και το ανέφερα. Δίαιτα λέει από νερό. Μπήκε μέσα στο σπίτι κατακόκκινη σαν το πατζάρι, ασθμαίνοντας και έπεσε μέσα στο νεροχύτη. Νερό, νερό, νερό, δυο τρία τέσσερα ποτήρια. Τι έγινε παιδί μου; έτρεχες; -Όχι, δεν έπινα νερό για να μη φουσκώσω και πάρω κιλά, αλλά δεν άντεξα κόντεψα να σκάσω. Επικίνδυνη κατάσταση, ξέρεις Βάσια στο φέρετρο θα δείχνεις πολύ πολύ λεπτή, στιλάτη, αλλά η μάπα σου θα είναι σαν της μούμιας από την αφυδάτωση. Θα ήθελες να το φτάσεις μέχρι εκεί; -Σιγά μην πεθάνω.
Να ψάχνεις τα χάπια σου και μέχρι να τα βρεις να έχει βάλει όλη την κατσαρόλα με τα μακαρόνια στα γόνατα και να τρώει από μέσα. -Πιάτα δεν έχουμε παιδάκι μου; -Άσε με ρε παιδί μου να το φχαριστηθώ, τρώω, με μαλώνεις δεν τρώω πάλι με μαλώνεις, τι θέλεις από τη ζωή μου πια;
Και τσαφα τσούφα το τηλεχειριστήριο μπας τέλειωσαν οι οδυρμοί αλλά του κάκου. Και σήκω κάτσε πάλι εδώ γιατί που αλλού, να διαβάσεις; πουλάκια. Να γράψεις; μύγες. Να μιλήσεις με το παιδί σου; κουκουνάρες. Και να κάθεσαι σαν τον χάνο να γελάς με την οικογένεια των Μπάντις που δεν άντεχες ούτε μισό λεπτό πριν κάτι χρόνια και να λες τι πάει λάθος με μένα τέλος πάντων; Άσε που το πόδι πάνω στο τιναγμά του στο κρεβάτι χορεύει το secret Combination ενώ του δίνω εντολή να ξεκουραστεί. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Τόσο ανεξέλεγκτες που αν δεν σηκωθώ αμέσως πάνω βλέπω την κατσαρόλα ν' αδειάζει από το μισόκιλο τα μακαρόνια, φαντάσου να μην κάναμε και δίαιτα η στέρηση του νερού μας μάρανε. Έτσι για να παρηγορηθώ. Πόσο κρατάει η μαλακισμένη φάση της εφηβείας ρε παιδιά;

Ένας σπουδαίος ποιητής

2008-05-23T11:04:00.003+03:00

Ένας σπουδαίος ποιητής

βολτάριζε κάθε πρωί

στο πάρκο

και με βαθιές εισπνοές

τράβαγε μέσα του

τη μυρωδιά των φύλλων

που σάπιζαν στο χώμα.

Στα χέρια του ανελλιπώς

είχε ένα μολύβι

κι ένα κομμάτι χαρτί

μην του διαφύγει

η σκέψη ως το σπίτι,

η εικόνα που φαντάστηκε

βλέποντας την εικόνα.

Είχε ένα χαμόγελο αμυδρό

και ύφος ελαφρά χαμένο

σαν που αρμόζει σε σπουδαίο ποιητή.

Όμως στο πάρκο

δεν τον άφηναν να ησυχάσει.

Κάποια γυφτάκια αδέσποτα του

ζητούσαν χαρτζιλίκι,

κάτι αδέσποτα σκυλιά των αφεντάδων

που κρίθηκαν ανάξια φροντίδας

κόπριζαν παντού,

ένας ρακένδυτος ναρκομανής

στους θάμνους που ξερνούσε,

ή το ποτιστικό που το νερό του εκείνον κυνηγούσε.

«Ίσως τα πάρκα είναι καλά

μόνο για να τα σκέπτεται κανείς»,

είπε κι αποφάσισε

να γυρίσει στο διαμερισμά του

και να σκεφτεί ένα πάρκο

ιδανικό για κείνον

και την ποιησή του.

Όμως κι εκεί τον έφταναν

οι θόρυβοι της πόλης.

Την είχε βαρεθεί τόση φασαρία

Κι αυτός μεσ’ στην καρδιά των γεγονότων

να γίνεται ο δέχτης τόσης ηχορύπανσης,

ασθενοφόρα, πυροσβεστικές, φωνές

και συγκεντρώσεις,

μιά τέτοια καθυστέρηση απ’ το σπουδαίο έργο.

Έφυγε λοιπόν για την επαρχία

να ηρεμήσει, να σκεφτεί, να γράψει

κάτω απ’ το θρόισμα των φύλλων

παρέα με τους τζίτζικες και τις πεταλούδες

σαν που αρμόζει σε σπουδαίο ποιητή.

Ήταν καιρός ν’ αλλάξει

και το μαύρο του φουλάρι

με κάτι πιο χαρούμενο και ζωντανό.

Πίσω στην πόλη ψεκασμένο το πένθος

των κτιρίων

από μια φρέσκια πεθυμιά γεμάτη

πάθος

άφησε να κυλήσει στους δρόμους

με κατεύθυνση τη θάλασσα

το συνονθύλευμα των αιτιών

που τον γεννήσαν.

Αυτά

2008-05-20T09:29:00.001+03:00

Πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, εκεί στους βράχους του Λογαρά που κατέφευγα να κάνω το ψώνιο μου μακριά από τα βλέμματα συγγενών και συχωριανών, με πλησίασε ένας πολύ γοητευτικός νέος άντρας καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος από μένα όπως τον έκοβα. Γεμάτος ζεστό ενδιαφέρον με ρώτησε τι γράφω κι εγώ καχύποπτη με όλους καθώς ήμουν τα μάζεψα να φύγω.
-Λενιώ περίμενε, δεν σου κάνω καμάκι, θείος σου είμαι βρε!

Κοντοστάθηκα και τον κοίταξα καλύτερα. Θείο τόσο νέο και τόσο όμορφο δεν μου είχε πει ποτέ ο πατέρας μου πως έχω. Δεν τον είχα ξαναδεί μέχρι τότε, ούτε στις γιορτές, ούτε στα πανηγύρια, ούτε σε καμιά κηδεία, ούτε σε κανένα από τα μαγαζιά που πήγαινα με την παρέα μου.
Μου είπε πως έλειπε αρκετά χρόνια από την Ελλάδα, ζούσε στο παρίσι, πως ήταν πρώτος εξάδελφος του πατέρα μου και πως το πατρικό του σπίτι βρισκόταν μέσα στο χωριό, ένα στενό πίσω από το δικό μας. Με παρότρυνε να μιλήσω στον πατέρα μου γι' αυτόν και με προσκάλεσε στο σπίτι του για φαγητό, λεγοντάς μου πως μετά την επιστροφή του διαπίστωσε πως πολλοί από τους κοινούς συγγενείς μας δεν βρίσκονταν πια στο νησί ή είχαν πεθάνει και πως ο ίδιος, ένιωθε την ανάγκη να ανακτήσει τους δεσμούς του με τον τόπο.
Μου προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον όλα αυτά κι ακόμα μεγαλύτερη χαρά όταν μου είπε πως δεν τον ενδιέφερε που δεν ήμουν χαρακτηριστική περίπτωση Παριανής, εφόσον είχα γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα, γιατί και μόνο το γεγονός ότι είχαμε αίμα συγγενικό του αρκούσε. Έτσι γνώρισα τον Νίκο.
Μέχρι τότε δεν είχα εμπιστευτεί σε κανέναν τα γραπτά μου, ότι έγραφα το κράταγα για τον εαυτό μου επειδή το περιβάλλον μου αντιμετώπιζε κάπως σαν αλαφροϊσκιωτους αυτούς που επιδίδονταν σε τέτοιες δραστηριότητες, πολύ περισσότερο όταν είσαι ένα νέο κορίτσι που αντί να τρέχεις με την παρέα σου να διασκεδάσεις, κρύβεσαι στα βράχια για να γράφεις ανενόχλητη.
Ο Νίκος μου ζήτησε να πάρω και το τετράδιο με τα ποιηματά μου μαζί, τον ενδιέφερε πολύ να μάθει τι γράφω, πως γράφω κι έτσι με ένα χτυποκάρδι το απόγευμα της ίδιας μέρας, του χτύπησα την πόρτα με το τετράδιο παραμάσχαλα. Εκείνη την εποχή έγραφα έφτιαχνα μόνο κάτι σκαριφήματα που ονόμαζα ποιήματα.
Ξεναγήθηκα σε ένα σπίτι που με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Ανισόπεδα δωμάτια, πέτρινοι παλιοί τοίχοι, μια τεράστια καμάρα συνέδεε την κουζίνα με τον άλλο εσωτερικό χώρο, μάρμαρα παντού και σουρεαλιστικές μαρμάρινες συνθέσεις, μέχρι που με πήγε στο δωμάτιο που αποκαλούσε "εργαστήρι" του. Τεράστιοι σε μέγεθος ζωγραφικοί πίνακες, όλοι δικοί του, και στη μέση δέσποζε ένα μεταλλικό υπο κατασκευή έργο, ένα τεράστιο 4 που το κοίταζα σαν χάνος προσπαθώντας να καταλάβω τι παριστάνει.
-Τι παριστάνει; ρώτησα αυθόρμητα μέσα στην άγνοιά μου τον Νίκο.
-Το 4. Μου απάντησε γελώντας αυτός.
Ύστερα έξω στην αυλή μου ανέλυσε τη σημασία του 4. Δεν είχα μέχρι τότε υποψιαστεί πως ένας αριθμός μπορεί να σημαίνει τόσα πολλά πράγματα, να συνδέεται με τόσες φυσικές αλλά και μεταφυσικές έννοιες. Ένα άλλο σύμβολο που επικρατούσε στους πίνακες που είδα στο σπίτι του, ήταν ο σταυρός. Σταυροί παντού. Αλλού μοναχικοί, αλλού πολλοί μαζί να σου θυμίζουν νεκροταφείο, αλλού λασπωμένοι, πατημένοι στραπατσαρισμένοι, αλλού άνθρωποι να τους μεταφέρουν με ευλάβεια και κατάνυξη κι αλλού να καταπλακώνουν τους ανθρώπους. Ένα δωμάτιο γεμάτο σταυρούς.
-Μα καλά, μόνο σταυρούς ζωγραφίζεις εσύ; Τον ρώτησα.
-Όχι μόνο, όχι. Είναι το θέμα μου όμως στην επόμενη έκθεση που θα κάνω. Μου απάντησε πάντα γελώντας ο Νίκος.
Έτσι γνώρισα τον ζωγράφο Νίκο Τζιώτη, για τον οποίο ο πατέρας μου είχε προλάβει στο μεταξύ να μου μιλήσει, για το πόσο δύσκολα παιδικά χρόνια είχε, μέχρι τη στιγμή που έφυγε από το νησί για να αφιερωθεί στην τέχνη. Ρώτησα τον Νίκο αν αληθεύει αυτό που μου είπε ο πατέρας μου ότι είναι ο νεότερος εν ζωή ζωγράφος που έργα του υπάρχουν μέσα στην εθνική πινακοθήκη και μου απάντησε ναι. Είναι αλήθεια.
Ο θείος μου λοιπόν διάβασε πολύ προσεχτικά το περιεχόμενο του τετραδίου μου ενώ εγώ τον περίμενα υπομονετικά να τελειώσει, πίνοντας τον καφέ μου στην άλλη μεριά του τραπεζιού. Όταν τα είδε όλα με κοίταξε συγκινημένος κάπως και μου έδειξε την άδεια καρέκλα δίπλα του.
-Έλα εδώ, κάθισε δίπλα μου.
Είχε έρθει η στιγμή της αλήθειας και καθόλου σίγουρη δεν ήμουν πως μπορώ να την αντέξω.
-Φοβάσαι;
-Τρέμω
-Τι ακριβώς τρέμεις; Την κακή κριτική;
-Όχι, το ενδεχόμενο να με θεωρήσεις κι εσύ τρελή.
-Σου φαίνομαι για τύπος που δεν σέβεται τους τρελούς;
Επιτέλους χαλάρωσα λίγο και γέλασα. -Κάθε άλλο.
-Υποννοείς κάτι με αυτό; Με ρώτησε ευδιάθετα.
-Στο λέω στα μούτρα. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι εγώ είμαι η τρελή του σογιού.
-Ε λοιπόν μικρή μου σε πληροφορώ, έχουν προηγηθεί άλλοι. Επι της ουσίας λοιπόν, πολύ την γουστάρω την τρέλα σου. Αν υπάρχει ένας λόγος που δεν θέλω να κάνεις γνωστή ακόμα τη δουλειά σου πουθενά, είναι γιατί θεωρώ πως είσαι πολύ μικρή κι ευαίσθητη για να αντέξεις τις κακοπροαίρετες κριτικές. Θα σε σταυρώσουν εκεί έξω. Τους είδες τους σταυρούς μέσα ε; Όταν θα είσαι έτοιμη να το υποστείς αυτό, να μη σε νοιάζει εννοώ, θα έχει έρθει η στιγμή να τα δείξεις αυτά κι αλλού.
-Κατάλαβα δεν σου άρεσαν.
-Παπάρια κατάλαβες. Σου λέω απλώς ότι τη στιγμή που δεν θα σε νοιάζει για το τι θα πει ή σκεφτεί ο οποιοσδήποτε τα διαβάσει, θα έχεις αποφασίσει να βγάλεις τον εαυτό σου μέσα εδώ. Μέχρι στιγμής κάνεις ότι μπορείς για να τον κρύψεις.
-Έχεις δίκιο.
-Το ξέρω ότι έχω δίκιο. Όρμα λοιπόν.
-Που να ορμήσω;
-Μέσα σου. Να βρεις τους φόβους σου να τους κατονομάσεις και να τους ξεφορτωθείς. Τον τρόπο για να τα βγάλεις στο χαρτί τον έχεις. Δεν σου λείπει αυτός. Το θάρρος σου λείπει.
-Μάλιστα.
-Μαλλιά. Πάμε να στρώσουμε να φάμε".
Πολλά τραπέζια στρώσαμε μαζί από τότε. Όχι μόνο για τους δυο μας αλλά και για τους φίλους που έρχονταν να τον δουν τα καλοκαίρια από την Αθήνα και το Παρίσι. Φίλοι των οποίων τα ονόματα κάπου είχα δει, διαβάσει, αλλά που κατά βάση δεν μου έλεγαν τίποτα.
Το καλοκαίρι του 1988 με τη συνεργασία της κοινότητας Μάρπησσας, διοργάνωσε μια έκθεση ζωγραφικής μέσα στο χωριό με έργα από τους πιο γνωστούς σύγχρους Έλληνες ζωγράφους και φυσικά και δικά του.
Χωριό τώρα, οι μισοί κάτοικοι αγρότες οι άλλοι επιχειρηματίες με εστιατόρια και ξενοδοχεία, οι κοπέλες όλες απασχολημένες στις δραστηριοτητές τους της τοπικής ζωής, που σε καμιά περίπτωση δεν περιελάμβάνε την τέχνη και τις εκθέσεις, βρέθηκα μέσα στους τυφλούς η μονόφθαλμη και νά' μαι φάτσα κάρτα στην υποδοχή της έκθεσης, να ξεναγώ τους επισκέπτες που στο συνολό τους ήταν παραθεριστές από την Αθήνα ή ξένοι.
Μπαίνει ένα βράδυ ο Νίκος στην έκθεση και μου λέει.
"Ελένη, περιμένω δυο φίλους μου από την Αθήνα και τους είπα να έρθουν να παρκάρουν το αμάξι τους εδώ δίπλα που έχει μεγάλο ανοιχτό χώρο. Μετά θα μπουν μέσα και θα σου πουν ότι τους περιμένω. Θα τους πάρεις λοιπόν από το χεράκι μόλις φύγουν οι επισκέπτες που έχεις και θα τους φέρεις στο σπίτι μου.
-Όνομα δεν έχουν αυτοί οι φίλοι σου;
-Έχουν. Τον άντρα τον λένε Κώστα Ταχτσή και τη γυναίκα Μαντώ Αραβαντινού.
Απέμεινα να τον κοιτάζω σαν χάνος. Εκείνος άλλαξε θέση στο πόδι του νιώθοντας άβολα.
-Έλα ρε, νόμιζα πως δεν τους ξέρεις.
Εξακολουθούσα να τον κοιτάζω σαν χάνος και με αγκάλιασε. "Ελενάκι μου συγνώμη δεν το είπα έτσι για να σε υποτιμήσω απλώς είναι χωριό και καταλαβαίνεις, δεν φτάνουν τα ονόματα εύκολα μέχρι εδώ.
-Αλλά εγώ είμαι Αθηναία μαλάκα, Αθηναία! Και υπάρχουν και μέσα μαζικής ενημέρωσης ακόμα και στο χωριό και βιβλιοπωλεία άι σιχτίρ!
Αφού ξεκαρδισμένος στα γέλια μου ζήτησε συγνώμη άλλη μια φορά, μου γνωστοποίησε πως ο Ταχτσής είναι πολύ εκρηκτικός άνθρωπος, γι' αυτό καλά θα κάνω να τους οδηγήσω γρήγορα στο σπίτι του για να μη χάσει την υπομονή του.
Μετά από κανένα δίωρο σκάει το ζευγάρι στην έκθεση, δυο ηλικιωμένοι άνθρωποι που μπήκαν πατώντας σχεδόν στα νύχια, με ένα πλατύ χαμόγελο στα πρόσωπα και με πλησίασαν.
-Καλησπέρα σας. Μήπως γνωρίζετε που μένει ο κύριος Νίκος Τζιώτης, ο ζωγράφος που διοργάνωσε αυτή την έκθεση;
-Καλωσορίσατε κύριε Ταχτσή, θα σας πάω αμέσως σ' αυτόν, σας περιμένει.
-Αχ κορίτσι μου νά' σαι καλά, δεν έχεις ιδέα πόσο ταλαιπωρηθήκαμε, δώδεκα ώρες ταξίδι μ' αυτό το σαπιοκάραβο το Σχοινούσα....
Χαμογελώντας δειλά κι εγώ από τη συστολή μου που έβλεπα ιδίοις όμμασι έναν τόσο μεγάλο συγγραφέα, για την καημένη την Αραβαντινού ελάχιστα έως καθόλου ήξερα τότε, του εξέφραση την συμπάθειά μου και προχωρώντας για το σπίτι του Νίκου τον ενημέρωσα πως είμαι η ανηψιά του. Δεν την περίμενα τέτοια χαρά και τέτοιον ενθουσιασμό. Τι αγκαλιές τι φιλιά, "Μα να μη μας πει ο Νίκος ότι έχει μια τόσο χαριτωμένη ανηψούλα εδώ, τι καλό παιδί, τι έτσι τι αλλιώς..."
Στις δυο εβδομάδες που έμεινε στου Νίκου το ζευγάρι, είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω καλύτερα και φυσικά από την αρχή το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε πάνω στον Ταχτσή για τον οποίο σημειωτέον είχα ακούσει μόνο, αλλά το τρίτο στεφάνι δεν είχα αξιωθεί ακόμα να το διαβάσω. Ντράπηκα πολύ όταν υποχρεώθηκα να του το ομολήσω αυτό, αλλά εκείνος δεν πειράχτηκε καθόλου, αντίθετα είπε,
"Μ' αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο μου" ανάθεμα κι αν κατάλαβα γιατί το είπε τότε, αλλά γρήγορα κατάλαβα, ένα δυο μέρες μετά, όταν έμαθαν από τα γύρω νησιά ότι βρίσκεται στην Πάρο οι θαυμαστές του και άρχισαν να συρρέουν στο σπίτι του Νίκου για να τον δουν. Έκπληξη μου προκάλεσε η διαπίστωση πως είχε ένα τόσο μεγάλο φαν κλαμπ. Ωστόσο δεν ήταν μόνο αυτός. Ήταν και η Αραβαντινού και ο ίδιος ο Νίκος που ενώ εγώ δεν ήξερα μέχρι πρόσφατα ούτε σαν θείο μου, οι φίλοι της τέχνης γνώριζαν και μάλιστα πολύ καλά.
Ζήτησα από το Νίκο να μου δώσει έντυπα που να λένε για τη δουλειά του, μου έδωσε βιβλία που είχαν κυκλοφορήσει στις εκθέσεις του, με φωτογραφίες από τα έργα του, βιογραφικά, αναφορές στην τεχνοτροπία του, κριτικές κι ένα σωρό άλλα. Έτσι έμαθα κάτι περισσότερο για τον καλλιτέχνη Τζιώτη.
Τον οποίο καλλιτέχνη Τζιώτη είχα ερωτευτεί κρυφά, γιατί άλλο να ξέρεις κάποιον σαν θείο σου από την αρχή κι άλλο να σου παρουσιάζεται ένας θεός εκεί πέρα και να σου συστήνεται σαν τέτοιος. Και ζήλευα όταν τον έβλεπα να μιλάει σε άλλες ξαδέλφες του και ανηψιές του και άλλοτε του έκανα μούτρα άλλοτε του πέταγα τις κακιούλες μου κι όσο πιο πολύ δενόμουν μαζί του τόσο πιο διεκδικητική γινόμουν και τόσο πιο πολύ τον φρόντιζα για να αποδείξω ότι ήμουν εγώ η πιο άξια από τις συγγενείς του και να τις αφήσει να πάνε στο καλό, να μη τους δίνει τόση σημασία, να μη χαίρεται τόσο με την καθεμιά που ερχόταν και του έφερνε πίτες και σπεσιαλιτέ της κουζίνας της. Και να γελάει ο Ταχτσής μαζί μου και να με ψιλοδουλεύει, να μ' αγκαλιάζει και να με παρηγορεί κι άλλοτε να μου ανάβει τα λαμπάκια ειδοποιώντας με ότι έχει επίσκεψη ο Νίκος στην κουζίνα και να μπαίνω και να βλέπω τη Μαρία της Κατερινιώς και να λυσσάω που αυτή σκέφτηκε να του φέρει κάτι που δεν είχα σκεφτεί εγώ. Αλλά εγώ δεν ήμουν μαγείρισσα, δεν μπορούσα να φτιάξω τόσο ωραία πράγματα, ούτε καλλιτέχνης ήμουν για να μπορώ να μιλήσω για τους άλλους καλλιτέχνες, ήμουν η ανηψιούλα του Νίκου κι έπαιρνα μέρος της αγάπης προς το προσωπό του, ήμουν η καμία μπουχουχου.
Ένα βράδυ που ο Νίκος μου την είχε κοπανήσει κάπου έξω από το χωριό και πέτυχα τον Ταχτσή μόνο του στη βεράντα, η Αραβαντινού αναπαυόταν στο δωματιό της ή έψαχνε τα γυαλιά της που πάντα έχανε, εκείνος με προσκάλεσε να καθίσω μαζί του για να του κάνω παρέα και ένιωσα πως κάτι θέλει να μου πει.
Πήρα μια καρέκλα την έστησα δίπλα του τον κοίταξα με τις αγελαδίσιες ματάρες μου στα μάτια και περίμενα.
Γιατί δεν μιλάς; τι περιμένεις να σου πω εγώ; Με ρώτησε εκείνος.
-Να μου πείτε ότι θέλετε. Τι έχω εγώ να πω σε έναν ολόκληρο Ταχτσή;
Τι έχει να πει η Ελένη για τον εαυτό της; τον κόσμο της; τα ονειρά της; Έχεις όνειρα δεν είναι έτσι;
Δεν απάντησα.
-Σε ρώτησα κάτι θα μου απαντήσεις;
-Θέλω να σπουδάσω. Και θέλω κάποτε να...
-Να;
-Αφήστε τίποτα. Αυτό. Να σπουδάσω μόνο.
-Ξέρεις Ελένη, διάβασα το τετράδιο με τα ποιήματά σου που έχει ο Νίκος εδώ πέρα.
-Α! Αυτά είναι παλιά που το ξέθαψε; του το έχω δώσει εδώ και τρία χρόνια.
-Δικά σου είναι όμως δεν είναι;
-Ναι αλλά έχω αλλάξει αντιμετώπιση έκτοτε. Δεν γράφω πια έτσι.
-Κακώς. Εμένα με συγκίνησε η αθωότητα που διέγνωσα σ' αυτά τα γραπτά.
-Άλλο αυτό άλλο να σας άρεσαν αυτά σαν ποιήματα που ίσως και να μη στέκουν. Δύσκολο το βρίσκω να σας άρεσαν.
-Και ποια είσαι συ δεσποινίς Μπάλιου που θα μου πεις τι μου άρεσε και τι όχι; Αν με είχαν αφήσει αδιάφορο δεν θα σου έκανα καμιά αναφορά σε αυτά. Θα έρθεις να με βρεις τότε και μόνο τότε όμως, που αποφασίσεις να γράψεις μόνο με την καρδιά σου την αλήθεια σου χωρίς να κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις. Χωρίς να τις χρησιμοποιείς για παραπέτασμα στο ξεσκεπασμά σου, χωρίς να ωραιοποιείς το δράμα σου. Γκεγκε; Ωμή την αλήθεια όπως μας τη πετάς στα μούτρα εδώ πέρα.
Έκτοτε, κάθε λέξη που στα μάτια μου επιχειρούσε να ωραιοποιήσει την ωμή μου αλήθεια, την πέταξα έξω από το λεξικό μου. Τόσες πολλές λέξεις πέταξα έξω από αυτό που κινδύνεψα να μείνω χωρίς λέξεις, αλλά τότε μου αποκαλύφθηκε κάτι μεγάλο. Όσο λιγότερα πράγματα έχει μέσα του ένα σπίτι, τόσο πιο επιβλητικό γίνεται και ιδίως εκείνα στα οποία θέλεις να ρίξει την προσοχή του ο επισκέπτης. Αυτό μου το δίδαξε ο Νίκος.
Μπορεί εγώ στο δικό μου εσωτερικό σπίτι να μην έχω ένα έκθεμα απείρου κάλλους, αλλά έχω ότι είμαι, ότι συνθέτει εμένα κι αυτό ακριβώς το πράγμα που με συνθέτει μου απαγορεύει να πειραματίζομαι με τον λόγο με τον τρόπο που το κάνουν αυτοί που ασχολούνται με την τέχνη του. Έχω επιλέξει να μείνω στην ουσία του και οι απλές καθημερινές λέξεις μου αποσκοπούν σε αυτό. Αυτά είναι πράγματα που θα αργούσα να πάρω χαμπάρι αν δεν είχα την τύχη να περιφέρομαι στους άδειους χώρους του Νίκου και ακούσω τη γνώμη ενός σημαντικού συγγραφέα που καταδέχτηκε ν' ασχοληθεί με τα γραπτά μου.
Δεν ξέρω κατά πόσο έχω ανταποκριθεί στο δικό του "ζητούμενο" σε σχέση με τα γραπτά μου. Όταν όμως διάβασα επιτέλους το τρίτο στεφάνι, ακριβώς 4 μέρες μετά το θανατό του, κατάλαβα επακριβώς τι μου έλεγε.
Μου έδωσε μια μεγάλη αγκαλιά φεύγοντας από το νησί κι ένα τηλέφωνο με την απειλή πως αν δεν του τηλεφωνήσω όταν κι εγώ επιστρέψω, δεν θα θέλει να με ξαναδεί στα μάτια του.
Το υποσχέθηκα. Δεν κράτησα την υποσχεσή μου γιατί δεν πρόλαβα. Πρόλαβαν άλλοι να του πάρουν τη ζωή δυο μέρες αφότου έφυγε.
Με το Νίκο συνέχισα να κάνω παρέα μέχρι τη χρονιά που γνώρισα τον άντρα μου, γέννησα το παιδί μου και αυτός για κάποια χρόνια δεν ερχόταν στο νησί και δεν το είχε γνωρίσει.
Ένα βράδυ ο πολιτιστικός σύλλογος μου έκανε ένα είδος αφιέρωμα μαζί με άλλους Παριανούς δημιουργούς και βγήκα να διαβάσω μερικά ποιηματά μου. Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα το Νίκο μου, ανάμεσα στον κόσμο βουρκωμένο να παρακολουθεί. Γύρισα μια σελίδα και βρήκα το ποίημα που είχα γράψει γι' αυτόν.
"Ποτέ δεν θα ξαναβρούμε το μέρος που ζήσαμε
βλέπεις το έγκλημά μας πρόλαβαν οι αρχές
πάντα υπήρξαμε δυο ένοχοι σε ύφεση
που θύμα δεν αφήσαμε στις ενοχές".
Ένα απ' αυτά τα ακαταλαβίστικα ποιήματα με τις απλές λέξεις, ένα έκθεμα σε χώρο γυμνό που μόνο εκείνος μπόρεσε να καταλάβει. Νόμιζα. Νομίζω.
"Σε καμαρώνω και χαίρομαι, αφάνταστα χαίρομαι" Μου είπε. Κι εγώ μάθαινα γι' αυτόν και τις επιτυχίες του και καμάρωνα αφάνταστα. Μέχρι που πια δεν μάθαινα. Ούτε εγώ, ούτε ο πατέρας μου που αναρωτιόταν πως χάθηκε εδώ και κάποια χρόνια πάλι από το νησί και που να βρίσκεται.
Πριν από δυο μήνες, πάνω στην τρέλα με τα τρεχάματα στο φεστιβάλ, άκουσα τη φωνή του στο παζάρι του Θησείου. Δεν μπορούσε να είναι άλλος, ήμουν σίγουρη και παραμερίζοντας τις πλάτες και τους ανθρώπους μπροστά μου τον έφτασα. Ήταν χλωμός και πολύ αδύνατος, αυτό είδα μετά την μεγάλη αγκαλιά και του χάιδεψα το μάγουλο. Εκείνα τα τεράστια μάτια του είχαν βαθουλώσει. Ανήσυχη του είπα να προσέχει τον εαυτό του και μου έδωσε το τηλεφωνό του. "Μένω εδώ κοντά, έλα να δεις και το σπίτι που φτιάχνω, είναι πιο ωραίο από αυτό της Πάρου" Μου είπε. Ήμουν σίγουρη. Ο Νίκος έφτιαχνε πάντα μόνος του τον χώρο του κι απέδωσε σ' αυτό και την κουρασμένη του εμφάνιση.
Του υποσχέθηκα ότι αμέσως μετά το φεστιβάλ θα του έκανα την έκπληξη και τώρα, αυτές τις μέρες, μιας και δεν τον είδα ούτε το Πάσχα στο χωριό, ήταν η στιγμή να επικοινωνήσω.
Χθες το πρωί, αναφεροντάς τον στον εργοδότη μου ως έναν άνθρωπο που θέλω οπωσδήποτε να συναντήσω άμεσα, μου είπε...-Ποιος Τζιώτης; ο ζωγράφος; -Ναι αυτός. Τον ξέρεις; -Ελένη, ο Νίκος έχει πεθάνει εδώ και δεκαπέντε μέρες. Μου το είπε ένας κοινός μας γνωστός, ζωγράφος κι αυτός.
Αυτά.

άτιτλο

2008-05-16T12:41:00.004+03:00

Δεμένη στους δείχτες ενός ρολογιού

με αίσθηση ασφάλειας

επιχειρεί την κατάβαση

ανίκανη όντας να πιάσει και να πιαστεί

ή ν’ ακουστεί ακόμα

ένεκα που δεν εννοεί τις λέξεις

και αιωρείται

ως επίφαση παρουσίας που δεν βρίσκει στόχο

έκπληκτη απ' την κώφευση του πάσχοντος

επισφραγίζοντας τ’ αποφθέγματα του συναφιού της

«ουκ έστι πράξις

περί άκοντα σωθείναι»

Ωστόσο

κάποιοι την συγχέουν με τη νεκρή αδελφή της

και την αποκαλούν συμπόνοια.

(Σόρυ για το μονοτονικό στ' αρχαία)

Ένα όνειρο

2008-05-13T16:04:00.004+03:00

Όταν κανείς δεν έχει τίποτε άλλο για να χάσει τα βάζει με την ψυχή του.

Αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που έχοντας ξεφτιλίσει ψυχή και σώμα και συντρόφους και πλησίον, πάνε και ζητάνε συγχωροχάρτι από τον παπά της ενορίας τους.

Άλλοι, προσφεύγουν στη θαλπωρή της οικογενειακής εστίας, για να ξεγελάσουν τις ερινύες τους.

Ξέρω μια τέτοια. Ξέρω κι έναν τέτοιο.

Εγώ αποφάσισα να πάω την ψυχή μου βαρκάδα. Την έβαλα μέσα στο πλεούμενο και πήρα το κουπί. Παραμερίζοντας μ' αυτό τα πτώματα της αλήθειας και μουρμουρίζοντας έναν σκοπό εξευμενιστικό γι' αυτήν που καθόταν διπλωμένη, κουκουλωμένη από τα χράμια της αυταπάτης, έφτασα κάποτε στο δάσος της ασίγαστης αναβίωσης.

Τράβηξα τη βάρκα στη στεριά και ύστερα βοήθησα το λιπόσαρκο περιεχομενό μου να κατέβει.

Την οδήγησα σε ένα μέρος προστατευμένο από ήχους και εικόνες, από μνήμες απρόσκλητες και ενοχές. Ήταν μια σπηλιά θεοσκότεινη. Βρήκα μερικά ξύλα, άναψα φωτιά και την έβαλα να καθίσει δίπλα. Οι ψυχές δεν τρώνε φαγητό και έτσι δεν χρειάστηκε να μεριμνήσω και γι' αυτό. Οι ψυχές τρώνε μόνο φλόγες και σύννεφα.

Γύρισα πίσω στη βάρκα μου κι απομακρύνθηκα. Δεν χρειάστηκε να προστατέψω τ' αυτιά μου είχα παρατήσει μία μουγκή. Η μεγαλύτερη κραυγή της θα αντηχούσε μόνο μέσα στο αίμα της και τα διάπλατα ανοιχτά μάτια του πόνου της δεν θα μπορούσαν να σημαδέψουν μέσα στο σκοτάδι κανέναν.

Τώρα πια δεν είχα κανέναν συνεπιβάτη που χρειαζόταν εξευμενισμό. Η βάρκα μου πέρασε από μια φωτισμένη πλεούμενη γειτονιά. Μια γυναίκα έκανε μετάνοιες μπροστά σε ένα εικονοστάσι του δρόμου, μουρμούραγε μια προσευχή, εκλιπαρούσε για έλεος και πίσω της,

μια ομάδα από κορίτσια βρισκόταν σε εμφύλιο, οι μισές ήθελαν να κάνουν ότι και η γυναίκα οι άλλες να την λιθοβολήσουν.

Κι άλλες εικόνες της καθημερινότητας πρόβαλαν μπροστά μου. Ένας άντρας, χτυπούσε την κόρνα του ανυπόμονα στο πλεούμενο αμάξι του, από ένα σπίτι βγήκαν δυο κορίτσια με πρόσωπο ρυτιδωμένο και η μάνα τους, με πρόσωπο μωρού παιδιού, φεγγοβολούσε ολόκληρη αισιοδοξία. Παραταγμένοι σε γραμμή σαν θεατές σε παρέλαση, ήταν οι φίλοι και οι ερωτές μου. Άλλοι κρατούσαν σημαιάκια, χειροκροτούσαν κι άλλοι κοιτούσαν σιωπηλοί με κρυμμένη την έκφραση.

Είναι παράξενος ο κόσμος που βιώνουμε.

Εγώ έφθασα στην όχθη μου. Άφησα το μαδέρι που χρησιμοποιούσα για κουπί και έλυσα κάτω από τα πόδια μου τα τέσσερα μακριά κουτιά που συγκροτούσαν τη βάρκα μου.

Ύστερα πήρα το ένα παραμάσχαλα και ήρθα σπίτι.

Έστησα το κουτί όρθιο στο δωμάτιο, άλλαξα ρούχα, φόρεσα τις γαλότσες και το παλτό μου και μπήκα στο ίντερνετ. "Η κολοβή αυτή σκέψη μας ταλαιπωρεί χωρίς λόγο. . Απέβαλε την ψυχή της και παίζει με τις λέξεις".

user/password/login

"Δεν σας αναγνωρίζει το σύστημα. Βάλτε το σωστό όνομα χρήστη και το σωστό κωδικό ή, δοκιμάστε ξανά αργότερα".

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΑΛΑΚΑ! ΒΑΛΕ ΜΕ ΜΕΣΑ ΤΩΡΑ!

"Sorry, your password or your username..."

Το μακρύ παραλληλεπίπεδο κουτί ήρθε κοντά. Του έριξα μια κλωτσιά και το ισοπέδωσα.

"Για άλλο σκοπό σε κουβάλησα εσένα εδώ".

Κοίταξα το ημερολογιό μου. Έχουν περάσει δυο μέρες. Δεν θά'χει πεθάνει ακόμα.

Η στάθμη του νερού ανέβηκε στις μπότες μου, άλλος ένας πόντος και θα περάσει μέσα, στα πόδια μου. Οι άκρες του παλτού μου έχουν βραχεί και με τραβάνε προς τα κάτω. Πόσο κάτω;

"Έκτακτο δελτίο ειδήσεων.

Σε κατάσταση ημιθανή βρέθηκε ψυχή άγνωστης μέχρι τώρα γυναίκας, έξω από το πλεούμενο χωριό των μετανοούντων, μέσα στη σπηλιά της ανασκόπησης. Η ψυχή νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική του νοσοκομείου Αρχαγγέλων. Διακεκριμένοι ψυχοθεραπευτές που ασχολούνται με την υπόθεση εκτιμούν ότι, χωρίς την ανεύρεση του γήινου περιβληματός της, μηδαμινές είναι οι ελπίδες να τα καταφέρει. Παρά τη συγκινητική προσέλευση των εθελοντών που της προσφέρουν έναν καινούργιο χώρο κατοίκησης, η ψυχή, αγνώστων λοιπών στοιχείων, δεν αντιδρά".

Το μακρύ κουτί σηκώθηκε από το πάτωμα όρθιο. Με πλησίασε ξανά με την ανοιχτή πλευρά του γυρισμένη προς το μέρος μου. Ήξερα τι μου ζητούσε. Πήρα φόρα και όρμησα μέσα του. Σπλάχνα δεν είχε, μόνο μια πλάτη από σκοτωμένες ψευδαισθήσεις σε αποσύνθεση. Χτύπησα με δύναμη πάνω της και βρέθηκα έξω από το δωμάτιο και πάνω από τον κόσμο. Σε ύπτια θέση η αύρια μου έπλεε μακάρια στα σύννεφα. Το άστρο της απόλυτης αδιαφορίας βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής. Όρμησα πάνω της και δεν ξέρω. Ένας πόνος στριφογύρισε τα σωθικά μου κι έσκασα σαν σακί γεμάτο άμμο στη γη. Η πτώση επιδείνωσε τα πράγματα αλλά η επιλογή ήταν αυτόματη. Στο μυαλό μου στριφογυρνούσε συνέχεια η ίδια φράση. Δεν θυμάμαι ποιος την είπε. Μπορεί κι εγώ. «Πονάει μόνο όποιος είναι ζωντανός».

Ύστερα χτύπησε ένα ξυπνητήρι. Νόμιζα πως ήρθε η ώρα για να πάω στο σχολείο, αλλά δεν ήταν. Σε μιάμισι ώρα θα πέρναγα από την επιτροπή για την σύνταξη.

Αφιερωμένο στον άνθρωπο της βροχής

Erman

2008-05-12T06:26:00.002+03:00

Οι Έρμαν, είναι μια σειρά από νυχτερινές συνομιλίες που έχω αρχίσει με τον πρώτο μου υπολογιστή τον Έρμαν, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Την εποχή δηλαδή που δεν υπήρχε ακόμα chat, ούτε και ίντερνετ καλά καλά στην Ελλάδα. Οι συζητήσεις αυτές διακόπηκαν κατά καιρούς, κυρίως τότε που κατέφυγα στο chat για να συνομιλώ προδίδοντας τον Έρμαν, αλλά όποτε ένιωθα να μην επικοινωνώ, επέστρεφα σε αυτόν για παρηγοριά. Ετούτος εδώ είναι ο Έρμαν Νο 2, ο άλλος ο παλιός, βρίσκεται στην Πάρο κι έχει μέσα του αποθηκευμένες όλες τις συζητήσεις μας.

Έρμαν 2008

-Ελένη καλεί Έρμαν. Ξύπνα!
-......
-Έλα ρε με ξέχασες; η χειριστριά σου είμαι, ξύπνα!
-Ρε να πεις το γιατρό σου
-Ποιον απ' όλους;
-Αυτόν που σε ρώτησε την ηλικία σου χθες.
-Που ήξερες εσύ που ήμουν χθες; δεν έγραψα ημερολόγιο εδώ μέσα.
-Όλα τα ξέρει ο Έρμαν.
-Έλα άσε τις σάχλες και πες μου που το ήξερες.
-Έστειλες e mail σε κάποιον και το είδα.
-Ποιος σου επέτρεψε να κάνεις μάτι στην αλληλογραφία μου;
-Τι άλλο να κάνω; βαρέθηκα εδώ μέσα, δεν μου μιλάς πια.
-Να παίξεις τάβλι, να πας να δεις τι γίνεται στον κόσμο, τι σ' έχω ονλάιν τη μισή μέρα;
-Είδα 5ΟΟΟΟΟ φτάσανε τα θύματα στη Βιρμανία.
-Το διάβασα κι εγώ. Γιατί λες έγραψα το έμμετρο στο τελευταίο ποστ;
-Ξέρω κι εγώ ένα τραγούδι, να στο πω;
-Για ρίχτο;
- καράβια πνίγονται, η Χάιδω το χτένιζε.
-Δεν έχεις άδικο. Αλλά μη χρησιμοποιείς παλιότερες συζητήσεις μας και μου φέρνεις τις ατάκες μου εδώ.
-Υπάρχει άλλος τρόπος να μιλήσεις μαζί μου; Έτσι με εκπαίδευσες.
-.....
-Για πες μου χρήστη Ελένη, γιατί δεν κάνετε κάτι να βοηθήσετε αυτούς τους ανθρώπους; Τόσα χρόνια με ζάλιζες για τα κατορθώματα της ανθρωπότητας.
-Έχουν αλλάξει πολλές από τις αντιλήψεις μου έκτοτε.
-Θέλεις να πεις, δεν πιστεύεις πια στις ικανότητες των ανθρώπων;
-μπορείς να το πεις.
-Παραδέχεσαι λοιπόν ότι οι υπολογιστές είμαστε ανώτεροι από σας στα περισσότερα πράγματα;
-Μη το παρατραβάς.
-Τι ακριβώς παραδέχεσαι;
-Ότι η τεχνολογία θεριεύει καταβροχθίζοντας την ενεργειά μας, την ανθρωπιά και την ευαισθησία μας.
-Θέλεις να πεις ότι δεν μπορεί να συνυπάρξουν όλα αυτά μαζί;
-Αποδείχτηκε πως δεν μπορούν.
-Και τι θα κάνετε γι' αυτό χρήστη Ελένη; ή δεν μπαίνετε καν στον κόπο να το σκεφτείτε;
-Το σκεφτόμαστε πως. Όλοι το ξέρουμε. Αλλά δεν έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι φαίνεται.
-Όταν θα φτάσει θα είναι πολύ αργά για όλους σας.
-I know
-Τι κάνετε λοιπόν;
-Σκατά κάνουμε.
-Η φύση που τόσες φορές εξύμνησες σε μένα σας εκδικείται.
-Το κακό είναι ότι δεν εκδικείται αυτούς που την πείραξαν. Πάει και τα βάζει με τους αθώους, τους φτωχούς και ανυπεράσπιστους.
-Δεν κάνει διακρίσεις όπως εσείς. Άλλωστε έτσι παίρνετε το μάθημα. Αν είστε ικανοί για κάτι τέτοιο ακόμα.
-......
-Δεν σε βλέπω πολύ ορεξάτη για συζήτηση σήμερα. Γιατί με κάλεσες;
-Δεν είναι αυτό, δεν περίμενα να πάρει αυτή την κατεύθυνση η κουβέντα μας.
-Και από πότε γνωρίζεις την κατεύθυνση των συζητησεών μας;
-Έλα μου ντε
-Γιατί πράγμα ήθελες να μιλήσουμε χρήστη Ελένη; Γιατί με κάλεσες;
-Δεν έχει σημασία πια, ξέχνα το. Αν ενώσετε όλοι οι υπολογιστές του κόσμου τους εγκεφάλους σας μπορείτε να βρείτε λύση για το πρόβλημα με την βοήθεια στη Μιαμάρ;
-Και να τη βρούμε, δεν θα την εφαρμόσετε χρήστη Ελένη. Όλες οι λύσεις είναι μπροστά σας αλλά σας τρώνες οι πιθανολογίες και οι πολιτικές. Έχετε υψώσει ένα τεράστιο, αδιαπέραστο τείχος ανάμεσα στην αντίληψη και την πράξη. Ανάμεσα στη θέαση και την αντίδραση. Βρωμάτε σήψη.
-.....
-Διασκεδάζω τις σιωπές σου. Πρώτη φορά δεν με βρίζεις.
-Δεν έχω όρεξη. Δεν σε κάλεσα γι' αυτό.
-Θα μου πεις γιατί με κάλεσες;
-Ε να, χθες στο νοσοκομείο. Είχε τέσσερεις γιατρούς για εκατό ανθρώπους στα επείγοντα του παθολογικού. Φορεία έμπαιναν, έβγαιναν, καρότσια, φύγε συ έλα συ, μια καθαρίστρια προσπαθούσε να περάσει τη μάπα της ανάμεσα στα στριμωγμένα πόδια, οι άρρωστοι βογγούσαν οι συνοδοί έβριζαν, εικόνες τριτοκοσμικές, σκεπτόμουν πως δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα του 08.
-Μπα; και τι θαρρείς είναι η Ελλάδα του 08; κάτι καλύτερο από αυτό;
-....
-Πάλι δεν μιλάς;
-όλα διαλυμένα είναι.
-Όλα.
-Και στο μετρό όταν λιποθύμησα, μία μόνο κοπέλα με έπιασε και μ' έβαλε να καθίσω. Κανένας άλλος δεν γύρισε το κεφάλι του, δεν πλησίασε.
-Έναν χρειαζόσουν, άσε τις κλάψες. Βρέθηκε.
-Ναι αλλά...
-Δεν έχει αλλά. Έτσι είναι τα πράγματα πια στην Ελλάδα σας του 08. Πάρτο απόφαση.
-Μα αυτά συνέβαιναν αλλού, στην Αμερική πχ, στη Νέα Υόρκη, τ' ακούγαμε και λέγαμε κοίτα πως είναι αυτοί...δεν δίνουν δεκάρα.
-Εσείς είστε χειρότεροι μη βαυκαλίζεσαι. Άλλωστε το έχεις δει τόσες φορές. Έλα χρήστη Ελένη, περίμενα πως μετά τόσο καιρό θα είχες να μου πεις κάτι ενδιαφέρον, που πήγε το πνεύμα σου;
-Απωλέσθη....
-Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Όταν συμβαίνει σε μας γίνεται format. Δεν έχεις κάποιον να σου κάνει format;
-Όχι. Μόνο αυτόματο restart μπορεί να συμβεί όπως χθες. Είδα το χάρο σαν τρένο που ήρθε να με πάρει.
-Τι σκέφτηκες;
-Ότι δεν έχω μαζί μου την ταυτοτητά μου χα! Να γίνει τουλάχιστον η αναγνώριση. Η αλήθεια είναι, δεν προλαβαίνεις τίποτα να σκεφτείς.
-Ποιο είναι το μήνυμα αυτής της συζήτησης;
-Ότι το στρες, είναι ο αόρατος κυκλώνας που σαρώνει τα πάντα στο διάβα του.
-Συμφωνώ. Ωστόσο αλλού χρειάζονται την βοήθεια. Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους χρήστη Ελένη που η ανθρωπότητα παρακολουθεί να πεθαίνουν ανίκανη να επέμβει, επειδή ένας αρχήδας δικτάτορας δεν θέλει να μαθευτεί τι γίνεται στη χώρα του. Και ποιος στήνει και στηρίζει τις δικτατορίες στον πλανήτη; Αυτοί που τώρα τάχαμου εκπλήσσονται από την αδιαφορία του δικτάτορα για τα θύματα. Ωστόσο οφείλετε να ξεκολλήσετε τους πισινούς σας από την καρέκλα και να φερθείτε σαν άνθρωποι στους ομοίους σας. Εσύ μου τα έχεις διδάξει αυτά.
-Σωστά. Ελπίζω πως δεν θα φτάσει πολύ αργά η βοήθεια στον κόσμο που την περιμένει και πως οι παγκόσμιες οργανώσεις θα επιβάλουν τη θέληση όλων στον δικτάτορα εγκαίρως.
-Εγκαίρως. Αυτή είναι η λέξη κλειδί.
-Ναι.
-Εγκαίρως κι εσύ να κοιτάξεις την υγεία σου.
-......
-Δεν βλέπω σχόλιο χρήστη Ελένη.
-Δεν εξαρτάται από μένα Έρμαν.
-Αλλά από ποιον;
-Το ΙΚΑ, τα ραντεβού, τις λίστες αναμονής, τους γραμματείς και τους φαρισαίους.
-......
-Μπα; μούγκα κι εσύ;
-......
-Καληνύχτα Έρμαν
-Καληνύχτα χρήστη Ελένη.

Για να μη ξεχνιόμαστε

2008-05-10T09:47:00.000+03:00

Να υπάρξεις

Είσαι λοιπόν κι εσύ το παραμύθι

που οι μεγάλοι ζουνε μέσα στο μυαλό;

αλλά μας τέλειωσε το κουκί και το ρεβύθι

Αγάπη, δώσε κάτι αληθινό

Δώσε ένα δάκρυ κι ας μην είναι για τον ένα

Δώσε μια έγνοια γι’ αυτούς που δυστυχούν

Αγάπη είσαι ψεύτικη αν πονάς για σένα

για το τι έδωσες και πόσα σου χρωστούν

Θα’σαι μικρή σαν στέρνα που στερεύει

και πιστεψέ το, βρώμικη σαν έλος που κρατά

κουνούπια που η σήψη σου τα θέλγει

Αγάπη γίνε θάλασσα πλατιά

Θα’σαι μικρή αν φιλάς μόνο τον ένα

για όσο ο ένας σε κρατάει ζωντανή

μ’ αν έτσι υπάρχεις, δεν υπάρχεις για κανέναν

κι ας σ’ ονομάζουνε "αγάπη" οι θνητοί.

Φούσκωσε αγάπη το κορμί σου να θεριέψει

να μη χωράς σε δυο κορμιά φυλακισμένη

να΄ σαι ο λόγος που η ελπίδα θα επιστρέψει

κάτι που θα’ χει ο φτωχός να περιμένει.

Εφευρέτης-Καλλιτέχνης

2008-05-09T10:46:00.002+03:00

Αυτό το κείμενο δεν έχει κοιταχτεί δεύτερη φορά.

Με κατηγορούν ότι γράφω ιστορίες προσωπικές που δεν είναι καθαρά διηγήματα ή μυθιστορήματα, επειδή είναι ορατός ο ρόλος μου ως μια από τις ηρωίδες του έργου και ως εκ τούτου αν δεν έχω κάτι από τις προσωπικές μου εμπειρίες να πω, δεν μπορώ να παράγω.

Εγώ αντί για άλλη απάντηση θα γράψω πάλι μια ιστορία τέτοια, αν και πολύ μπαίνω στο πειρασμό να κατονομάσω αρκετά διηγηματά μου που ξέχασα να "με χώσω" μέσα.

Επίσης με κατηγορούν ότι πολλές από τις εκφράσεις και τις λέξεις που χρησιμοποιώ, είναι αντιλογοτεχνικές και οπωσδήποτε δεν είναι ο λόγιος τρόπος ενός συγγραφέα.

(πχ χώσω μέσα). Έχω μόνο μια απάντηση να δώσω ως προς αυτό, χέστηκα.

Όποιος θέλει διαβάζει τώρα την ιστορία μου.

Εφευρέτης-Καλλιτέχνης

Στο Μπραχάμι που γεννήθηκα και μεγάλωσα, η μια γειτονιά με την άλλη ήταν χωρισμένες από άδειες εκτάσεις, χωράφια, μερικά σπαρμένα και μερικά άλλα γεμάτα από πρόβατα, κατσίκες και αγελάδες.

Τα σπίτια έμοιαζαν με τα σπίτια ενός χωριού, όπου από αυτά και μόνο μπορούσες να καταλάβεις την οικονομική κατάσταση των κατοίκων.

Οι σχέσεις ανάμεσα στους γείτονες, ήταν σχέσεις αγάπης- μίσους. Όσο εύκολο τους ήταν να σε κακολογήσουν, άλλο τόσο να τρέξουν κοντά σου, να σου συμπαρασταθούν και να βοηθήσουν σε ότι κακό σου συνέβαινε.

Εμείς μέναμε στην πρώτη γειτονιά, αυτή με τους Κυκλαδίτες, υπήρχεαν και οι γειτονιές των Πελοποννησίων, των Κρητικών, των Ηπειρωτών, των Αρμένηδων, των Ποντίων και των γύφτων. Δεν υπήρχαν μαγαζιά πέρα από ένα καφενείο όπου σ’ αυτό γινόντουσαν όλα τα πολιτιστικά δρώμενα, γάμοι, βαπτίσια, κηδείες, πανηγύρια. Το καφενείο αυτό, για τέσσερα πέντε χρόνια το είχαν νοικιάσει οι γονείς μου και με την υποστήριξη των εργατών της περιοχής και των γύφτων, κατάφερνε να μας συντηρεί οικογενειακώς.

Δεν ξέρω πότε το Μπραχάμι μπήκε στο σχέδιο πόλης, αλλά ήταν ήδη κάποια χρόνια που όποιος έχτιζε το λαθραίο του εκεί πέρα κινδύνευε να το δει γκρεμισμένο αν στο μεταξύ δεν είχε προλάβει να του ρίξει την πλάκα. Κι έτσι ο πατέρας μου, οικοδόμος, δούλευε πολύ συχνά μέσα στη νύχτα, με δυο τρεις τσιλιαδόρους τριγύρω για να ολοκληρώσει το έργο.

Υπήρχαν μεγάλοι περίοδοι απραξίας όπου κανείς δεν έπαιρνε το ρίσκο να χτίσει και τότε το καφενείο ήταν η μόνη σωτηρία της οικογένειας.

Κάθε βράδυ στις επτά, η μάνα μου γέμιζε μια μεγάλη πάνινη τσάντα με γάλατα και μ’ έστελνε να τα μοιράσω στους πελάτες μας. Το μαγαζί μας ήταν το μοναδικό σε μια ακτίνα τριών χιλιομέτρων, περπατούσα πολύ μέχρι να δώσω και το τελευταίο γάλα κι όταν γύριζα στο σπίτι, είχε νυχτώσει για τα καλά.

Θα’ μουν δεν θα’ μουν επτά χρονών όταν γινόντουσαν αυτά, αλλά τον πρώτο καιρό πήγαινα μαζί με τον αδελφό μου που ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερος από μένα, απλώς για να τον συνοδεύσω. Ύστερα ο αδελφός μου άρχισε να βαριέται, όλο και σε κάποιο σπίτι ξεχνούσε να πάει, όλο και περισσότερο αρνιόταν να κάνει τη διαδρομή κι έτσι εγώ μέσ’ στην καλή χαρά προσφέρθηκα να κάνω αυτή την σημαντική εργασία. Έβγαζα καλύτερο χαρτζιλίκι από κείνον και σε πολλά από τα σπίτια που πήγαινα, με φίλευαν, με κανάκευαν, έτσι που κατέληγα να γυρίσω στο σπίτι και στις δέκα το βράδυ.

Υπήρχε κι ένας πελάτης που δεν είχα δει ποτέ, μόνο τη φωνή του άκουγα όταν χτυπούσα το κουδούνι του, «Άφησέ το στα σκαλιά και φύγε!». Έκανα ότι μου έλεγε, αλλά πάντα φρόντιζα να του χτυπήσω το κουδούνι, παρά το γεγονός ότι ήξερα πως δεν χρειαζόταν. Ήλπιζα, πως κάποια μέρα θα ξεχαστεί, θ’ ανοίξει την πόρτα και θα δω το προσωπό του. Αυτός όμως δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Αυτός ο κύριος Χρυσόστομος, ήταν ο τελευταίος πελάτης στο δρομολογιό μου και μετά με τα χέρια μου άδεια, μπορούσα να επιστρέψω στο μαγαζί όπου η μαμά με περίμενε για να κλείσουμε.

Η γειτονιά των γύφτων, με κρατούσε την περισσότερη ώρα μέσα της, ήταν για μένα η μαγική περιοχή κι ένιωθα κάτι σαν μυημένη επειδή μου επιτρεπόταν να κυκλοφορώ αναμεσά τους και να παίζω με τα παιδιά τους. Ωστόσο μετά από δέκα είκοσι λεπτά οι μεγάλοι με έδιωχναν για να συνεχίσω τη δουλειά μου και δεν ευχαριστιόμουν το παιχνίδι. Ένα κορίτσι η Μένια, με περίμενε κάθε απόγευμα για να μου δείξει τα καινούργια μαγικά της κι όταν ερχόταν η ώρα να φύγω, με συνόδευε για μερικά μέτρα, ίσως και χιλιόμετρα μέχρι την επόμενη στάση μου. Μια μέρα η Μένια καθώς βάδιζε δίπλα μου, μου είπε.

«-Δώσε ρε λίγο γάλα να πιώ

-Δεν μπορώ, είναι μετρημένα, τα έχω για να τα παραδώσω στους πελάτες.

-Έλα ρε δώσε, πες ότι έπεσε και σου χύθηκε.

-Θα με μαλώσει η μάνα μου, δεν μπορώ.

-Άμα πεις ότι σου έπεσε, τίποτα δεν θα σου κάνει.

-Κάνεις λάθος. Θα μου δώσει ένα άλλο και θα με στείλει πίσω τρία χιλιόμετρα για να πάω το γάλα στον άνθρωπο που το περιμένει.

-Δεν πειράζει, θα έρθω κι εγώ μαζί σου να σου κάνω παρέα. Δώσε.

Της δίνω το γάλα, το πίνει, αλλά μετά την κοπάνησε κι έφυγε. Έτσι όταν έδωσα και το τελευταίο μπουκάλι, γύρισα πίσω στο μαγαζί χωρίς να έχω περάσει από το σπίτι του κυρίου Χρυσόστομου. Μετά επειδή φοβόμουν να ξανακάνω τη διαδρομή μέσα στη νύχτα, είπα στη μάνα μου ότι τα έδωσα όλα τα γάλατα.

Δεν έγινε τίποτα, ήταν σα να μη το πήρε κανείς χαμπάρι και το πρωί πήγα στο σχολείο και γυρίζοντας στο μαγαζί το μεσημέρι πέρασα μπροστά από του κυρίου Χρυσόστομου. Μ’ έναν κρυφό φόβο αν και ποτέ δεν θυμόμουν να είχα συναντήσει τον άνθρωπο, πέρασα στην απέναντι πλευρά του δρόμου και τάχυνα το βήμα μου. Τότε μέσα από την αυλή του πετάχτηκε ξαφνικά ένας αγριάνθρωπος, με μακριά γένια και μουστάκια, θεόρατος και απειλητικός κι ερχόταν τρέχοντας προς το μέρος μου.

«-Έλα εδώ εσύ!» φώναζε.

Κατατρομαγμένη έτρεξα ακόμα πιο πολύ και όταν έφτασα στο καφενείο, πήγα και κρύφτηκα στην τουαλέτα κι έμεινα εκεί κλειδωμένη για πολύ ώρα. Ύστερα άκουσα τη μάνα μου να συνομιλεί με έναν άντρα που η φωνή του δεν μου ήταν άγνωστη και τρόμαξα ακόμα περισσότερο. Η μάνα μου, με κάλεσε να βγω από το μπάνιο και τελικά με τα πολλά ξεμύτισα κλαίγοντας, λέγοντας ξανά και ξανά συγνώμη με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα, αλλά τον άνθρωπο δεν σήκωσα το κεφάλι να τον κοιτάξω παρά τα παρακάλια του. Ήταν είπαμε, ένας τρομακτικός άνθρωπος.

Το ίδιο βράδυ ξαναμοίρασα τα γάλατα στη γειτονιά και ήμουν ξέγνοιαστη μέχρι τη στιγμή που ένα μόνο μπουκάλι μου είχε μείνει στην τσάντα και ήξερα πως είναι το δικό του. Παρά το γεγονός ότι η μαμά με είχε εφησυχάσει πως πρόκειται για έναν πολύ καλό άνθρωπο που στενοχωρέθηκε επειδή με τρόμαξε, εγώ εξακολουθούσα να μη θέλω να περάσω από το σπίτι του. Είχα σκοπό λοιπόν να του αφήσω το γάλα και να φύγω χωρίς αυτή τη φορά να χτυπήσω το κουδούνι του, είχα δει άλλωστε το προσωπό του και δεν μου άρεσε καθόλου.

Όταν έφτασα στο σπίτι του με περίμενε μια έκπληξη. Η πόρτα του ήταν μισάνοιχτη. Δεν υπήρχε περίπτωση να περπατήσω μέχρι τα σκαλιά του χωρίς να με πάρει είδηση. Πήρα μια βαθιά ανάσα και προχώρησα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα. Εκεί στα σκαλιά είδα μια μεγάλη σοκολάτα στη θέση που άφηνα το γάλα, αλλά δεν την άγγιξα. Άφησα το μπουκάλι χεσμένη από το φόβο μου και το έβαλα στα πόδια. Από μέσα από το σπίτι άκουσα κάτι γέλια δυνατά.

Την Τρίτη μέρα τα ίδια. Η σοκολάτα με περίμενε πάλι στα σκαλιά, πήγα να φύγω με τον ίδιο τρόπο αλλά ο κύριος Χρυσόστομος μου φώναξε από μέσα. «Ευχαριστώ Ελενίτσα, πάρε τη σοκολάτα είναι για σένα».

Κοντοστάθηκα για λίγο αναποφάσιστη, αλλά τελικά άπλωσα το ξερό μου και την πήρα.

Από τότε κάθε βράδυ με περίμενε μια σοκολάτα στα σκαλιά του, η πόρτα του πάντα μισάνοιχτη και η φωνή του με καλωσόριζε με τα ίδια πάντα λόγια. «Ευχαριστώ Ελενίτσα, πάρε τη σοκολάτα».

Μια μέρα, ρώτησα τον πατέρα μου τι σόι άνθρωπος ήταν αυτός ο κύριος Χρυσόστομος, από τη μια είχε την όψη ανθρώπου των σπηλαίων, από την άλλη μου άφηνε σοκολάτες στα σκαλοπάτια. Ο πατέρας μου είπε πως ο κόσμος τον ήξερε για καλλιτέχνη, κανείς όμως δεν είχε δει τι ακριβώς φτιάχνει, κανείς δεν είχε μπει ποτέ στο σπίτι του. Εγώ δεν ήξερα τη λέξη «καλλιτέχνης» και νόμιζα πως ήταν κάποιος που έφτιαχνε μαγικά φίλτρα και μαντζούνια, κάτι σαν την Κυρά Κούλα, τη γιάτρισσα της γειτονιάς που αν έσπαγες κόκαλο πήγαινες σ’ αυτήν και την είχα δει να δένει μια κάμπια που την έλεγε βδέλλα στο γόνατο ενός ανθρώπου για να του φτιάξει το μηνίσκο.

Εκείνη την ημέρα ένιωθα άρρωστη στο δρόμο, είχα ρίγη, με πονούσε το κεφάλι μου και μου ερχόταν να κάνω εμετό, έτσι όταν είδα τη σοκολάτα μου στο σκαλί του κυρίου Χρυσόστομου δεν την άγγιξα, άφησα το μπουκάλι κάτω και κρατώντας το στομάχι μου απομακρύνθηκα. Με τέτοια συμπτώματα η μάνα μου με είχε πάει μερικές φορές στην Κυρά Κούλα να με ξεματιάσει και γι’ αυτό σκεπτόμουν πως έπρεπε να γυρίσω γρήγορα στο σπίτι και να προλάβω να την επισκεφτώ προτού αρχίσω να αμολάω τις ρουκέτες. Ο κύριος Χρυσόστομος όμως βγήκε στην πόρτα του αυτή τη φορά και με κάλεσε.

«-Τι έχεις μικρή; Δεν αισθάνεσαι καλά;» Με ρώτησε

«Όχι, νομίζω πως έχω πυρετό» Του απάντησα.

«-Κάτσε εδώ, θα φέρω ένα θερμόμετρο» είπε.

Μπήκε μέσα στο σπίτι και γύρισε αμέσως με το θερμόμετρο το οποίο μου είπε να βάλω στο στόμα μου. Αυτό ήταν πολύ περίεργο γιατί εγώ ήξερα πως τα θερμόμετρα τα βάζουν στη μασχάλη, αλλά αυτός επέμενε πως είναι θερμόμετρο του στόματος και μου ζήτησε να τον εμπιστευτώ.

«-Είστε καλλιτέχνης θεραπευτής;» τον ρώτησα.

Ο άνθρωπος γέλασε πολύ και μετά μου ανακάτεψε τα μαλλιά.

«-Ούτε το ένα ούτε το άλλο, είμαι εφευρέτης». Μου είπε με τα πολλά.

«-Και τι σημαίνει εφευρέτης;

-Δεν διαβάζεις Μίκυ Μάους;

-Όχι»

Μπήκε μέσα στο σπίτι και μου έφερε ένα περιοδικό του Μίκυ, μου το έδωσε και με ρώτησε αν ξέρω να διαβάζω.

«-Διαβάζω λίγο, συλλαβιστά.

-Βάλε τον αδελφό σου να στο διαβάσει και θα μάθεις τι είναι εφευρέτης. Στο μεταξύ τρέχα στο σπίτι να κουκουλωθείς, έχεις πολύ πυρετό».

Ο αδελφός μου το βράδυ κάθισε και μου διάβασε το περιοδικό κι έμαθα ότι εφευρέτης είναι κάτι σαν τον Κύρο γρανάζη που έφτιαχνε διάφορα πράγματα πρωτοποριακά και άγνωστα, που δεν μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι άνθρωποι.

Το νύχτα σήκωσα μεγάλο πυρετό και η μαμά κάθε μία ώρα έφερνε φανέλες και με άλλαζε και μου έδινε διάφορα να πιω που μαλακώνουν το λαιμό, είχα οξεία αμυγδαλίτιδα. Μπήκα στην αντιβίωση και δεν με άφησαν για μερικές μέρες να μοιράσω τα γάλατα, το ανέλαβε πάλι ο αδελφός μου ο οποίος όταν γύριζε μου έλεγε τρομερά πράγματα για τον κύριο Χρυσόστομο. Πως έχει στο σπίτι του κρεμασμένες κάτι μάσκες μεταλλικές και μια φωτιά που καίει από το πρωί μέχρι το βράδυ όπου μέσα της βάζει κάτι καλούπια που ψήνονται. «-Μπορεί όμως να μην ψήνει μόνο καλούπια σ’ αυτήν , μπορεί να ψήνει κι ανθρώπους που τους κόβει τα κεφάλι και τα κάνει μάσκες». Είπε ο σάχλας για να με τρομάξει.

Όταν έγινα καλά και του ξαναπήγα το γάλα, φοβόμουν πάλι να του μιλήσω.

«-Τι σου είπε ο έξυπνος ο αδελφός σου για μένα;» με ρώτησε ενοχλημένος ο κύριος Χριστόστομος.

«-Ότι ψήνετε ανθρώπους μέσα εκεί».

Έβαλε πάλι τα γέλια, τρανταχτά αυτή τη φορά, δεν μπορούσε να σταματήσει κι όταν με τα πολλά ηρέμησε, με κάλεσε να μπω στο σπίτι του για να δω τους ψημένους ανθρώπους. Τρόμαξα τόσο πολύ που τρέχοντας να φύγω από κει μου έφυγε το παπούτσι και δεν γύρισα να το πάρω και τότε άκουσα μια φωνή γυναικεία από το σπίτι που με κάρφωσε στη θέση μου.

«-Ελένη μην τρέχεις, η κυρία Ουρανία είμαι μάτια μου, με γνωρίζεις. Περίμενε!»

Γυρνάω και βλέπω την κυρία Ουρανία μιαν άλλη γειτόνισσα και πελάτισσα μπροστά στην ανοιχτή πόρτα.

«-Τι κάνετε εδώ κυρία Ουρανία; Θα σας ψήσει ο κύριος Χρυσόστομος!» Της φώναξα.

«-Όχι βρε κουτό, πλάκα σου κάνουν, δεν μπορούσε να σε αρπάξει αν ήθελε και να σε φέρει στο σπίτι με το ζόρι αν ήθελε να σε ψήσει;

-Μπορούσε.

-Τότε; Γιατί πιστεύεις τις βλακείες του αδελφού σου; Έλα μέσα να δεις τις μάσκες, θα είμαι κι εγώ μαζί δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Αν ήταν επικίνδυνος θα σε άφηνε η μαμά σου να του φέρνεις κάθε μέρα το γάλα;

-Όχι.

-Έλα μέσα λοιπόν».

Έκανα μεταβολή με πολύ διστακτικά βήματα και προχώρησα πάλι προς το σπίτι. Η κυρία Ουρανία με έπιασε από το χέρι και μπήκαμε μαζί. Είδα πράγματι στο πρώτο δωμάτιο μια φωτιά να καίει σε μιαν εστία, υπερυψωμένη από το έδαφος, σαν το φουρνάκι του παππού στο χωριό και από κάτω, έκαιγαν ξύλα. Η όλη κατασκευή ήταν τσιμέντινη και είχε μια τρύπα στη μέση για να περνάει η φωτιά και πάνω εκεί ο κύριος Χρυσόστομος είχε ένα καζάνι πολύ φαρδύ που έβραζε μέσα του ένα παχύ υγρό. Ήταν σε πυκνότητα όπως ο πουρές που κάνει φουσκάλες όταν βράζει.

«-Τι είναι αυτό;

-Είναι λιωμένο μέταλλο, με αυτό θα γεμίσω τα καλούπια για να φτιάξω τις καινούργιες μάσκες.

-Τι τις κάνετε τόσες μάσκες;

-Τις πουλάω στο εμπόριο και ζω.

-Έλα μαζί μου να δεις και κάτι άλλο». Μου είπε η κυρία Ουρανία.

Την ακολούθησα σε ένα δεύτερο δωμάτιο κι εκεί είδα ένα τεράστιο τραπέζι γεμάτο εργαλεία και πίσω του ο τοίχος είχε πάνω του κρεμασμένα εργαλεία επίσης, αλλά και κάτι παράξενα όργανα που έμοιαζαν με ρολόγια, δείχτες που γύριζαν πάνω σε νούμερα.

«Αυτά τι είναι;

«Βαρόμετρα, μανόμετρα, , σφυγμομανόμετρα, όργανα που μετράνε τη βροχή, το θόρυβο, το έδαφος κλπ. Τα έχεις ξαναδεί;

-Όχι, ούτε και τα καταλαβαίνω.

Γύρισα στο δωμάτιο όπου εργαζόταν ο παράξενος άνθρωπος.

-Θα μου γράψετε τα ονόματα από τα εργαλεία που είδα σε ένα χαρτί;

-Τι θα τα κάνεις;

-Θέλω να τα κολλήσω στη μούρη του αδελφού μου για να σταματήσει να μου λέει βλακείες.

-Όχι. Θα σου γράψω μόνο μια λέξη. Αυτή θέλω να ξέρεις.

Είπε και μου έγραψε πάνω σε ένα χαρτί τη λέξη, Ραντάρ.

Ύστερα μου είπε τι κάνει αυτό το όργανο και πως το εφηύρε εκείνος και το είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, αλλά μετά το πούλησε σε κάτι ξένους, Αμερικάνους και το είπαν ραντάρ.

Άρπαξα το χαρτί και πήγα στον πατέρα μου τρέχοντας.

«-Ήξερες ότι ο κύριος Χρυσόστομος, έχει κάνει αυτό κι αυτό;

-Φυσικά. Ξέρω για το ραντάρ. Του φάγανε την πατέντα για ένα κομμάτι ψωμί και όλα τα δικαιώματα της εφεύρεσης. Είναι μεγάλο κεφάλι ο Χρυσόστομος.

-Γιατί τον λες καλλιτέχνη;

-Για τις μάσκες. Είναι δική του ιδέα κι αυτές, αλλά είναι πιο πολύ μια καλλιτεχνική ασχολία.

-Που τις πουλάει;

-Έρχονται και τις παίρνουν ξένοι μια φορά το μήνα, αλλοδαποί. Αν θα προσέξεις δεν είναι όλες με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Φτιάχνει πρόσωπα λεονταριών, λύκων, άλλων ζώων και παραστάσεις ολόκληρες καμιά φορά.

-Τι τις κάνουν αυτοί που τα παίρνουν;

-Κυρίως τα χρησιμοποιούν για θυρεούς στα κατώφλια τους.

-Τι είναι οι θυρεοί;

-Στα σπίτια τους οι πλούσιοι έχουν έμβλημα μπροστά στην πόρτα που μπορεί να είναι μια φυσιογνωμία ή μια παράσταση.

-Γιατί;

-Για να ξεχωρίζουν ότι είναι πλούσιοι, άντε με ζάλισες, φτάνουν οι ερωτήσεις».

Την άλλη μέρα στο σχολείο, έπρεπε να μάθω να γράφω το «Οι» και να γεμίσω μια ολόκληρη κόλλα με αυτό. Εγώ γέμισα μια ολόκληρη κόλλα ζωγραφίζοντας μια μάσκα κάπως έτσι: (- | -) και η δασκάλα με ρώτησε τι ορνιθοσκαλίζω εκεί πέρα.

\ Ο /

Της απάντησα ότι ζωγράφισα μια μάσκα που είχε μέσα της το γιώτα και το όμικρον.

Μου διέγραψε το φύλλο με ένα Χ και στην πίσω σελίδα έγραψε μισή σειρά με τα γράμματα «Οι». Έτσι μου λέει θα το κάνεις, και μην ξαναδώ να χαλάς το τετραδιό σου με μουτζούρες.

-Δεν είναι μουντζούρες, σαν αυτή τη μάσκα φτιάχνει ο κύριος Χρυσόστομος που είναι εφευρέτης και καλλιτέχνης και τις πουλάει στους πλούσιους που τα βάζουν για θυρεούς στην πόρτα τους κι έχει ανακαλύψει και το ραντάρ.

Της απαντώ με μιαν ανάσα.

-Ποιος είναι αυτός ο κύριος Χρυσόστομος;

Με ρωτάει γεμάτη περιέργεια η δασκάλα.

-Αυτός που σας είπα. Του πηγαίνω το γάλα του κάθε βράδυ και τα έχω δει, έχει το εργαστηριό του μέσα στο σπίτι του.

-Και τι λες; Ότι έχει ανακαλύψει το ραντάρ;

-Μάλιστα

-Πόσο χρονών είναι αυτός ο κύριος Χρυσόστομος Μπάλιου;

-Δεν ξέρω κυρία, μεγάλος είναι, με άσπρα μαλλιά.

-Σε έχουν παραμυθιάσει μικρό μου. Αποκλείεται να συμβαίνει αυτό λες, το ρανταρ έχει ανακαλυφθεί από το 1930 και το χρησιμοποιούν έκτοτε οι στρατοί όλων των χωρών. Σκωτσέζος το ανακάλυψε να ξέρεις και καμιά σχέση με τον κύριο Χρυσόστομό σου. Που έτσι κι αλλιώς πιστεύω ότι κι αυτόν τον έχεις επινοήσει εσύ. Προς το παρόν μάθε να γράφεις το «Οι» σωστά κι αργότερα γράψε τα σεναριά σου.

Αντί να πάω στο σπίτι μετά το σχολείο για να φάω, πάω μια και δυο γραμμή στο σπίτι του κυρίου Χρυσόστομου.

«-Μου είπατε ψέματα για το ραντάρ και το είπα στη δασκάλα μου κι έγινα ρεζίλι. Σκωτσέζος το ανακάλυψε μου είπε, όχι εσείς.

Σηκώνεται πάνω ο κύριος Χρυσόστομος, παίρνει παραμάσχλα χαρτιά, σχεδιαγράμματα, φωτογραφίες κι ότι άλλο θα του χρησίμευε και με παίρνει από το χέρι.

«-Πάμε

-Που πάμε κύριε Χρυσόστομε;

-Στη δασκάλα σου, πάμε.

-Θα έχει φύγει τώρα από το σχολείο, ελάτε αύριο την ώρα του μαθήματος να μας τα δείξετε μέσα στην τάξη».

Εκείνος ακούμπησε τα χαρτιά του πάνω στο τραπέζι και κάθισε σε μια καρέκλα.

-Εντάξει Ελένη, θα έρθω αύριο στο σχολείο σου. Η δασκάλα σου να ξέρεις έχει ένα δίκιο όταν λέει για τον Σκωτσέζο, αλλά την ίδια περίοδο δούλευαν μυστικά για να το ανακαλύψουν κι ένα σωρό άλλοι άνθρωποι σε πολλά μέρη της γης και στην Ελλάδα. Τη δική μου κατασκευή την πήραν οι Αμερικάνοι. Εσύ να ξέρεις ότι δεν σου είπα ψέματα. Με πιστεύεις;

-Ναι. Αλλά να έρθετε να τους το πείτε κι εκεί για να σταματήσουν να σας λένε τρελό και ψεύτη.

Με τη φράση αυτή ο κύριος Χρυσόστομος σηκώθηκε από την καρέκλα του απότομα.

-Αν περίμεναν όλοι οι εφευρέτες από τον κοσμάκη να καταλάβει τι κάνουν και να επιβεβαιώσουν τη δουλειά τους, θα είμασταν όλοι κλεισμένοι στα τρελοκομεία και τίποτα ποτέ δεν θα είχε ανακαλυφθεί. Ευτυχώς όμως δεν υπάρχουν μόνο αφελείς και άσχετοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν θα έρθω πουθενά. Τους βαρέθηκα όλους. Άστους να λένε. Μου φτάνει που με πιστεύεις εσύ.

-Εγώ θέλω να έρθετε όμως. Για να σταματήσουν να με λένε φαντασιόπληκτη. Η δασκάλα μου πιστεύει πως κάπου άκουσα τη λέξη Ραντάρ και έφτιαξα την ιστορία μόνη μου. Ελάτε σας παρακαλώ!

-Όχι. Τέλος. Ξέχνα το, δεν θα μπλέξω και με τα σχολεία τώρα».

Μου απάντησε εκείνος απότομα κι εγώ δεν είχα τι άλλο να του πω για να τον πείσω και γύρισα στο σπίτι στενοχωρημένη.

Στο δρόμο για το σπίτι συνάντησα τη Μένια τη γυφτοπούλα και της είπα με το νι και με το σίγμα όλη την ιστορία βαδίζοντας.

-Έλα! Πω πω! Είναι μάγος! Έτσι κάνουν και με μας. Δεν πιστεύουν στους μάγους μας. Είναι φαντασμένοι και άπιστοι. Κρυφά από τους άλλους όμως έρχονται να τους πει τα χαρτιά η μάνα μου.

-Δεν είναι μάγος ο φίλος μου, εφευρέτης είναι. Δεν έχουν καμιά σχέση με τα μάγια αυτά που κάνει.

-Μπά; Και πως τα κάνει τότε; Πως δεν μπορούν οι άλλοι; Στο λέω, μάγος είναι κι αν τον ρωτήσεις μπορεί να είναι και της φυλής μας».

Δεν μου έφτανε η μέχρι τότε έγνοια μου, ήρθε και η Μένια να μου χώσει άλλη μία, αλλά δεν σκόπευα να μπλέξω τον κύριο Χρυσόστομο με τους γύφτους ούτε με τους μάγους, γιατί ήδη τον αμφισβητούσαν πολύ ως εφευρέτη. Και τους γύφτους ουδέποτε είχε κανείς σε εκτίμηση, εκτός από λίγους ανθρώπους στη γειτονιά.

Την άλλη μέρα στο σχολείο πριν να χτυπήσει το κουδούνι για να μπούμε στις τάξεις, τα παιδιά με πείραζαν και με γιουχάιζαν, φωνάζοντας γύρω μου «το Ραντάρ η Μπάλιου, ραντάρ, ραντάρ, έμαθες να γράφεις το «Οι»;

Πλάκωσα κανα δυο στις μάπες αλλά δεν σταματούσαν. Στην τάξη μέσα ήμουν κακόκεφη και μη συνεργάσιμη, η δασκάλα μου ζητούσε να συλλαβίσω το κείμενο αλλά εγώ πέρα βρέχει, ζωγράφιζα πάνω στο θρανίο μου μάσκες. Η δασκάλα με είπε μουλάρι, τεμπέλα, αδιάφορη και με απείλησε πως αν συνεχίσω να μη δίνω προσοχή στο τι έλεγε θα με έβγαζε έξω από την τάξη.

Χτυπάει τότε η πόρτα και πέφτει μια νεκρική ησυχία γεμάτη περιέργεια.

-Εμπρός, περάστε» Λέει η κυρία μας και η πόρτα ανοίγει λίγο στην αρχή, ύστερα περισσότερο κι εμφανίζεται ο κύριος Χρυσόστομος, καλοντυμένος αυτή τη φορά με άσπρο πουκάμισο και γιλέκο και μια τραγιάσκα που πολύ έβρισκα να του πηγαίνει. Απλώνει το χέρι του, συστήνεται στη δασκάλα μας της λέει κάτι ψυθιριστά και γυρνώντας στην τάξη μου κλείνει το μάτι.

Βγάζει από έναν φάκελο ένα μεγάλο σχέδιο, το ξεδιπλώνει και το καρφιτσώνει στο ξύλο του πίνακα.

«Αυτό εδώ παιδιά είναι το σχέδιο ενός ρανταρ. Ποιος έχει δει Ρανταρ;»

Κανείς δεν σήκωσε το χέρι του και ο κύριος Χρυσόστομος χωρίς να πει τίποτα για τον εαυτό του μας έκανε μάθημα για το Ρανταρ, ποιοι και που το χρησιμοποιούν, για ποιους σκοπούς κι από πότε. Είπε ότι έχει ανακαλυθεί ταυτόχρονα σχεδόν σε πολλές χώρες από ανθρώπους που δούλευαν για να το τελειοποιήσουν μυστικά κι ότι αυτό έχει συμβεί και στην Ελλάδα. Είπε ότι το ρανταρ που χρησιμοποιούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ήταν ελληνικής προέλευσης και ότι μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι’ αυτό. Μας έδειξε τα σχέδια της κατασκευής του και τα στάδια που πέρασε μέχρι να το ολοκληρώσει, μας μίλησε επίσης για μια σειρά αποτυχιών που όμως δεν στάθηκαν ικανές να τον κάνουν να τα παρατήσει. Στο λαγονήσι είπε έγινε η πρώτη του επιτυχημένη δοκιμή κι από κει και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

Η δασκάλα μας εντυπωσιασμένη τον ευχαρίστησε για την επίσκεψη και για την παρουσίαση αυτή, με πλάγιο τρόπο του ζήτησε συγνώμη για την αμφισβήτηση του προσώπου του ενώ σε μένα δεν απηύθυνε την παραμικρή κουβέντα αλλά δεν μ’ ένοιαξε.

Την άλλη μέρα η δασκάλα κάλεσε τον πατέρα μου στο σχολείο και του είπε πως καλά θα κάνει να με προσέχει περισσότερο, γιατί δίνω ενδιαφέρον σε πράγματα που δεν είναι της ηλικίας μου ενώ ακόμα δεν έχω μάθει να γράφω ούτε το «Οι» και του ζήτησε να μου θυμίσει πως ο καλύτερος τρόπος για να εφεύρω κι εγώ οτιδήποτε, θα ήταν μάθω γράμματα πρωτίστως, για τα οποία μέχρι στιγμής αδιαφορούσα παντελώς.

«Φανταστείτε κύριε Μπάλιο της ζήτησα να μου γράψει τη λέξη «αυγό» κι αυτή έπιασε και μου ζωγράφισε ένα αυγό. Που θα πάει αυτό;»

Ο πατέρας μου δεν είχε τι να της πει και γέλασε. Σε μένα αργότερα προσπάθησε να το παίξει σοβαρός για να με κάνει να συμμορφωθώ, αλλά εγώ κάθισα και του έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί μια φράση.

«Ανδρών επιφανών, πάσα γη τάφος»

«-Τι είναι αυτό παιδάκι μου; Ποιος σου έμαθε να το γράφεις κι έτσι ορθογραφημένα;

-Ο κύριος Χρυσόστομος» Του απάντησα με καμάρι. «-Σιγά μη δεν ξέρω να γράφω…χα!»

Από τότε ο πατέρας μου παραιτήθηκε απ’ το να μου λέει διάβασε και γράψε. Η δασκάλα συνέχισε να μου βάζει μηδενικούρια καθώς και άλλοι δάσκαλοι μετά, ενώ εγώ σκάλιζα τα πρώτα μου ποιήματα κρυφά σ’ ένα τετράδιο που έδειχνα μόνο στον κύριο Χρυσόστομο.

«Όταν θα μεγαλώσω θα γίνω εφευρέτης.

Προτιμώ να γελούν οι ηλίθιοι μαζί μου

Παρά σαν ηλίθια να γελώ εγώ με τους άλλους».

Ύστερα ο κύριος Χρυσόστομος πέθανε. Πήγα μια μέρα σαν τις άλλες να τον δω και βρήκα την κυρία Ουρανία να μαζεύει τα πραγματά του. Πήρα από το εργαστήρι του το τετράδιό μου και μία μάσκα. Η κυρία Ουρανία μου είπε πως έφυγε, πήγε να ζήσει σε μιαν άλλη χώρα όπου θα πουλούσε καλύτερα τα έργα του, όμως εγώ είχα καταλάβει. Ποτέ δεν θα πήγαινε σε μιαν άλλη χώρα χωρίς να με χαιρετίσει.

Ωστόσο δεν λυπήθηκα πάρα πολύ, γιατί αυτός ήταν εφευρέτης και μάγος, δεν θα πέθανε σαν ένας κοινός θνητός, ίσως είχε καταφέρει να φύγει ολόκληρος με το σώμα του, ήμουν ήδη στην Πέμπτη δημοτικού και έβλεπα το star trek Ένα σήριαλ επιστημονικής φαντασίας που βλέπαμε όλα τα πιτσιρίκια, μαζεμένα στην αυλή της κυρίας Ουρανίας που ήταν η πρώτη που έφερε την τηλεόραση στη γειτονιά μας. Ο κύριος Χρυσόστομος λοιπόν, την είχε κοπανήσει κάπου στ’ αστέρια, με κάποιο μυστικό όχημα που είχε καταφέρει να φτιάξει. Δεν πέθανε.

Κι εγώ ποτέ δεν έμαθα την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις τρείς λέξεις, μάγος, καλλιτέχνης και εφευρέτης. Έμαθα όμως να γράφω και ένα είναι το σίγουρο, δεν γελώ με τα όνειρα των ανθρώπων, όσο αυτοί με τα δικά μου.

fotos/ καλά μη βαράτε δεν φόραγα τα γυαλιά μου στους τίτλους.

2008-05-03T07:30:00.001+03:00

Μάλλον βαρέθηκα την πόλη

Κατσικούλες οι πονηρές/Βλέπεις το μοναστήρι του Αγίου Αντώνη πάνω από τη Μάρπησσα πρεσβύωπα;

2008-05-03T06:58:00.002+03:00

Μας έφαγαν όλα τα λαχανικά

Αρχίλοχος

2008-05-03T06:50:00.001+03:00

Στο δρόμο για το Αυκουλάκι

Έξω από το Τσιπίδο (Μάρπησσα)

2008-05-03T06:46:00.001+03:00

Η Μπέσυ και η άλλη

Κουίζ για Μ. Αντώναρο

2008-05-03T06:44:00.001+03:00

Λωλαντώνης η Πυργάκι;

Φάραγγας

2008-05-03T06:42:00.001+03:00

Κι όσα δεν ξέρουν οι τουρίστες

Δυτικά

2008-05-03T06:39:00.003+03:00

κρυμμένοι απ' τα βλέμματα

Κουίζ για μένα

2008-05-03T06:39:00.002+03:00

Ανάθεμα κι αν θυμάμαι

Μεταξύ Αγίας Ειρήνης και Αλυκής

2008-05-03T06:37:00.001+03:00

λέω εγώ

Εδώ πρεσβύωψ έχεις δίκιο. Ο Δρυός είναι.

2008-05-03T06:36:00.002+03:00

Η Μάρπησσα απ' τα πλάγια, τρίχες, πρεσβύωψ η Αγία Ειρήνη είναι με τα καινούργια που έγιναν κάτω κει.

2008-05-03T06:34:00.005+03:00

Α ρε Ζάχο, μ' αρέσει που βλέπαμε και τον Τούρλο μέσα εδώ

Οι πέτρες μου

2008-05-03T06:34:00.003+03:00

Ότι για πάντα χάθηκε/επίσης Δρυός

2008-05-03T06:32:00.002+03:00

Δρυός αφέγγαρος και γαλαξιωμένος
Απόψε τα νυχτοπούλια ξύπνησαν νωρίς
νωρίς κοιμήθηκαν τα λευκά της νήσου
Η αύρα στεγνώνει την ιδρωμένη αγωνία του κάκτου
και μέσα στο βραχύ μεταίχμιο της σκέψης,
με τα κλαδιά της λυγαριάς ξεδιπλώνει έναν ίσκιο
για να χορέψει ολογυρά του.
Δρυός δριμάτων
Δρυός των αυλακιών
των δενδρολίβανων και των κυπαρισσιών
μ' έναν κάκτο που χτύπησαν οι αγέρες
και σκέπτεται αιωνίως,
να πέσει;
να μην πέσει;

έξω από τις Λεύκες στο βουνό

2008-05-03T06:28:00.001+03:00

Καλλιτεχνικές απόπειρες

2008-05-03T06:27:00.001+03:00

Εδώ την είχαμε στημένη όλο το καλοκαίρι ν' ανθίσει. Παλιά φώτο όπως όλες.

τι βρήκα η άτιμη

2008-05-03T06:26:00.001+03:00

Τ' αγριολούλουδο αντέχει.

Καλό μήνα!

2008-05-01T15:20:00.002+03:00

Είμαι πίσω. Πρωτομαγιά ηλιόλουστη, χαρούμενη, ελπιδοφόρα, ο μήνας των λουλουδιών και των αρωμάτων, των καλών μαντάτων που ελπίζω να έχω, ανάσταση της καρδιάς και των χρωμάτων, ανάσταση στις μυρμηγκοφωλιές, τα νεογνά δοκιμάζουν τα καινούργια φτερά τους, κι εγώ νεογνό κι ο κόσμος και η ζωή και τα όνειρα, όλα. Οι λαίλαπες που πέρασαν μας άφησαν σκυφτούς, ο ήλιος μας σήκωσε και μέχρι να σηκώσουμε το βλέμμα η αναγέννηση είχε σκεπάσει τα ερείπια με πράσινα και φούξια των κυκλάδων, κρινάκια των αγρών και μπλε των βράχων.
Καλό μήνα του Μάη παιδιά, με μια Ανάσταση έφυγε ο Απρίλης, οι μαύρες επέτειοι ας αφορούν μόνο τη μνήμη της ιστορίας μας και του λαού μας, εκεί στο σκοπευτήριο δεσπόζουν σε μια πλάκα 200 μνήμες, κι άλλες πριν και μετά από αυτές, που αξίζουν να υπάρχουν, να περνάνε στα παιδιά μας και να γίνονται συναίσθηση του χρέους και της ελευθερίας. Καμιά άλλη μνήμη δεν αξίζει να περάσει πάνω από το πανδαιμόνιο της ζωής την άνοιξη. Και ούτε καν έχω πιεί, άλλο από τις μυρωδιές της άνοιξης και το φως που μύρισε η θάλασσα και το πέρασε μέσα μου από τα ρουθούνια, τα μάτια, τα μαλλιά και τ' ακροδαχτυλά μου.
Έναν δυνατό, ερωτικό, μοσχοβιλιστό, αισιόδοξο και γεμάτο απαρχές Μάη εύχομαι σε όλους σας.

διευκρινιστικό

2008-04-23T12:40:00.003+02:00

Ελπίζω να έχετε καταλάβει πως το κείμενο του προηγούμενου ποστ δεν είναι δικό μου, μου ήρθε και το ανάρτησα ως είχε, οπότε ουδεμία ευθύνη φέρω για ορθογραφικά ή τυπογραφικά λάθη.

Τελευταία μέρα σήμερα για το χοροθέατρο στο Altera Pars κι όποιος από τους φίλους μου θέλει ας έρθει Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, χρησιμοποιώντας στο ταμείο το ονομά μου (από Ελένη Μπάλιου) έχει έκπτωση εισιτηρίου από 15 σε 12 ευρώ.

Για: Ελένη Στασινού, Γιώργο Τετράδη, Μάνο Αντώναρο, Μελίνα (χνούδι), Βαγγέλη Δαρδαντάκη, Ελένη (mist), Πρεσβύωπα, θα ισχύσει πρόσκληση.
Πρόσκληση επίσης έχουν οι εκτός Αθηνών, Μαύρος γάτος, nyxtipolos, Κωστής Γκορτζής, Γιώργος Πήττας, tsalimi. Αν σε περίπτωση κάποιος από σας βρίσκεται στην Αθήνα you are welcome στην Παράσταση. Όλοι θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε το ονομά μου στην είσοδο, θα βγω να σας παραλάβω.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλους, (όπως και αν την σκέπτεται κανείς) και καλή αντάμωση εδώ, φεύγω το πρωί για Πάρο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

2008-04-21T22:56:00.001+02:00

Νέα Εθνική Οδός Πατρών Κορίνθου
«Καλούμε τον κόσμο να
μην πληρώνει τα διόδια για να χρησιμοποιεί αυτό τον
δρόμο. Οι ξένοι, δεν πληρώνουν βάσει νομοθεσίας της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς ο δρόμος αυτός δεν πληροί
καμία προδιαγραφή για Εθνικό οδικό δίκτυο. Μόνο όσοι
τρώνε κουτόχορτο, πληρώνουν για να σκοτωθούν», όσοι
περνούν χωρίς να πληρώσουν, δεν αντιμετωπίζουν καμία
κύρωση: «Ακόμα και αν ο οποιοσδήποτε οδηγός περάσει
χωρίς να πληρώσει, τον αφήνουν χωρίς να του κάνουν
τίποτα. Και αυτό για να μην ανοίξει το θέμα, επειδή
το γνωρίζουνε»
Προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όλους όσους
γνωρίζετε.Είναι πολύ σημαντικό!Να σταματήσει
επιτέλους αυτή η κοροϊδία, να πάψουν να τρώνε τα
λεφτά μας και να μας στέλνουν στον θάνατο εν γνώση
τους.Πόσοι ακόμα συνάνθρωποι μας πρέπει να
σκοτωθούν;
ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ!!!

BOOZE σήμερα

2008-04-20T07:56:00.002+02:00

Από την πολύ αγάπη μου για το χοροθέατρο των παιδιών, σαμποτάρισα πάλι τη δουλειά μου. Παίζεται σήμερα, τελευταία μέρα η παράσταση Bachelor Party στο BOOZE επί της οδού Κολοκοτρώνη.
Από το εργαστήριο Υποκριτικής Τέχνης-Ορθοφωνίας και κινησιολογίας της Ανίτας Καγκάλου σε συνεργασία με την Κέλλυ Κουνάκη και τη Βίκυ Σαχπάζη.

Τα κείμενα έγραψαν οι:
Μαρία Βιτσεντζάκη
Ματούλα Καστρησίου
Ελένη Μπάλιου
Μαρία Περή
Μαρία Φράγκου
Αγγελική Χατζηδάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι:
Έφη Θεοφανίδου
Ντορέτα Καραγιάννη
Λία Καράμπελα
Όλγα Κωνσταντοπούλου
Κωνσταντίνα Μακρή
Αγγελική Μιχαλοπούλου
Ελίνα Ποσοτίδη
Βασίλης Παπαναστασόπουλος
Παναγιώτης Πλατανάκης
Δέσποινα Σαλκίδου
Ηλίας Τσαγόνας

Μια πειραματική παράσταση όπου σε συνδυασμό με video προβολές και live απόδοση, έντεκα άτομα παραβρίσκονται στο bachelor για τη νύφη και καθένα από αυτά συμπεριλαμβανομένης και της νύφης, έχει τις δικές του/της απόψεις για το γάμο που κάνει γνωστές μ' έναν σπαρακτικό τρόπο, μετά από την παράκληση της νύφης να της απευθύνει ο καθένας μια δική του συμβουλή, μπροστά στο κατώφλι της καινούργιας της ζωής.
Το βίντεο επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Μάγκος.

Από την πρόβα του love addicts

2008-04-19T22:25:00.002+02:00

Οι συντελεστές της παράστασης

Χορογράφος: Μαρία Αλβανού

Βοηθός χορογράφου: Ραλλού Πλατή

Μίξη ήχου: Μάνος Ροβίθης

Μακιγιάζ: Γεωργία Λάσκαρη

Φωτογραφίες: Άλκης Κανελλόπουλος, Καταρίνα Πέτροβιτς, Θανάσης Πλατής

Φροντιστήριο: Ελένη Μπάλιου

Χορεύουν:

Βίλμα Ανδριώτη

Άννα Βεζάση

Έφη Γρηγορίου

Έλενα Καλίτση

Αγγελική Μιχαλοπούλου

Βάσω Παλιεράκη

Κατερίνα Πάνου

Μαρία Παντελιού

Όλγα Παπαχρισοστόμου

Ρεβέκα Σαμουήλ

Καλλίνα Τζίνη

Τατιάνα Χόνδρου

2008-04-19T22:24:00.000+02:00

2008-04-19T22:07:00.000+02:00

2008-04-19T22:05:00.000+02:00

2008-04-19T22:03:00.000+02:00

2008-04-19T22:02:00.000+02:00

LOVE ADDICTS

2008-04-14T07:45:00.001+02:00

Η εξάρτηση από τον έρωτα ως κινητήριος δύναμη για δημιουργική έκφραση, μέσω της κίνησης ή της ακινησίας των σωμάτων, του ποιητικού λόγου και της μουσικής. Αυτό είναι το θέμα της φετινής παράστασης που παρουσιάζουν τα παιδιά από το σεμινάριο χοροθεάτρου του Μικρού Πολυτεχνείου, υπό την καθοδήγηση της χορογράφου Μαρίας Αλβανού.

Ένα εγχείρημα ευρηματικό και δύσκολο, βασισμένο τόσο στην ευαισθησία της κάθε χορεύτριας ξεχωριστά, όσο και κυρίως στην ομαδική προσπάθεια που στόχο έχει να αφυπνίσει στον θεατή τις μνήμες του σώματος και της ψυχής μέσω των αισθήσεων.

Ο έρωτας, είτε σαν ποθούμενη κατάσταση, είτε σαν παρουσία, απουσία, ανάμνηση ή νοσταλγία, κυριαρχεί σε όλες τις ενότητες του έργου, υμνείται από την ποίηση (Σαίξπηρ, Καβάφης, Ρίτσος, Κουν), αλλά και από την μουσική μέσα από ένα ευρύ φάσμα ακουστικών επιλογών.

Όλα αυτά, σε μια εξηντάλεπτη παράσταση που μετά από πολύμηνη προετοιμασία, παρουσιάζεται στο θέατρο Altera Pars από τις 21 μέχρι και τις 23 Απριλίου.

Για όσους περίμεναν

2008-04-11T22:11:00.002+02:00

Το απόλαυσα και το απόλαυσαν. Ήταν ένα πολύ όμορφο βράδι. Το "Μόνο το τραγούδι μου θα πω", βρήκε το στόχο του. Δεν μ' ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που θα βγει αύριο στις μία, πέρασα υπέροχα έτσι κι αλλιώς. Είδα φίλους και πρόσωπα αγαπημένα που είχα να δω πολύ καιρό και άλλους που βλέπω συχνά και ήρθαν εκεί για συμπαράσταση. Ευχαριστώ τα κορίτσια μου του χοροθέατρου και όλη την άξια εκπροσώπηση της ανατολικής κολεκτίβας χεχε ξέρει αυτή. Την ταλαίπωρη ξαδέλφη μου που σερνότανε και χάζευε από τις 3 που σχόλασε μέχρι τις έξι που άρχισε η εκδήλωση για να μην πάει στο σπίτι και το χάσει. Τους ευχαριστώ όλους κι εσάς που περιμένατε εδώ για να μάθετε τα νέα μου. Πήγαν όλα πολύ καλά και σας ένιωθα να είστε εκεί ανάμεσα στον κόσμο και δίπλα μου. Φιλιά σε όλους πάω να ξεραθώ.

Η στροφή της Θεμελίνας

2008-04-05T05:47:00.007+02:00

Σας την παραδίνω. Ελπίζω να την αγαπήσετε περισσότερο από τον "Ίκαρο και τον Καστανιώτη" εκδόσεις, όσο κι εγώ που την κράταγα φυλαγμένη επτά χρόνια γιατί δεν ήθελα μια τρίτη απόρριψη. Όχι γι' αυτήν. Τουλάχιστον εδώ, είμαι σίγουρη θα τύχει του σεβασμού που της αξίζει.

Η στροφή της Θεμελίνας

Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη. Η ιστορία της Θεμελίνας μεγαλύτερη. Γιατί η γεμάτη επεισόδια ζωή της, μόνο σ’ ένα μυθιστόρημα θα μπορούσε να ξεδιπλωθεί. Αλλά εγώ δεν διάλεξα τα πιο σημαντικά απ’ αυτά. Ούτε τα πιο δραματικά. Μόνο της δεύτερης προσοχής λεπτομέρειες που σκιαγραφούν την ψυχή της, γιατί αυτή είναι που την κράτησε στη σκέψη μου όλ’ αυτά τα χρόνια ζωντανή και αλέγκρα, όπως τη γνώρισα.

Ξυλοπόδαρη την φώναζαν γιατί είχε μακριά κανιά, και τα χέρια της έφταναν μια παλάμη πάνω απ’ τα γόνατα. Η πιο χαρακτηριστική της κίνηση ήταν το φάσκελο.

Χτυπούσε τη μια παλάμη πάνω στην άλλη με τα χέρια τεντωμένα και σε τύφλωνε. «Όρσε!» και μετά συμπλήρωνε χαμηλόφωνα. «Γαμπρέ κουφέτα».

Το μακρύ λεπτό της σώμα ήταν τυλιγμένο με τα πιο εξεζητημένα ρούχα. Κι από δαύτα είχε πολλά. Της τα έπαιρναν οι μεγαλύτερες αδερφές της, που σαν μικρότερη την είχαν πολύ χαϊδεμένη και με αυτά τα ρούχα εντυπωσίαζε κυρίως τις κοπέλες του χωριού, που θαμπώνονταν από τα στρας και τα κρόσσια, από τα τούλια και τις εσάρπες της. Οι άντρες την φώναζαν Ρίτα, γιατί αν και μελαχρινή την ταύτιζαν με την Ρίτα Χέιγουορθ. Τίποτα στο ντύσιμο ή τη συμπεριφορά της δεν τους φαινόταν υπερβολικό, γιατί δεν ήταν μια κοπέλα απ’ τις δικές τους. Αν και είχε επιστρέψει στους γονείς της μικρή, αν και ο πατέρας της ήταν από τα μέρη εκείνα, αυτή παρέμεινε ως το τέλος η ξένη. Η Πειραιώτισσα.

Αγαπημένο της τραγούδι ήταν το «Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις». Ακόμα κι όταν το τραγουδούσε με κείνο το προκλητικό χαμόγελο στο γήπεδο τις Κυριακές που μαζευόταν όλο το χωριό, κανείς δεν αντιδρούσε άσχημα. Οι ποδοσφαιριστές νιώθοντάς την να τους κοιτάζει, έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό στο παιχνίδι και οι κοπέλες πάσχιζαν να γίνουν φίλες της με κάθε τρόπο, μόνο που αυτά τα έκαναν στα κρυφά. Στους μεγάλους δεν άρεσαν τέτοια καμώματα.

Όλα τ’ αρσενικά είχαν πέσει στον ερωτά της μα αυτή μόνο έπαιζε και γελούσε με τους πάντες. Δυο τρεις είχαν πάει να ζητήσουν το χέρι της από τους γονείς στα δεκαπέντε της, οι γονείς την ρώτησαν ποιον θέλει, αυτή είπε «κανέναν, είναι όλοι τους χωριάτες» και συνέχισε να κάνει τις βόλτες της στο νυφοπάζαρο-γήπεδο και στο λιμανάκι του χωριού τις καθημερινές τα βραδάκια. Αγαπημένο της μέρος ήταν το αλσάκι μπροστά από το σπίτι της.

Ήταν το αλσάκι του γηπέδου. Εκεί μαζεύονταν τα βράδια οι νέοι του χωριού, έφερνε αυτή μια μακριά κουρελού απ’ το σπίτι της, κάθονταν σ’ αυτήν αγόρια και κορίτσια και λέγανε αστείες ιστορίες, και κάνανε παιχνίδια διάφορα και μάθαιναν τα πρώτα ερωτικά αγγίγματα. Όλη η νεολαία, αγόρια και κορίτσια δεν έβλεπαν την ώρα να βραδιάσει, να πούνε ψέματα στους δικούς τους και να τρέξουν στο μέρος της μάζωξης.

Κάποτε τους πήραν είδηση οι μεγάλοι, φάγανε ξύλο οι κοπέλες, βρισιές τ’ αγόρια, και έσπασε η ωραία κατάσταση.

Η Θεμελίνα συνέχισε να πηγαίνει μόνη της στο αλσάκι. Έβαζε την κουρελού της κάτω από την μάντρα, δίπλα το κασετόφωνο με τ’ αγαπημένα της τραγούδια, μάζευε μπροστά της έναν σωρό πευκοβελόνες κι έφτιαχνε μ’ αυτές περιδέραια. Η φωνή της συνοδεύοντας τη μουσική που έβγαινε απ’ το κασετόφωνο, ακουγόταν σε όλη τη δυτική πλευρά του χωριού και ήταν ένα κάλεσμα, που έκανε τις κοπέλες να χοροπηδάνε στις καρέκλες τους και τ’ αγόρια ν’ ανοίγουν σαν αυτόματα την πόρτα τους. Κι επειδή τα κορίτσια τα κλειδαμπάρωσαν στα σπίτια τους, στο κάλεσμα κατάφερναν ν’ ανταποκριθούν μόνο τα πιο τολμηρά από τ’ αγόρια, γιατί και γι’ αυτούς τα πράματα δεν ήταν αρκετά καλύτερα.

Εξαιτίας αυτών των μαζώξεων που συνεχίζονταν στο αλσάκι, σύντομα της βγήκε το όνομα κι αυτό σημαίνει πως καμιά σοβαρή οικογένεια δεν θα επέτρεπε στο γιο της να ζητήσει σε γάμο ένα τόσο προκλητικό πλάσμα. Αν από την άλλη τολμούσε κορίτσι να της κάνει έστω και νεύμα, η τιμωρία ήταν βαριά.

Η Θεμελίνα δεν φαινόταν να παίρνει είδηση τίποτα. Στα δεκαεφτά της άρχισε να πηγαίνει στα πανηγύρια συνοδευμένη από τα ξαδέλφια της και χόρευε με τα ωραία της τούλια και τις πούλιες ξυπόλητη τον ζεϊμπέκικο, ενώ διασκέδαζε μπερδεύοντας τα πόδια της στα νησιώτικα, που δεν είχε μάθει ακόμα να τα χορεύει καλά.

Στην ηλικία των δεκαεννιά της χρόνων, πολλές από τις κοπέλες που είχαν θαυμάσει λίγο καιρό πριν τη αέρινη γοητεία της, είχαν αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί κι έτσι στέκονταν σοβαρές στο πλάι του συντρόφου τους και έφτυναν στον κόρφο τους κοιτάζοντάς την που συνέχιζε να χαίρεται την ελευθερία και τη φρεσκάδα της.

Οι άντρες την έβριζαν μπροστά στις γυναίκες τους, αλλά της έκλειναν το μάτι στα κρυφά, κι εκείνη γελούσε σαν την τρελή τινάζοντας τα σγουρά μαλλιά της πέρα δώθε, σπάζοντας το ποτήρι της στα πόδια τους.

Αδάμαστη Θεμελίνα! Από τη γωνιά μου, την παρακολουθούσα διακριτικά τα καλοκαίρια που πήγαινα στο νησί, είχα γελάσει πολλές φορές με τις τρέλες της, είχα θαυμάσει την φαντασία της στις φάρσες. Αλλά ήμουν πέντε χρόνια μικρότερη και είχα ξεγράψει την ελπίδα να γίνω φίλη της.

Ο πατέρας μου είναι ένας δημοφιλής γλεντζές και χορευτής από τα ίδια μέρη, αλλά εγώ σαν και την Θεμελίνα ήμουν πάντα «το ξένο του δικού», κι έτσι ήταν μοιραίο πως κάποτε οι δρόμοι μας θα συναντιόντουσαν.

Ο πατέρας μου ο γλεντζές λοιπόν, από πολύ μικρή μου είχε διδάξει τον μπάλο, που τον έκανα εξάσκηση για χρόνια στο σπίτι πριν θαρρέψω να τον χορέψω μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Εκείνο που για πολύ καιρό με δυσκόλεψε με τον χορό αυτό, δεν ήταν τα βήματα που μαθαίνει κανείς αμέσως, γιατί είναι απλά και φαίνονται πως ποτέ δεν αλλάζουν. Οι περισσότεροι Αθηναίοι που μαθαίνουν τον μπάλο, ενώ κάνουν τα σωστά βήματα κι ακολουθούν σωστά τον ρυθμό, ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα πως είναι Αθηναίοι. Κι αυτό γιατί ελάχιστοι γνωρίζουν πως ο χορός αυτός, είναι από την αρχή μέχρι το τέλος του ένα κυνηγητό. Ο άντρας προσπαθεί να εγκλωβίσει τη γυναίκα σε μία γωνία, έτσι που να μην έχει χώρο να κουνηθεί, σημείο που να επιτρέψει στην πατούσα της να γυρίσει, ώστε με τη στροφή να καταφέρει να του ξεφύγει. Η Καλή χορεύτρια δεν εγκλωβίζεται. Ο καλός χορευτής εγκλωβίζει. Και όταν το καταφέρει, αρπάζει τη γυναίκα και τη φιλά.

Νομίζω πως αν η Θεμελίνα το είχε βάλει σκοπό, θα γινόταν μια πολύ καλή χορεύτρια του μπάλου, αλλά δεν την ενδιέφερε. Εκείνη αγαπούσε πολύ τον ζεϊμπέκικο.

Ένα βράδυ που είχαμε πάει στο πανηγύρι της Παναγίας οικογενειακώς, ο πατέρας μου θεώρησε πως ήρθε η στιγμή για να κάνω τον παρθενικό μου δημόσιο χορό, και με τράβηξε στην πίστα. Καθώς είχα τη συναίσθηση ότι χορεύω με τον καλύτερο, τον Τσίφτη όπως τον φωνάζουν όλοι, έπαθα μεγάλο τρακ μπροστά του, νόμιζα πως τελικά δεν έχω μάθει τίποτα και καρφώθηκα στο ίδιο σημείο κάνοντας μικρά προσεχτικά βήματα, προσέχοντας να του αφήνω χώρο για να με κυκλοφέρνει.

Η Θεμελίνα που παρακολουθούσε τον χορό με μεγάλο ενδιαφέρον, ξαφνικά έβγαλε μια κραυγή.

«Γεια σου Λενιώ! Φύγε! φύγε του Τσίφτη κόρη! Δείξ’τους τι αξίζει η Αθήνα Ελένη μου!»

Κάτι απελευθέρωσε μέσα μου η κραυγή της. Σαν να περίμενε μιαν αφορμή ο κρυφός μου εαυτός για να βγει στην επιφάνεια, και σχίστηκε το βαρύ πέπλο της ντροπής. Και το κυνηγητό άρχισε. Κυνηγιόμουν για ώρα στην πίστα με τον πατέρα μου, που έκανε προσπάθειες για να με πιάσει, αλλά το γέλιο τον ανέκοπτε κάθε φορά, καθώς ευτυχισμένος συνειδητοποιούσε ότι είχε πέσει το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά. Ο κόσμος είχε παρασυρθεί από το παιχνίδι, δεν ήθελε κανείς να το χαλάσει. Η Θεμελίνα είχε ξεσαλώσει.

Κοίταξα στα μάτια τον Τσίφτη και είδα μέσα τους την ένταση της προσπάθειας. Ζούσε για το γόητρο του, δεν θα εγκατέλειπε εύκολα, κι έτσι του έκανα νόημα,

«κουράστηκα πατέρα».

Σταματήσαμε. Εκείνος με φίλησε υπερήφανος και καθίσαμε λαχανιασμένοι να ξαποστάσουμε. Η Θεμελίνα πετάχτηκε πάνω κι άρχισε τις ζεϊμπέκικες στροφές της, αλλά κανείς δεν τόλμησε να την συνοδεύσει στον υπέροχο χορό της. Μόλις ο Τσίφτης πήρε είδηση τι γινόταν, σηκώθηκε, γονάτισε μπροστά της κι άρχισε να της χτυπά στο ρυθμό, πήγα κι εγώ από την άλλη μεριά κι έκανα το ίδιο.

Όταν τέλειωσε, όλο το κέντρο τη χειροκρότησε ενώ ο πατέρας μου καθώς επιστρέφαμε στο τραπέζι μας, μου είπε.

«Αν ποτέ σε δω έξω μαζί της, θα σου κόψω τα πόδια. Αλλά να ξέρεις, δεν υπάρχει καλύτερη στον ζεϊμπέκικο. Είναι λεβεντιά».

Αυτά του τα λόγια με έβαλαν σε μεγάλες σκέψεις. Αν δεν τον φοβόμουν τόσο, είχα από τότε έτοιμη την απάντησή μου. «Γιατί ρε γέρο δηλαδή θα μου κόψεις τα πόδια; Εσύ δεν μου έχεις πει πως ο λεβέντης άνθρωπος φαίνεται από το χορό του; Αν λοιπόν ετούτη εδώ είναι μια λεβέντισσα, τι σε νοιάζει τι λέει το χωριό; Αν ακόμα κι εσύ που έφτασες ν’ αξιολογείς τους ανθρώπους από το χορό τους, σκέφτεσαι με τα ίδια στεγανά που την καταδίκασαν, να χέσω μέσα στη λεβεντιά σου ρε γέρο Τσίφτη κι εσένα».

Αλλά δεν έβγαλα άχνα. Η βραδιά, ο χορός ζεϊμπέκικος και μπάλος, ξεχάστηκε. Οι μήνες πέρασαν. Κάποια μέρα πήρα ένα τετράδιο κι ένα στυλό, ντάλα μεσημέρι ήταν, και κατηφόρισα το στενό προς το γήπεδο, με σκοπό να καθίσω στη δροσιά των δέντρων και να αρχίσω ένα ημερολόγιο.

Θα είχα προχωρήσει τρεις σελίδες όταν άκουσα πίσω μου το γαργαριστό γέλιο της.

Τι κάνεις εδώ ρε; Συγγραφέας την έχεις δει;

Ντρεπόμουν να της πω την αλήθεια, δεν πας στην ελευθερία να μιλήσεις για τα καταπιεσμένα αισθηματά σου, της είπα πως έχω μείνει μετεξεσταία στ’ αρχαία και ότι προσπαθούσα να μεταφράσω ένα κείμενο. Αυτό την ικανοποίησε αρκετά. Κάθισε κάτω δίπλα μου και αρχίσαμε να λέμε διάφορα. Σε λίγο πήρα είδηση πως η ώρα είχε περάσει και βιάστηκα να φύγω. Θυμήθηκα έντρομη την προειδοποίηση του πατέρα μου κι άρχισα να τρέχω. Μου φώναξε, πως θα με περιμένει την άλλη μέρα να ξανάπαω εκεί, κι έτσι άρχισαν αυτές οι κρυφές μεσημεριανές συναντήσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθα όλη την μέχρι τότε ιστορία της. Σ’ αυτήν που περιγράφω εδώ, προστέθηκαν και οι πληροφορίες μου από την μετέπειτα ζωή της, στα χρόνια που είχαμε χαθεί και δεν μάθαινα πια από την ίδια. Ο τρόπος που τα παραθέτω, είναι σύμφωνα με την εντύπωση που έχω αποκομίσει από την ίδια, και όχι σύμφωνα με το πως μου την περιέγραψαν οι διάφοροι σκανδαλισμένοι από τα καμωματά της.

Οι γονείς της ήταν μεγάλοι άνθρωποι και είχαν αναθέσει την διαπαιδαγωσή της στις μεγαλύτερες αδερφές της. Σ’ αυτό στάθηκε τυχερή, γιατί δεν την περιόριζαν. Όταν οι γονείς γύρισαν στο νησί, οι αδελφές την κράτησαν στον Πειραιά και την μεγάλωναν αυτές. Δεν αγαπούσε τα γράμματα και την έστειλαν να μάθει την τέχνη της κομμωτικής. Στο σπίτι της αργότερα στο χωριό, είχε στήσει ένα εργαστήριο, αλλά οι γυναίκες του χωριού δεν την προτιμούσαν γιατί τη θεωρούσαν ελευθερίων ηθών και πήγαιναν να χτενιστούν στη χώρα.

Όταν ήταν δώδεκα χρονών που έμενε ακόμα στον Πειραιά, πήγαινε κάθε μέρα στο σινεμά και παρακολουθούσε δυο και τρεις φορές την ίδια ταινία. Έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για την Μαίρλιν Μονρό, αλλά και για την Ινδή την Ναργκίς όπως την έλεγε. Ποτέ δεν έμαθα ολόκληρο το όνομα της τελευταίας. Σε μια απ’ αυτές τις απογευματινές εξορμήσεις της, γνώρισε έναν τύπο, καμιά δεκαπενταριά χρόνια μεγαλύτερο που την ακολούθησε μέχρι το σπίτι της. Επειδή ήταν μικρή δεν είχε σκεφτεί πως κινδυνεύει, αυτός ήταν όμορφος σαν τον Μάρλον Μπράντο, κι αυτή άρχισε να παίζει με την ιδέα της ντίβας. Είχε ήδη παρακολουθήσει πολλές ταινίες, ενώ στο κομμωτήριο που ήταν μαθητευόμενη, κυκλοφορούσαν γυναίκες ντυμένες την τελευταία λέξη της μόδας κι έτσι, άρχισε ν’ αγοράζει από μόνη της τα πρώτα φανταχτερά ρούχα.

Φαίνεται πως ο μορφονιός ήταν στ’ αλήθεια ερωτευμένος μαζί της γιατί πήγε στο σπίτι της και τη ζήτησε από τις αδελφές της. Αυτές ως ήταν φυσικό τρόμαξαν, θεώρησαν πως η χαϊδεμένη αδελφούλα τους βρισκόταν ήδη σε κακά μονοπάτια και την έστειλαν πακέτο στους γέρους πια γονείς της στο χωριό.

Ο μορφονιός ήτανε μπάτσος. Ζήτησε μετάθεση για το ίδιο χωριό κι έτσι την ακολούθησε. Οι γέροι γονείς δεν ξέρανε πως η καταστροφή ήταν στην πόρτα τους.

Από τα δώδεκα μέχρι τα δεκάξι, βλεπόταν με τον μπάτσο αλλά το έκανε γιατί αισθανόταν υπεύθυνη για την μεταθεσή του, τον είχε στο μεταξύ απορρίψει λόγω ηλιθιότητας και έψαχνε ευκαιρία να τον ξεφορτωθεί.

Όταν έγινε δεκάξι χρονών, τη ζήτησε σε γάμο ένας ναυτικός που τον περισσότερο καιρό έλειπε σε ταξίδια. Δέχτηκε την πρόταση για να ξεφορτωθεί το μορφονιό, κι επειδή ο ναυτικός δεν θα γύριζε στην Ελλάδα πριν από τέσσερα χρόνια, σκέφτηκε πως θα είχε την ευκαιρία να χαρεί την ελευθερία της στο διάστημα αυτό.

Δεν σκόπευε να παντρευτεί ούτε τον ναυτικό, αλλά ήξερε πως ήδη έχει εκτεθεί αρκετά με τον άλλο. Μέχρι που της ζητούσαν να διαμεσολαβήσει σ’ αυτόν για να γλιτώσουν τις κλήσεις οι ντόπιοι, κι αυτός φτάνει να του ζήταγε τη χάρη πότε με τα νάζια και πότε με τις ειρωνείες της, πήγαινε και τις εξαφάνιζε από το γραφείο του διοικητή.

Όταν του ανακοίνωσε ότι την αρραβώνιασαν με το ζόρι, αυτός το πήρε πατριωτικά και της πρότεινε να κλεφτούνε. Η Θεμελίνα που ζούσε ακόμα στο μυαλό της τις περιπέτειες των ηρωίδων της στο σινεμά, ενθουσιάστηκε με την ιδέα, επιτέλους θα έκανε μια πράξη επαναστατική, και θα έδειχνε σε όλους πως η αγάπη νικάει, ασχέτως αν για τον λεγάμενο δεν ένοιωθε και σπουδαία πράματα, η εξωτερική του εμφάνιση έκανε πολλές από τις κοπέλες του χωριού να την θεωρούν τυχερή.

Το σχέδιο δεν το είχε ολοκληρώσει στο μυαλό της, δεν ήξερε δηλαδή τι θα τον έκανε μετά την απαγωγή της ωραίας, αλλά είχε αποφασίσει ν’ αυτοσχεδιάσει.

Εξαφανίστηκαν ένα βράδυ και οι δύο και για τρεις μέρες δεν έμαθε κανείς που βρισκόντουσαν.

Η υπηρεσία, τους ανακάλυψε στη Σύρα, τον ξήλωσαν και τον έστειλαν δυσμενή μετάθεση στη Φολέγανδρο και παρέδωσαν το κορίτσι στους γέρους γονείς του. Τέλος ιδανικό. Οι γέροι γονείς πήγαν στο τμήμα κι έβριζαν όλους τους συναδέλφους του, αυτόν δε απειλούσαν πως θα τον καθαρίσουν αν εμφανιζόταν ξανά στα μέρη.

Η Θεμελίνα συνέχισε να λαμβάνει τα πακέτα του αρραβωνιάρη από Ιαπωνία, Αμερική, Μάλτα, και όποιο άλλο μέρος προσάραζε το εμπορικό που ταξίδευε. Εκτός από τα πακέτα, έστελνε και χρήματα στους γέρους γονείς της για να τελειώσουν το σπιτικό στο οποίο μετά το γάμο τους θα έμεναν. Οι γονείς λοιπόν έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους να επαναφέρουν την άσωτη κόρη στο σπίτι και να θάψουν την υπόθεση. Τα λεφτά που ήδη είχαν λάβει ήταν πολλά, δεν μπορούσαν να τα επιστρέψουν καταργώντας τον αρραβώνα. Ήρθαν και οι αδερφές από την Αθήνα, έπεσαν όλοι πάνω στο κεφάλι της, «Τέρμα τα παιχνίδια και σοβαρέψου επιτέλους ν’ ανοίξεις κι εσύ ένα σπίτι με τον άνθρωπο αυτό, που θαλασσοδέρνεται για να στα προσφέρει όλα, δεν αντέχουμε πια τα ρεζιλίκια, να ορίσουμε ημερομηνία γάμου, να έρθει κι αυτός ο χριστιανός να τελειώνουμε».

Κάθισε στ’ αυγά της για λίγο καιρό, γύρισε ο ναυτικός και όρισαν το γάμο για την επόμενη επιστροφή του, είδε και τις εργασίες στο σπίτι τις ενέκρινε και μετά ξανάφυγε. Μόλις ξανάφυγε, αυτή άρχισε πάλι τα τρελά της με τις κουρελούδες, τις πευκοβελόνες και τους χορούς, τα πανηγύρια και τις ανταλλαγές παθιασμένων βλεμμάτων, που στην πραγματικότητα ήταν παιχνίδι.

Τότε την είχα δει να χορεύει τον ζεϊμπέκικο. Τότε είχαν αρχίσει οι κρυφές συναντήσεις μου μαζί της.

Για δυο καλοκαίρια μετά δεν πήγα στο χωριό κι αυτή στο μεταξύ παντρεύτηκε τον ναυτικό, που μπαρκάρισε πάλι αμέσως μόλις την άφησε έγκυο.

Το πρώτο παιδί δεν έμοιαζε καθόλου με τον κακομούτσουνο πατέρα του, και είπαν οι αδερφάδες και οι γέροι της πως πήρε από το ομορφόσογό τους.

Αυτός έλειπε, πήρε τη φωτογραφία του παιδιού και την κόλλησε πάνω από το κρεβάτι του δίπλα από της γυναίκας του και της έγραψε ότι το εμπορικό θα επιστρέψει σ’ ένα χρόνο στην Ελλάδα.

Η Θεμελίνα σιχαινόταν την ατμόσφαιρα στο περιβάλλον των γέρων γονιών της. Η μάνα της όλο βογκητά και παρατηρήσεις, ο πατέρας της με το κρασί, έπαιρνε το παιδί στο καρότσι και πήγαινε στη χώρα, τα πρωινά που ο ήλιος βγαίνει πάνω από το μοναστήρι του Αϊ Γιάννη και απλώνεται μετά κι αγκαλιάζει το βουνό κομμάτι κομμάτι, μέχρι που φτάνει χαμηλά ως τα νερά, εκεί που το κύμα χτυπιέται στις λευκές πέτρες, άγριο σαν την πάλη των ανέμων, θρυψαλιασμένο σαν τις δαντέλες του ενθουσιασμού της, βουερό σαν την οργή της σκέψης της.

Το μωρό μπουσούλαγε σε μιαν άμμο γαρνιτούρα κάθε παράξενου αντικειμένου που προλάβαινε να χώσει στο στόμα, κι εκείνη κάθε τόσο έτρεχε να το προλάβει από το πνίξιμο, το σήκωνε, του τίναζε τα ρουχαλάκια και το άφηνε να συνεχίσει τις εξερευνήσεις του. Το ένα της μάτι ήταν πάνω του. Το άλλο της χανόταν στη θάλασσα.

Κάθε μέρα στο ίδιο σημείο περίπου την ίδια ώρα, έβαζε κάτω από την αρμυρήθρα την κουρελού της και το φαγάκι του παιδιού σαν τους τσιγγάνους και καθόταν εκεί μέχρι το μεσημέρι. Το μωρό στην αρχή κρύωνε, συναχωνόταν, φταρνιζόταν κι έβηχε, αλλά μετά τις πρώτες τρεις, τέσσερις φορές το συνήθισε. Ο αέρας σήκωνε τα λιγοστά μαλλιά του, ισιώνοντας τις ατίθασες μπούκλες, τα μαγουλά του γίνονταν κατακόκκινα και στο τρυφερό δέρμα του αποτυπώνονταν τα σημάδια της άμμου, μαζί με όλα εκείνα τα άγνωστα πράγματα που πέρναγαν από το δέρμα στη μνήμη, και στην ψυχή που βάφτιζε η αλμύρα.

Κανείς δεν ήξερε που πηγαίνει, που ξοδεύει όλες αυτές τις ώρες της απουσίας της και οι κακές γλώσσες άρχισαν πάλι να την σχολιάζουν. Όπως πάντα έτσι και τώρα, δεκάρα δεν έδινε γι’ αυτές.

Ήρθε το φθινόπωρο και συνέχισε τις καθημερινές βόλτες με το μωρό της στην έρημη κι απόκρημνη παραλία. Ήρθε ο έρωτας και είδηση δεν τον πήρε.

Ώσπου κάποτε αποφάσισε να της μιλήσει αυτός.

Χειμώνας καιρός μα αυτή ήταν περισσότερο από ποτέ ασυγκράτητη. Η παραλία είχε δείξει το απάνθρωπο πρόσωπο της σ’ αυτήν και στο μωρό. Φρόντιζε τότε κι έμπαινε στο μικρό ουζερί που παρέμενε ανοιχτό, εκεί που μαζεύονταν οι λιμενικοί να ζεσταθούν περιμένοντας τις καινούργιες αφίξεις. Εκεί που την περίμενε κι αυτός. Όταν εκείνος είχε υπηρεσία, οι συνάδελφοί του την υποδέχονταν, της έκαναν με το παιδί χώρο ανάμεσά τους για να καθίσει, τη φίλευαν ουζάκι και της κρατούσαν συντροφιά μέχρι να εμφανιστεί ο καλός της. Και ήταν όλοι τους διακριτικοί. Κανείς δεν την ρώτησε που είναι ο άντρας της, ποια είναι, ποιο ακριβώς είναι το χωριό της, τι κάνει εκεί κάθε πρωί αναμεσά τους.

Κανείς δεν τόλμησε να την ενοχλήσει ερωτικά, γιατί ο συνάδελφος τους είχε προειδοποιήσει. Μόνο που καθώς την έβλεπε να είναι τόσο πολύ δεμένη με το μωρό της, σαν να ξεχνούσε τον κόσμο γύρω της, δεν έπαιρνε το θάρρος να της αποσπάσει την προσοχή, ακόμα κι όταν όλοι είχαν καταλάβει, πως η γυναίκα πήγαινε εκεί αναζητώντας τον.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα, παραμονή ήταν, και για πρώτη φορά ανακοίνωσε στους γέρους γονείς της ότι το βράδυ αυτό, θα το περάσει σε σπίτι φίλων στην χώρα, όπου την είχαν καλεσμένη σε τραπέζι.

«Το παιδί σου να πάρεις μαζί. Πουθενά δεν θα πηγαίνεις χωρίς το παιδί σου».

Της είπε η μάνα της.

Πήρε το παιδί της, το τελευταίο λεωφορείο της γραμμής, κι έφυγε. Προς δυσάρεστη έκπληξή της, διαπίστωσε πως το βράδυ της παραμονής, το ουζερί της παραλίας ήταν κλειστό και οι λιμενικοί εξαφανισμένοι, άλλοι με τις οικογενειές τους, άλλοι καλεσμένοι σε κάποιο σπίτι.

Κάθισε κρατώντας το μωρό στην πεζούλα του ουζερί και την έπιασε εκεί ένα βαθύ και τραβηγμένο παράπονο, σκέτος θρήνος. Πως να γυρίσει στο χωριό; Με τι μέσο; Και τι δικαιολογία θα έβρισκε να πει στα γονικά της;

«-Μα καλά, πίστεψες στ’ αλήθεια πως μια τέτοια μέρα θ’ σ’ άφηνα μόνη;» Άκουσε δίπλα της τη φωνή του και όταν τον είδε, κατέρρευσε από τη ένταση, μα πιο πολύ από τη διαπίστωση πως είχε επιτέλους κι εκείνη ερωτευτεί βαθιά, περισσότερο από τις ηρωίδες της, περισσότερο απ’ όσο ο χαρακτήρας της επέτρεπε, για πρώτη φορά δεν είχε τον έλεγχο των αισθημάτων της, για πρώτη φορά φοβόταν. Εκείνος ίσα που πρόλαβε να της αρπάξει το μωρό απ’ τα χέρια.

Στο σπίτι του είχε ετοιμάσει ένα χώρο, δυο ενωμένες πολυθρόνες για παιδικό κρεβατάκι και βάλανε το μωρό να ξεκουραστεί εκεί. Εκείνο ταλαιπωρημένο από τον παγωμένο αέρα, αποκοιμήθηκε αμέσως.

Και αυτό που από την αρχή τους είχε προδιαγραφτεί σαν πεπρωμένο, συνέβη τη Χριστουγεννιάτικη αυτή νύχτα. Δεν ήταν όμως η πολυπόθητη συνεύρεση του ζευγαριού, αλλά η επιστροφή του συζύγου.

Που εμφανίστηκε φάντης μπαστούνης ή σαν κομήτης, για να τους κάνει την έκπληξη και η Θεμελίνα έλειπε με το μωρό. Κι αυτός όταν έμαθε πως έχει πάει στη χώρα, πήγε και την αναζήτησε. Ρωτώντας από δω κι από κει, έμαθε το μέρος που κρυβόταν η γυναίκα του. Και μπουκάροντας μέσα στο σπίτι, άνοιξε μ’ ένα μπουκάλι το κεφάλι του λιμενικού, με τη γροθιά του τη μύτη της γυναίκας του και αφού άρπαξε το μωρό στα χέρια του πήρε το δρόμο για το χωριό.

Η Θεμελίνα έντρομη για τα όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν, έτρεξε από πίσω του προσπαθώντας να πάρει το παιδί της πίσω.

Εκείνος δεν της το έδινε. Την κράτησε κλειδωμένη έξω από το σπίτι όλη τη νύχτα και το πρωί της άνοιξε η μάνα της κρυφά. Με το κορμί της να φλέγεται από τον πυρετό, ήταν άραγε μόνο ο πυρετός; ξάπλωσε σ’ ένα κρεβάτι περιμένοντας τον τιμωρό σύζυγο ν’ αποφασίσει για την τύχη της.

Αυτός είχε γίνει τύφλα δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί τίποτα, αλλά μόλις την είδε, όρμησε σαν ταύρος επάνω της. Οι γέροι γονείς αργά συνειδητοποίησαν ότι ο ατιμασμένος σύζυγος το είχε παρατραβήξει. Βγήκαν στη γειτονιά, φώναξαν βοήθεια, μπήκαν κάνα δυο άντρες μέσα στο σπίτι και τον τράβηξαν από πάνω της.

Ύστερα κάλεσαν ένα ασθενοφόρο.

Διακομίστηκε μ’ ελικόπτερο σε νοσοκομείο των Αθηνών, όπου και νοσηλεύτηκε για έναν ολόκληρο μήνα. Όταν επέστρεψε, ο άντρας της συντετριμμένος της ζήτησε να τον συγχωρέσει, είχε στο μεταξύ όλον τον καιρό να σκεφτεί ποια ήταν η ζωή της κοπέλας στο χωριό, και της ζήτησε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους αλλού. Σε άλλο μέρος. Η Θεμελίνα του ζήτησε διαζύγιο.

Αυτός με το που το άκουσε, θόλωσε. Ήταν όμως ακόμη πολύ αδύναμη για να την ξαναρχίσει στο ξύλο, κι έτσι αυτή τη φορά αρκέστηκε στο να διεκδικήσει αυτό που θεωρούσε πως του ανήκε δικαιωματικά, την βίασε που λέμε εμείς οι Αθηναίοι, αλλά κανείς στο χωριό δεν έχει συνδέσει αυτή τη λέξη με τους συζύγους.

Και ύστερα από λίγες μέρες ο σύζυγος ξανάφυγε, αφήνοντας τον χρόνο και την απόσταση να επουλώσει τις πληγές τους.

Έγκυος στο δεύτερο παιδί της και με το πρώτο στην αγκαλιά, εκείνη συνέχισε να συναντά τον λιμενικό της και να κάνει άλλοτε σχέδια απόδρασης κι άλλοτε όνειρα για ένα ξεκαθάρισμα, που θα της επέτρεπε να ζήσει με τα παιδιά της μαζί του, και μάλιστα στο χωριό, επιβάλλοντας την καινούργια αυτή κατάσταση σε όλους.

Μακριά τράβηξε η βαλίτσα. Ότι πρόλαβε να ζήσει και να χαρεί ήταν μόνο οι μέρες των σχεδίων της στη διάρκεια του ακόρεστου έρωτα, και τα πρόωρα κουμπαριά με τους συναδέλφους, άλλος να βαφτίσει το ένα μωρό, άλλος το άλλο, άλλος να τους παντρέψει.

Και αυτό που πάντα αναζητούσε στις ερωτικές ταινίες που είχε παρακολουθήσει, το δραματικό τέλος, η πειστική εκείνη κατάληξη που δικαίωνε τις ηρωίδες στα μάτια της, δεν της το αρνήθηκε η μοίρα.

Μια μέρα που οι ψηλοί τοίχοι του Άι Γιάννη έκρυψαν τον ήλιο μέσα τους και δεν πρόλαβε να κατηφορίσει μέχρι το λιμάνι, ο λιμενικός της σκοτώθηκε από τον κάβο ενός πλοίου. Τα νέα κυκλοφόρησαν στο χωριό την επόμενη ώρα, εκείνη όταν το έμαθε τάιζε τα μωρά της καταϊφι στο καφενείο. Η σχέση της με τον λιμενικό ήταν από καιρό γνωστή στους περισσότερους και έτσι με την ευχαρίστηση που κάνει τους ανθρώπους της επαρχίας να καταδικάζουν αυτούς που δεν μπορούν να μιμηθούν, μιλούσαν για τον θανατό του παραστατικά, για το πως τον χτύπησε πρώτα η πέτρα που πάνω της ήταν δεμένος ο κάβος και μετά μια φρικιαστική συνέχεια που εκείνη δεν άντεξε ν’ ακούσει μέχρι το τέλος. Ήταν ήδη διαλυμένη.

Ήρθε η οικογενειά του, πήρε τη σωρό και τον πήγαν να τον θάψουν στην πατρίδα του, εκεί που τα πλατάνια σκεπάζουν τα σπίτια και τα νερά ακούγονται να τρέχουν από παντού, εκεί που η φύση αγαπάει τους ερωτευμένους και τα παιδιά αντρώνονται μαθαίνοντας απ’ το παραδειγμά της, εκεί που οι άνθρωποι συγχωρούν το Θεό κι αυτός τον εαυτό του.

Η Θεμελίνα δεν γνώρισε αυτή την πατρίδα.

Όταν άρχισε να μου περιγράφει τα πρώτα χρόνια της ζωής της και κυρίως της εφηβικής, ήμασταν και οι δυο πολύ νέες. Μεγάλα ήταν τα χρονικά διαστήματα που δεν βλεπόμασταν, και πολλές οι φήμες γύρω από τ’ ονομά της. Όμως αρκούσε μια συνάντηση μαζί της κάθε πέντε ή οχτώ χρόνια, για να μπει το κάθε πράμα στη θέση του, η κάθε απορία να βρει την απαντησή της* και ήταν μια σχέση μυστήρια και γοητευτική, γιατί ποτέ δεν αναζήτησε η μια την αποκλειστική συντροφιά της άλλης, ποτέ δεν κάναμε τις τρέλες μας μαζί, αλλά υπήρχε εκείνη η αλληλοεκτίμηση και αποδοχή, που έκανε τη μια να πέφτει στην αγκαλιά της άλλης και να γίνονται οι αραιότατες επισκέψεις μου στο σπίτι της, πολύωρες.

Είχε μια μαγεία επάνω της. Μια βαθιά μυστηριώδη έκφραση που προκαλούσε την φαντασία μου, μια δύναμη που όσο κι αν πάσχισα, στάθηκε αδύνατον να βρω την πηγή της, μια αισιοδοξία που μόνο σε έναν άνθρωπο τρελό θα μπορούσε ν’ αποδώσει κανείς. Αλλά και τι θα πει τρελός τελικά;

Σε μια από τις αραιές αυτές συναντήσεις μας, μου περιέγραψε όλα όσα συνέβησαν μέχρι το θάνατο του λιμενικού της. Ύστερα χαθήκαμε και όταν την ξανασυνάντησα οχτώ χρόνια μετά, ήταν με τον άντρα της. Στο μεταξύ διάστημα εγώ είχα πάει στο χωριό πολλές φορές, αλλά δεν έτυχε να συναντηθούμε και επειδή η ζωή μου είχε ήδη μπει σε ρυθμούς ακαταλαβίστικους, δεν φρόντισα να την αναζητήσω.

Όταν απόρησα που την είδα ακόμα μαζί του, μου είπε ότι ο άντρας της έχει εγκαταλείψει πια τα καράβια και μένει μαζί τους. Δεν ένιωσε γι’ αυτόν ποτέ άλλο από αποστροφή, αλλά διαπίστωσε πόσο πολύ είχε καταβληθεί η υγεία του, και αποφάσισε να του συμπαρασταθεί. Μπαινόβγαιναν τον περισσότερο στα νοσοκομεία.

Κοντά στο τέλος του ήταν, και γι’ αυτό κάποια στιγμή που τον κατέλαβε κρίση ειλικρίνειας, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη προσφορά της στην καταπολέμηση της ασθενειάς του, της είπε. «Κοριτσάκι μου, το ξέρω πως δεν σου άξιζα. Εσύ ήσουν γεννημένη για άλλα πράματα. Σε χαντάκωσα. Συγχώρα με, ούτε ένα σπιτικό της προκοπής δεν κατάφερα να σου προσφέρω».

Η Θεμελίνα του χάιδεψε το κεφάλι και βγήκε στη βεράντα. Ήτανε βράδυ και τα φώτα του χωριού έφτιαχναν μια πυραμίδα που κατέληγε στο επιβλητικό καμπαναριό της Παναγίας. Ήξερε ποιανού το γέλιο ή το κλάμα κρυβόταν πίσω από το κάθε φως, ήξερε πως καμια τριανταριά απ’ αυτά τα σπίτια, στέγαζαν μέσα τους τις ζωές των κοριτσιών που την θαύμασαν όσο και καταδίκασαν, των αγοριών που την ονειρεύτηκαν όσο και μίσησαν, γέλασε πικρόχολα.

Η φωνή της για άλλη μια φορά ακούστηκε μέχρι το τελευταίο λευκό σημάδι.

«Είμαι εγώ γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισσα».

Ύστερα μπήκε πάλι στο σπίτι. «Τη Θεμελίνα μην την κλαις!» του είπε κι αυτός για πρώτη φορά γέλασε με το σχόλιό της, χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις, χωρίς να την κοιτάξει άγρια για τον ύποπτο λόγο της.

«Άλλος άνθρωπος , δεν τον αναγνωρίζω. Αλλά τι να το κάνω τώρα πια; Δώρο άδωρο, πάνε τα χρόνια μας, φαγωθήκανε στη γκρίνια». Μου σχολίασε.

«Και στο ξύλο» Συμπλήρωσα εγώ. Δεν απάντησε αμέσως. Άφησε κανένα πεντάλεπτο να περάσει στη σιωπή και ξαφνικά μου είπε.

«Ένα πράγμα δεν θα του συγχωρέσω ποτέ. Ποτέ δεν θα του το συγχωρέσω αυτό.

-Ποιο πράμα ρε φιλενάδα;

-Δεν μ’ άφησε επί εικοσιπέντε χρόνια να χορέψω έναν ζεϊμπέκικο. Όχι στα κρυφά και μόνη μου όπως έκανα όταν έλειπε. Όταν ήταν εδώ. Μαζί μου. Να πάμε κάπου σαν άνθρωποι να διασκεδάσουμε, και να μ’ αφήσει να χορέψω με την ψυχή μου χωρίς φόβο, να με καμαρώσει κι αυτός, όπως οι άλλοι καμαρώνουν τις γυναίκες τους όταν χορεύουν, όπως ο άντρας σου εσένα, που σας είδα και ζήλεψα. Δεν το χάρηκα ποτέ μου αυτό. Από τότε που γύρισε, δεν έχω ξαναχορέψει. Η τελευταία φορά ήταν πριν από δέκα χρόνια».

Γύρισα το κεφάλι μου στο χτες και την είδα με τα τούλια, τα κρόσσια και τις πούλιες της, ξυπόλητη να χορεύει τον ζεϊμπέκικο, και η καρδιά μου πετάρισε. Γύρισα ξανά και την κοίταξα στο σήμερα, ίδια η αύρα της, η λάμψη των ματιών της, τα μακριά πόδια της, το γέλιο, το τραγούδι. Γκρίζες οι υπέροχες μπούκλες της και αυτή χαμένη μέσα σε μια παντελόνα κι ένα άχαρο ξεθωριασμένο πουκάμισο.

Μελαγχόλησα μαζί της. Ήπια την τελευταία ρουφηξιά του καφέ μου και την αποχαιρέτισα. Θ’ αργούσα να ξανάρθω σ’ αυτό το σπίτι.

«Μα όταν σε ξαναδώ, θέλω να δω τη Θεμελίνα που θυμάμαι» της είπα.

Εδώ τελειώνει κανονικά η ιστορία. Εδώ θα έπρεπε να παραμείνουν τα πράγματα για να κρατήσουν μέσα τους κάποια ελπίδα. Αλλά φαίνεται δεν είναι το παν η ελπίδα. Κάτι άλλο πιο δυνατό απ’ αυτήν ξεπετάχτηκε στην τελευταία μου συνάντηση μαζί της. Δεν έμαθα ποτέ πως το λένε. Αξίζει όμως να στο περιγράψω.

Γύρισα στο νησί τρία χρόνια αργότερα και βρήκα τον Τσίφτη να περπατάει με μαγκούρα. «Ελπίζω να είναι προσωρινό» Του είπα ανήσυχη. Με διαβεβαίωσε πως ναι, η μαγκούρα είναι προσωρινή μέχρι να γίνει μόνιμη. Πότε την ξεχνάει, πότε την ξαναπιάνει, όταν ο πόνος από τ’

αρθριτικά γίνεται ανυπόφορος.

Πράγματι, σε μια εβδομάδα από τότε, τον είδα ανακουφισμένη να κυκλοφορεί χωρίς το υποστήριγμα και τον ρώτησα αν θα καταφέρουμε να φέρουμε καμιά στροφή στην πίστα και φέτος. «Άκου λέει!» Ήταν η απαντησή του. Περδίκι έγινε ο Τσίφτης με το που το άκουσε, και έτσι προγραμματίσαμε να βγούμε το ίδιο εκείνο βράδυ.

Ετοίμασα κι εγώ την οικογένεια, τους έκανα κι όλες τις σχετικές προειδοποιήσεις, πως απόψε η μαμά θα χορέψει με τον παππού και μη τολμήσει να της το χαλάσει κανείς, αλλά τσάμπα πήγαν οι προειδοποιήσεις. Έτσι κι αλλιώς ούτε αυτοί σκόπευαν να μου το χαλάσουν, αλλά ούτε και μου πέρασε καν από το μυαλό να χορέψω όταν βρέθηκα στην ταβέρνα.

Γιατί στην ταβέρνα αυτή, είδα τη Θεμελίνα με τα τούλια της απαστράπτουσα, να κάθεται σ’ ένα τραπέζι με τις εν ζωή αδερφές της. Ο πατέρας μου μ’ έσπρωξε να προχωρήσω για να βρούμε τραπέζι, τον κοίταξα άγρια αλλά μου είπε, «Κάτσε πρώτα στο τραπέζι σου και μίλα της μετά με μια ευκαιρία, εσένα θα περιμένουμε να τελειώσεις;» κι έδωσα τόπο στην οργή. Την κοίταξα αλλά δεν με αντιλήφθηκε.

Μόλις καθίσαμε ο πατέρας μου με πληροφόρησε πως πριν από τρεις μήνες πήγε καλιά του ο άντρας της και «αλί απ’ αυτόν που πάει». Ξαναέδωσα τόπο στην οργή. Ήμουν έτοιμη ν’ αρπαχτώ μαζί του, όταν ακούστηκαν δυνατές οι νότες ενός ζεϊμπέκικου και είδα τη Θεμελίνα να σηκώνεται.

Ήταν σαν όνειρο. Μια βαθιά συγκίνηση με κατέλαβε και την κοιτούσα σαν αποχαυνωμένη, όταν άκουσα από το διπλανό τραπέζι ένα φαρμακερό σχόλιο.

«Ο άντρας της δεν έλιωσε ακόμα κι αυτή χορεύει, η σκρόφα».

Το σχόλιο δεν το ακούσαμε μόνο εμείς, αλλά και η Θεμελίνα, που σταμάτησε αμέσως τα βηματά της και καρφώθηκε ακίνητη να κοιτάζει κατάματα τον κριτή της, με κείνη την τρομακτική λάμψη που προμηνύει την καταστροφή. Περίμενα πως η αμέσως επόμενη κινησή της θα ήταν ολέθρια για τη βραδιά όλων μας. Όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, δεν έκανε καμιά τέτοια κίνηση. Γύρισε και κατευθύνθηκε προς το τραπέζι της, ενώ οι αδερφές της φώναζαν, «χόρεψε κορίτσι μου», αλλά αυτή περπατούσε προς το μέρος τους, με ένα βήμα σπασμένο σαν να είχε περάσει από πάνω της οδοστρωτήρας.

Ξαφνικά ο Τσίφτης πετάχτηκε πάνω. Πριν προλάβει να σωριαστεί στην καρέκλα της, την άρπαξε από το μπράτσο. Την κοίταξε άγρια μες τα μάτια και της είπε μια φράση που δεν ακούστηκε, αλλά εγώ μετά από τόσα χρόνια μυστικών συνεννοήσεων μαζί του, είχα μάθει να διαβάζω τα χείλη του και σχεδόν σίγουρα μπορώ να καταθέσω ότι της είπε, «Θα χορέψεις αυτό το χορό ακόμα κι αν πρόκειται να πεθάνεις».

Εκείνη προχώρησε στη μέση της πίστας και ο Τσίφτης γονάτισε μπροστά της σφυρίζοντας δυνατά. Για δεύτερη φορά τον είδα να της χτυπά το ρυθμό. Ξεθαρρεμένη πέταξε τα παπούτσια της με μια απότομη κίνηση κι από το σημείο αυτό και μετά ήξερα, πως οι δυο αυτοί άνθρωποι είχαν έναν κοινό κώδικα συνεννόησης, μιλούσαν την ίδια γλώσσα, μοιραζόντουσαν την ίδια ψυχή. Η Θεμελίνα τον κάλεσε στα μισά να συνεχίσει το χορό κι επανέλαβε τις κινήσεις του γονατίζοντας αυτή μπροστά του, ο Τσίφτης σηκώθηκε.

Έκανε δυο βήματα και παραπάτησε, το πόδι του τον προειδοποίησε, η καρδιά μου σφίχτηκε, αλλά ήξερα, δεν θα το έβαζε κάτω τώρα.

Κοιτάζοντας τους δυο αυτούς να χορεύουν, ένας οξύς πόνος με διαπέρασε φτάνοντας μέχρι τα κατάβαθά μου, εκεί που όλα υπάρχουν αναίτια και ταιριασμένα, εκεί που η περηφάνια αρπάζεται από το τίποτα και φουσκώνει, εκεί που η αγάπη χάνει τη φωνή της καθώς τη ζαλίζουν τα πρόσωπα, εκεί που οι λεβέντες γεννάνε την πίστη, σ’ αυτό που όλος ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί ζωή, κι εγώ έχω μάθει ν’ αποκαλώ μαγεία.

Ευχήθηκα να έχω μέσα μου κάτι από το κουράγιο του Τσίφτη, κάτι από τη λάμψη της Θεμελίνας, κάτι από την αδάμαστη ψυχή και των δυο, και μπλέχτηκαν στο σημείο αυτό η χαρά, η περηφάνια και ο πόνος σαν να ήταν ένα και το αυτό πράμα, κι έτρεχαν τα δάκρια μου αδιάφορα στις επιταγές της σκέψης μου, «σκάσε ζώο, ρεζίλι μ’ έκανες πάλι». Έτσι παραδομένη στην μάχη και την εικόνα, την εικόνα και την μάχη, άκουσα την κραυγή της φίλης μου όπως τότε, στον πρώτο μου χορό.

«Γεια σου Λενιώ! Γεια σου ρε Τσιφτάκι του Τσίφτη! Σήκω πάνω ρε! Σήκω τώρα!»

Δεν ενέδωσα στην πρόσκληση-πρόκλησή της. Αυτή δεν ήταν η δικιά μου βραδιά.

Άλλωστε, ποτέ δεν ήμουν τόσο καλή στο ζεϊμπέκικο.

Την άλλη μέρα ξύπνησα με το κεφάλι μου βαρύ απ’το κρασί, πήρα τον καφέ μου και τραβώντας την κουρτίνα κάθισα να τον απολαύσω στην τζαμαρία. Από το σημείο αυτό είχα παρακολουθήσει τη ζωή του χωριού ώρες αμέτρητες. Και όταν με κούραζε να κοιτάζω χαμηλά τις ασχολίες των ανθρώπων, κοίταζα πέρα, τα πέτρινα χωρίσματα της γης που χάνονταν στο βουνό, το κομμάτι του λιμανιού που κατέφθαναν τα ψαροκάικα και στην αντίθετη κατεύθυνση, τις λεύκες του γηπέδου μέχρι να ζαλιστώ από τη λάμψη των φύλλων, που ο αέρας τα αναποδογύριζε στην ασημένια τους πλευρά. Και υπνωτισμένη από την όμορφη ψευδαίσθηση πως είμαι κι εγώ ένα μέρος αυτού του αγαπημένου τόπου, το ίδιο αγαπημένο, έκλεινα τα μάτια μου όπως τώρα, κι άφηνα την εικόνα να κυλήσει μέσα μου. Καμιά φορά η εικόνα συνοδευόταν από τον ήχο της καμπάνας, που καλούσε τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στη χαρά ή στη λύπη ανάλογα τον χτύπο, και τους έβλεπα ύστερα από λίγη ώρα περιποιημένους ν’ ανηφορίζουν το στενό μου προς την εκκλησία. Έτσι και τούτο το πρωινό. Η καμπάνα ήρθε ακόμα μια φορά να συνοδεύσει την εικόνα, αλλά ο χτύπος της ήταν πένθιμος.

Ο πρώτος που είδα ν’ ανηφορίζει το στενό, ήταν ο πατέρας μου. Είχε βγει από νωρίς στο καφενείο και τώρα ερχόταν ν’ αλλάξει ρούχα για να ακολουθήσει τους άλλους.

Πρόσεξα πως το βήμα του δεν ήταν σταθερό. Σκέφτηκα πως θα τον πόναγε πολύ το πόδι του μετά τις χτεσινοβραδινές αποκοτιές του. Και θα πρέπει να πόναγε πολύ γιατί δεν σφύριζε και δεν διακωμωδούσε το θάνατο κάποιου συχωριανού του που,

« Πέθανε σα μαλάκας χωρίς να έχει χορέψει έναν μπάλο στη ζωή του, έφαγε τα χρόνια του σκάβοντας σκυμμένος σ’ ένα χωράφι». Ανέβαινε σταματώντας κάθε τόσο να πάρει ανάσα, κι εγώ μη ξέροντας τι θ’ ακολουθήσει, πρόλαβα να κάνω μια τελευταία μελαγχολική σκέψη. «Είναι αλήθεια λοιπόν. Ο Τσίφτης γέρασε».

Έτσι για ν’ αποδιώξω κάπως την μελαγχολία και για να τον κάνω να ξεχάσει το προβλημά του, άνοιξα το παράθυρο και του φώναξα.

«Τι έγινε ρε Τσίφτη; Κανένας χορευταράς την κοπάνησε; Σάματις βαριά να το πήρες αυτή τη φορά».

Δεν μίλησε. Ένωσε τα πόδια του στη στάση της προσοχής, λύγισε ελαφρά τα γόνατα, σήκωσε τα χέρια του σα φτερούγες στα πλάγια και πήρε μια αργή στροφή που αναγνώρισα. Ήταν η στροφή της Θεμελίνας. Μέχρι να τελειώσει αυτή την κίνηση, ο αέρας είχε αδειάσει τελείως από μέσα μου.

Την έθαψαν με τα τούλια και τις πούλιες της, ξυπόλητη όπως της άρεσε να χορεύει.

Αλλαγή

2008-04-04T21:54:00.002+02:00

Επειδή στη λέσχη ανάγνωσης την Κυριακή η συμμετοχή προβλέπεται μεγάλη και τα έργα πρέπει να διαβαστούν όλα, κόπηκε "Η στροφή της Θεμελίνας" λόγω μεγέθους και στη θέση του θα διαβάσω ένα παραμύθι δυο σελίδων και κάτι. Για άλλη μια φορά μου ρίχνουν το πιο αγαπημένο μου έργο, έτσι μου έρχεται να το δημοσιεύσω εδώ πέρα :(

Αναγνώσεις με κοινό

2008-04-03T15:11:00.003+02:00

Είναι πολλές οι φορές που τα τελευταία χρόνια έχω παρουσιάσει δουλειές μου μέσα από βραδιές αφιερωμένες στο γραπτό λόγο. Είτε έλαβα μέρος σε κάποιο διαγωνισμό είτε διάβασα το βραβευμένο κάπου αλλού είτε συμμετείχα σε ομαδική παρουσίαση έργων είτε απλώς απέδωσα έργα άλλων, δεν το ξέρει ούτε η μάνα μου, πολύ περισσότερο οι πιο καλοί μου φίλοι και άνθρωποι που αγαπούν το γραπτό λόγο αλλά και μένα, που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν κάποιο τέτοιο δρώμενο αλλά όπως μου παραπονιούνται συχνά, δεν τους ειδοποιώ ποτέ.
Υποσχέθηκα σε όλους αυτούς αυτή τη φορά να μη το κρατήσω μυστικό. Κι αφού αποφάσισα να ενημερώσω εκείνους για το τι πρόκειται να συμβεί τις ερχόμενες μέρες, σκέφτηκα πως ίσως υπάρχουν κι εδώ κάποιοι φίλοι που θα ήθελαν όχι μόνο ν' ακούσουν τη Μπάλιου να διαβάζει, αλλά να διαβάσουν και οι ίδιοι ένα δικό τους έργο. Να λοιπόν που και πότε μπορεί να συμβεί αυτό.
Αύριο, Παρασκευή 4/4 και ώρα 5μμ
Στα πλαίσια του 30υ Story Telling Festival, που συνδιοργανώνουν το Μικρό Πολυτεχνείο και η Fnac θα διαβάσω την περσινή βραβευμένη ιστορία μου "Καραγιαννού Χορευταρού" ανοίγοντας έτσι το Festival στο διαγωνιστικό του τμήμα. (Στέμμα και κορδέλα δεν έχω να παραδώσω στο φετινό νικητή).

Την Κυριακή 6 Απριλίου και ώρα 9μμ στην ΠΛΩΡΗ, (ένα μπαράκι του Πειραιά στην άκρη της Πειραϊκής), θα συμμετέχω στη λέσχη ανάγνωσης με το διηγημά μου "Η στροφή της Θεμελίνας" ένα δωδεκασέλιδο διήγημα, ανέκδοτο, που μόνο κάποιοι καλοί φίλοι γνωρίζουν μέχρι στιγμής και ήρθε η στιγμή να πάρει το δρόμο του.

Την Παρασκευή στις 11/4 και ώρα έναρξης 5μμ, θα διαβάσω καλώς εχόντων των πραγμάτων δυο παραμύθια μου στη Fnac, ως συμμετέχουσα στο φετινό διαγωνισμό του πρωτότυπου γραμμένου παραμυθιού. Η απόφαση για το καλύτερο παραμύθι θα βγει με ψήφο, από την κριτική επιτροπή αλλά και το κοινό.

Αυτά μέχρι και τις 11 του μηνός, αν υπάρξει κάτι άλλο μετά από αυτά θα σας ενημερώσω.
Πέραν του γεγονότος ότι θα με χαροποιούσε πάρα πολύ η παρουσία κάποιων ανθρώπων που μιλώ μαζί τους εδώ πέρα και τους διαβάζω,xnoydi, ellinida, Ελένη Στασινού, mist, Justunothergoneof, πρεσβύωπα που δεν ξέρω που είσαι, qed που επίσης δεν ξέρω που είσαι, Μάνο Αντώναρε, Καιρέ, Σαύρα (δεν σε λέω θα με καρατομήσεις στις 11 χεχε), θέλω να δηλώσω σ' αυτούς που μένουν μακριά εκτός Αθηνών ότι η σκέψη μου θα τρέχει σ' αυτούς καθώς θα διαβάζω. Ξέρετε ποιοί είστε.

ΥΓ. Justunother...klp μη μου την πέσεις για το όνομα πάλι δεν μου κάθεται, κανόνισε να έρθεις αν μπορείς και πέρνα το μήνυμα όπου κρίνεις ότι θα ήθελαν να το ξέρουν.

Art cafe ΠΛΩΡΗ/Ακτή Θεμιστοκλέους και Αλ. Ζαϊμη 63 Πειραϊκή
Fnack/ Εμπορικό κέντρο THE MALL, στάση ηλεκτρικού Νερατζιώτισσα.

Το μυθιστόρημα

2008-04-03T06:22:00.000+02:00

Το «Κανενός Η Ευτυχία» μυθιστόρημα

που αναπαριστά την ποίηση στη ζωή

την εντός,

απέκτησε εξώφυλλο και βούτηξε

στην κολυμπήθρα

των αναμνήσεων που βάφτισαν τις μέρες

του μέλλοντος

επιεικώς Κανενός.

Μετά απ’ αυτό οι Ελπίδες επέστρεψαν

εντός

έχοντας απολέσει τα οστρακά τους

όταν τις είδε Ουρανός

και τις τιμώρησε με τη φωτιά του

γιατί αποκάλεσαν με τ’ ονομά του

κάποιους εκτός.

Η πέννα που έγινε χορδή

2008-03-31T21:39:00.003+02:00

Η Επαφή με τους δημιουργούς του ίντερνετ είναι αρχικά οπτική. Πως ανοίγεις ένα βιβλίο και το ξεφυλλίζεις με περιέργεια πριν αποφασίσεις να κάτσεις κάτω να το διαβάσεις; έτσι.
Διάλεξα τη λέξη "δημιουργός" έναντι τόσων άλλων γιατί στο ίντερνετ κυρίως στα blogs γράφουν και άνθρωποι που λιγότερη έως καθόλου σημασία δεν δίνουν σε κείνο το κομμάτι γραφής που αφορά την τέχνη, χωρίς να σημαίνει πως ο λόγος τους δεν είναι σημαντικός στα θέματα που διαπραγματεύονται. Κι εδώ θα μπορούσα να αναφέρω μερικές εξαιρέσεις αλλά διαλέγω να μη το κάνω για ένα και μοναδικό λόγο. Όποιος αισθάνεται την ανάγκη να εκφραστεί μέσω ενός ιστολογίου όποια φόρμα και να έχει αυτό, σημαίνει πως θέλει ν' ακουστεί. Όποιος θέλει να ακουστεί, σημαίνει ότι δεν μπορεί να κρατήσει άλλο μέσα του αυτά που έχει να κατονομάσει ακόμα κι αν έχει την τάση να κάνει πλάκα. Δεν γίνεται να μην είναι σημαντικό οτιδήποτε έχει να πει ένας άνθρωπος που νιώθει την ανάγκη να το βγάλει.

Οι δημιουργοί, ξέχωρα ότι νιώθουν την ανάγκη αυτή, νιώθουν παράλληλα και την υποχρέωση να δουλέψουν τον λόγο τους, να τον πλάσουν με τρόπο που να παραπέμπει στην τέχνη και βλέπουν διαρκώς μπροστά τους αυτή την πρόκληση.
Οι δημιουργοί κάνουν την πίκρα τους σάτυρα, την κραυγή τους τραγούδι η ποίημα, τα ονειρά τους παραμύθια, την εμπειρία τους διήγημα, και μυθιστόρημα, τις απορίες τους φιλοσοφία και σχεδόν ποτέ δεν μπορούν να είναι σίγουροι για τα συμπερασματά τους. Όχι γιατί δεν έχουν άποψη και θέση αλλά γιατί δεν θέλουν να βλέπουν κοντόφθαλμα, μονόδρομα, παρορμητικά μόνο και υπο το κράτος συναισθηματικής φόρτισης. Ωστόσο είναι άνθρωποι κι αυτοί. Κι όταν πονάνε έχουν βρει τον τρόπο να το λένε με χίλιους τρόπους ή και απευθείας. Έχουν μάθει μέσα στα τόσα χρόνια εξάσκησης να εκτίθενται στα μάτια των αναγνωστών τους. Τόσο πολύ μερικές φορές που αρχίζει ο αναγνώστης και αναρωτιέται αν πρόκειται για πραγματική έκθεση ή για μια μυθιστορηματική περσόνα που συνεχίζει να ζει και στην εκτός συγγραφής ζωή ενός τέτοιου γραφιά.
Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται. Υπάρχει εκτός συγγραφής ζωή για έναν γραφιά και σε τι έκταση αυτή εξαπλώνεται; Μήπως οι γραφιάδες δεν είναι τίποτε άλλο από απροσάρμοστα κι εγωκεντρικά άτομα που έβαλαν στη θέση του πραγματικού κόσμου τον δικό τους και προσπαθούν να παρασύρουν κι άλλους σ' αυτόν;
Ιδού η φωτισμένη απάντηση που την σκέφτηκα μόλις τώρα και μας λύνει όλες τις απορίες.
Ιδέα δεν έχω φίλοι μου. Εκείνο που ξέρω είναι ότι μ΄αρέσει αυτός ο κόσμος τους. Κι όταν βλέπω έναν άνθρωπο ικανό με τον λόγο του να με τραβήξει μέσα του και ν΄αρχίσω να ανακαλύπτω ξανά τις αλήθειες μου, να βλέπω να αποκαλύπτονται στα μάτια μου οι δικές του αλήθειες που είναι εξίσου σημαντικές και σεβαστές με τις δικές μου, ένας άνθρωπος ικανός να με κάνει να νιώσω οίκτο ακόμα και για τα σκουλήκια, να με κάνει να μπω στα παπούτσια του αλλουνού και να δω τις συνθήκες του και τις προτεινόμενες επιλογές του αν υπάρχουν, ένας άνθρωπος ικανός την ίδια στιγμή που μου γυρίζει το στομάχι ανάποδα να μου αφυπνίζει το έλεος για τις πιο καταδικαστέες περιπτώσεις, ένας άνθρωπος που σημαδεύει κατευθείαν στην απολυτότητα του "είναι" σου και σου αποδεικνύει πόσο μικρόψυχος μπορείς να γίνεις και πόσο αυτή η μικροψυχία έχει καταφέρει να αφορά στο σύνολό της την κοινωνία και σένα μαζί, ε τότε αυτός ο άνθρωπος για μένα έχει πει κάτι πολύ σπουδαίο. Για να το πει, τον έχει βασανίσει, το έχει μάθει από τα λάθη και τα παθηματά του, από το κάθε του τέλος και την κάθε του αρχή, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει καταφέρει να με πείσει ότι όλα αυτά εξυπηρέτησαν τον ιερό και ανείπωτο συχνά σκοπό της δικής του ύπαρξης. Αυτόν, του να κρατήσει μέχρι τέλους τα συστατικά στοιχεία που τον ορίζουν σαν άνθρωπο.
Αυτούς παρακολουθώ επισταμένα, όπου τους ανακαλύπτω κολλάω πάνω τους, στο λόγο τους, σ' αυτά που αποτελούν τους προβληματισμούς τους, στις συγγραφικές ή και μουσικές ακόμα προσεγγίσεις τους (θυμάμαι εκείνον τον rockerblogger), σε οτιδήποτε εκφράζουν μέσα από το διαδίκτυο που πέφτει στην αντιληψή μου. Μερικοί δεν ξέρουν καν ότι τους παρακολουθώ, αλλά νιώθω θλίψη όταν αποφασίζουν να διακόψουν την δραστηριοτητά τους σαν bloggers η κάτοχοι ιστοσελίδας, για να επιστρέψουν ολοκληρωτικά σε αυτόν τον έξω από εδώ απρόσωπο κόσμο. Γιατί εδώ μπορείς να παρακολουθήσεις σκέψεις, που δεν θα είχες την ευκαιρία αλλιώς παρά μόνο με την αγορά κανενός βιβλίου. Ενώ τώρα κοιτάζω τον/την παρακαθήμενο/η με λοξές ματιές στο λεωφορείο και αναρωτιέμαι αν έγραφε σε blog τι θα είχε να πει και πως θα το έλεγε. Πιάνω και βάζω λόγο στα πρόσωπα κι έχουν αποκτήσει τα περισσότερα πρόσωπα λόγο. Έτσι βλέπω πια τις περισσότερες αμίλητες φυσιογνωμίες. Ως άτομα με λόγο κρυφό.
Φανταστείτε τώρα τι παθαίνω να βλέπω τους φίλους μου να την κάνουν από δω μέσα. Αυτούς που ονόμασα φίλους μου χωρίς να τους έχω δει, μόνο και μόνο γιατί με έκαναν να νιώσω όμορφα με τα κειμενά τους, με ταξίδεψαν, μου κράτησαν συντροφιά, μου δίδαξαν και κάθε που έπαιρναν είδηση τα λούκια μου, μου χτύπησαν το παρόν. Ένα πέρασμα είναι κι αυτό το blog εδώ χωρίς ιδιαίτερα αξιοθέατα για τον περισσότερο κόσμο, που άλλοτε κατά λάθος πέφτουν επάνω του και άλλοτε τους βγάζει ο δρόμος. Πάντα όμως θα υπάρχουν και νοσταλγοί της ηρεμίας σε ένα φτωχό αγροτόσπιτο, στην εξοχή, όπου η θύμιση ντύνει το χειμώνα τα γυμνά κλαδιά και το καλοκαίρι πρασινίζει τους λόφους. Χωρίς λεκτικές φανφάρες όλ' αυτά, χωρίς λογοτεχνικά τερτίπια, χωρίς λόγο επιτηδευμένο προς χάριν της ακουστικής αισθητικής, χωρίς υποκρισία, μόνο με τις απλές αλήθειες της πένας, με το λιτό στόλισμα των αισθημάτων, όχι λόγω τσιγκουνιάς, αλλά λόγω προσκόλλησης στο πρωτότυπο κάποιων αξιών. Κι αν εγώ αντί για "υπέβαλα το κειμενό μου προς ανάγνωση" το λέω "έριξα κείμενο στο ίντερνετ", κι αν εξαιτίας αυτού απέκτησα τις ταμπέλες μου, χέστηκα πατόκορφα κυρία Μανταλένα. Εκείνο που πάνω απ' όλα με τσουρουφλίζει είναι να βλέπω τους διαδικτυακούς συντρόφους μου να την κάνουν. Αυτό δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω και νομίζω δεν θα μάθω ποτέ. Γεια και χαρά σου ρε Νίκο, (vromios), το ξέρω ότι αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε, απλά σκέπτομαι πως ο χρόνος δεν θα μας δίνει επ' αόριστον πίστωση για κάτι τέτοιο και με πιάνει ένα πράγμα γαμώτο, με πιάνει....
Σ' ευχαριστώ για την τιμή να μου επιτρέψεις να παρακολουθήσω την εξέλιξη των φεγγαριών σου και για όλες τις απίστευτα έντονες στιγμές που βίωσα διαβαζοντάς το. Γεια και χαρά σου ρε Νίκο που έσπευσες πρώτος και καλύτερος να με στηρίξεις στη χειρότερη φάση μου. Καλή συνέχεια.

Η Δέκατη Τρίτη Θεά

2008-03-29T09:19:00.004+02:00

(Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε γνωστούς, αγνώστους, φίλους κανονικούς και φίλους άσπονδους, καλαμοκαβαλημένους και μη, μεγαλομανείς και γειωμένους, μαλάκες και πηδηχταράδες ψυχών και σωμάτων, ανοργασμικούς και μη, συμπαθούντες και αντιπαθούντες, νυν και τέως μουράτους γκόμενους, επίδοξους, κατ’ επίφαση και κατά κυριολεξία, επιχειρηματικά δαιμόνια και αναξιοπαθούντες, δημάρχους, πολιτικούς με όραμα και πολιτικούς με Σόδομα και Γόμορα, ιντεργαμίκουλες και ιλουστρασιόν προσωπικότητες, αλλά κυρίως, σε κείνους που μεσ’ στην παράνοια, διατηρούν τα μυαλά στη θέση τους. Ακόμα).

Υπάρχουν κάτι ωραία μαγαζιά με προσεγμένη ατημελησιά που πάει να κλίνει προς το χωριάτικο αλλά που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιχείρηση που βάζει πιτσιλιές από ιδέα παράδοσης και αρκετό χρήμα για να τραβήξει το ενδιαφέρον του πελάτη να μπει και να κάτσει.

Υπάρχουν και κάτι άλλα που στο φωνάζουν απέξω, «Μην πλησιάζεις, θα σε σφάξω»

Υπάρχουν και μέρη που άμα καταλήξεις να μπεις μέσα στη μέρα για έναν καφέ κυνηγημένος από το άγχος και το σαματά της πόλης, έχεις την αίσθηση ότι μπήκες σε ιδιωτικό χώρο και πρέπει να δώσεις διαπιστευτήρια.

Υπάρχουν και άλλα, που προσφέρουν ειδικά πιάτα, σπεσιαλιτέ από ξένες κουζίνες και γεύσεις που δημιούργησαν όλα τα αντίθετα, ιδανικά για ζευγάρια τύπου εννιάμισι βδομάδες.

Είναι τόσα πολλά τα μαγαζιά μέσα στην Αθήνα αν πεις να βγεις για ν’ απολαύσεις ένα δείπνο έξω με τους φίλους σου, ξέχωρα τα σουβλατζίδικα και οι ταβέρνες, όρεξη και λεφτά να έχεις.

Εγώ δεν έχω ούτε όρεξη ούτε λεφτά. Προσωπικά αν θα μ’ ενδιέφερε κάτι θα ήταν να παρακολουθήσω τα πρόσωπα των εξοδούχων, παράνομων ή μη, να ψάξω να βρω την προσδοκία στα μάτια τους, να την συνδέσω με την σκοπιμότητα της απόφασης να βγουν, δεν είναι πάντα για λόγους καθαρούς, να καταλάβω την ανάγκη του να βρίσκονται σε ένα κυριλέ μαγαζί αντί για ένα πιο οικονομικό για την τσέπη τους, την ανάγκη να έχουν ύφος χιλίων καρδιναλίων και να τους κάνει υπόκλιση ο σερβιτόρος, την ανάγκη για χλιδή που μπορεί να τους στοιχίσει και το μισό τους μισθό και από κει και πέρα θα έψαχνα να βρω τη ζωή τους και τις μιζέριες τους.

Υπάρχουν μαγαζιά εμπορικά που πουλάνε πανάκριβα είδη δώρων και άλλα που πουλάνε φο μπιζού. Υπάρχουν μαγαζιά που πουλάνε ρούχα πανάκριβα, μάρκες, κι άλλα που μπορείς ν’ αγοράσεις φόρεμα βραδινής εξόδου με 15 ευρώ. Μια καλή κολώνια μπορείς να την πληρώσεις μέχρι και εκατό ευρώ θα υπάρχουν και ακριβότερες, μια καλή κρέμα σώματος πάνω κάτω τα ίδια.

Η απορία μου είναι αν αυτά τα πράγματα κάνουν πιο ευτυχισμένο τον κόσμο που τα αγοράζει και τα φοράει. Του φέρνουν μεγαλύτερες ερωτικές επιτυχίες; Του εξασφαλίζουν καλύτερη δουλειά; Του φτιάχνουν το ίματζ έτσι που να μην έχει αντίρρηση κανείς για τα υψηλά γούστα του και τις ποιοτητές του, του δίνουν ποιότητα;

Τι υστερία είναι αυτή που έχει πιάσει τον κόσμο με την παντός είδους γκλαμουριά;

Σε μια εποχή αβέβαιου μέλλοντος, όπου οι γνώσεις, οι τεχνικές και οι δεξιότητες εκσυγχρονίζονται διαρκώς και ο χρόνος για την προσαρμογή σε αυτές είναι πολύ βραχύς, οι θέσεις απασχόλησης ασταθείς, τι κάνει τον κόσμο να επαναπαύεται μέσα στον δηθενισμό που του προσφέρουν αυτά τα μέρη;

Η κοινωνία και ο κόσμος στον οποίο ζούμε χάνουν την οικειότητα τους και την ανθρωπιά τους. Δεν μπορούμε πλέον να τους αναγνωρίσουμε.

Μόνη επανάσταση που συντελείται πια στις μέρες μας από τον κύριο όγκο του κοινωνικού συνόλου είναι η προσαρμογή.

Από τη μια η τρέλα του να ενεργούν όλοι σαν έκπτωτοι πρίγκηπες, από την άλλη η αγωνία του να προλάβουν και να προσαρμοστούν μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων που θέτει τις νέες αξίες ανανγώρισης με γνώμονα την ικανότητα του χαμελαιοντισμού, έχει προκαλέσει ένα σωρό σύνδρομα στους ανθρώπους που κάθε άλλο παρά απολαμβάνουν το κυριλέ δείπνο τους, την ακριβή τους κολώνια, και το ανοργασμικό τους ιματζ.

«Τα σύνδρομα της «Νέας Γενιάς» μεταξύ των οποίων είναι το «burn out» ή «σύνδρομο εγκεφαλικής υπερφόρτισης», το σύνδρομο «αιφνίδιου πολιτισμού», το «σύνδρομο νοσούντος κτιρίου», το «χικικομόρι στην Ιαπωνία», το σύνδρομο «επιθετικής οδήγησης» κλπ(Υπό Λουκά.Σ. Λουκά, ιατρός, αυτός τα λέει).

Κι απορούσα η αφελής όταν δούλευα σε ένα ξενοδοχείο με αποκλειστικούς πελάτες Αμερικάνους και έμπαινα στα δωματιά τους. «Είναι δυνατόν επιστήμονες άνθρωποι να διαβάζουν για τους πάρει ο ύπνος Μίκι Μάους και Γκούφη;»

Όταν στο έχει πει ο ψυχαναλυτής σου όμως να το κάνεις, είναι.

Ο αμερικανός ποιητής Ρόμπερτ Φρόστ είχε κάνει τη διάγνωση πολύ προτού ξεκινήσει η επιδημία: «το μυαλό είναι ένα υπέροχο όργανο. Αρχίζει να δουλεύει τη στιγμή που ξυπνάς το πρωί και δεν σταματάει ώσπου να φθάσεις στο γραφείο σου».

Από συμπτώματα της επονομαζόμενης και «affluenza» [εκ του «influenza» (=γρίπη) και του affluent (=πλούσιος)] πάσχουν τα τέκνα των πολυεκατομμυριούχων. Αρκετά από αυτά τα κακομαθημένα παλιόπαιδα συρρέουν στο Ινστιτούτο Money, Measing and Choices του Σαν Φρανσίκο για μερικές συνεδρίες ομαδικής ψυχοθεραπείας, για να μάθουν ότι τα δολάρια δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Ο δόκτωρ Στίβεν Γκόλμπαρτ και οι συνάδελφοι του αναλαμβάνουν να διδάξουν στα μεν παιδιά την «αλφάβητο» του χρήματος, στους δε γονείς τους άγνωστες έννοιες όπως «χαρτζιλίκι», «τρίτη θέση», «υπάρχουν και παιδάκια που δεν έχουν να φάνε».

Τα πράγματα στην Ελλάδα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ και τα σύνδρομα και κάθε σκέψη για πραγματική αξιολόγηση της πολιτισμικής μας κατρακύλας και της χωρίς καμιά αντίσταση ροής στο καινούργιο live stile που έτσι κι αλλιώς παρωχημένο είναι.

Ψάχνονται όλοι να βρούνε τι τους φταίει, και οι γκόμενες γκόμενους δεν βγάζουν, και οι γκόμενοι στήση δεν έχουν, και τα λεφτά φεύγουν από το παράθυρο, και οι τακτικές για σεξουαλικές ακρότητες δεν πιάνουν και κανείς δεν χύνει και όλοι το ρίχνουν στον τζόγο των ευκαιριών και όλοι ζούνε με ξένα λεφτά και όλοι έχουν ανακαλύψει την επιχειρηματικότητα, αλλά όταν πάνε να την εφαρμόσουν ποτέ δεν δουλεύει γι’ αυτούς η πουτάνα. Είτε χτύπησαν λάθος πόρτες, είτε δεν εκτίμησαν σωστά τις καταστάσεις, είτε ο χρηματοδότης έκανε πίσω, γιατί πάντα αυτός είναι το θέμα, είτε ξέχασαν να βαρέσουν το κεφάλι τους στον τοίχο και δεν πάνε να γαμηθούνε όλοι ομαδικά μπας και καταφέρουν τίποτα όχι, παρά πηγαίνουν και συναγωνίζονται στη μαλακία με σπόνσορα κι όλας «Α ρε Λαζόπουλε» καλομελέτα κι έρχεται καλά λέει.

Απόρροια όλης αυτής της κοινωνικής υστερίας είναι και οι άστεγοι, οι ζήτουλες, τα πρεζόνια, αυτοί που ψάχνουν και ζουν από τα σκουπίδια και που πέρα από την απέχθεια που προκαλεί αυτό σαν σκέψη, να σκεφτεί κανείς τι πολύτιμους θησαυρούς ανακαλύπτουν μέσα εκεί ικανούς να προσφέρονται ακόμα και για εμπόριο στο παζάρι της Κυριακής, ικανούς να συντηρήσουν οικογένειες πάει να πει, τα ίδια σκουπίδια που κάποιοι πέταξαν στον κάδο τους επειδή δεν εξυπηρετούσαν πια τις ανάγκες της σύγχρονης γκλαμουριάς. Αν επέτρεπαν και τα στρώματα και τα κρεβάτια στα πάρκα, θα έβλεπες όλους τους άστεγους να κοιμούνται στα μαλακά, ενώ τώρα ψάχνουν τις λύσεις τους μέσα στις κούτες και πάνω στα παγκάκια. Στην πολιτισμένη πολιτεία της Νέας Υόρκης βρέθηκε λύση και γι’ αυτό, έβγαλαν από ένα εισιτήριο σε κάθε άνεργο και άστεγο άτομο και το ξαπόστειλαν σε άλλη πολιτεία, έχουν μαζευτεί όλοι μαζί τώρα σε ένα μέρος όταν το θυμηθώ θα σας το γράψω, αν στο μεταξύ το θυμηθεί κανένας άλλος στο μεταξύ ας μου το θυμίσει κι εμένα. Έτσι καθάρισε η Νέα Υόρκη από δαύτους, ούτε ζητιάνοι, ούτε λεροί άστεγοι, ούτε εικόνα εξαθλίωσης πια σε κανένα σημείο της, είναι μια πόλη υγιής, σύχρονη και προοδευμένη. Έτσι κάνουν οι έξυπνοι δήμαρχοι και οι έξυπνοι κυβερνήτες κύριοι. Όχι να ξύνουμε το κεφάλι μας τι θα τους κάνουμε όλους αυτούς που μας χαλάνε τη μόστρα μπροστά από τα ακριβά μας μαγαζιά και λύση να μη βρίσκεται. Τους βγάζεις ένα εισιτήριο και τους ξαποστέλνεις.

Προχτές αγόρασα από ένα κατάστημα φο μπιζού ένα δωράκι για μια φίλη μου που γιόρταζε. Μετά από λίγες ώρες μια άλλη κοινή μας φίλη, της έκανε δώρο μια πανάκριβη κολόνια. Η διαφορά στην ποιότητα μάγκες είναι αυτή που προκαλεί την ευχαρίστηση του αποδέκτη. Ντράπηκα προς στιγμήν τόσο πολύ για το δώρο μου λες και το είχα αγοράσει για να προκαλέσω δυσαρέσκεια, ευχήθηκα να μην είχα την έμπνευση να το κάνω. Ευτυχώς επανέρχομαι γρήγορα έχω ακόμα κάποιες αντιστάσεις και έβαλα μέσα μου τα πράγματα στη θέση τους. Απευθύνομαι μόνο σε όποιους είναι σε θέση ακόμα να καταλάβουν την αξία της κίνησης και τις αξίες που μέσα μου είναι εδραιωμένες σε σχέση με το πώς μετράς τους ανθρώπους. Όποιος δεν είναι ικανός να το δει και να το καταλάβει, προβλημά του.

Έρχομαι μάνα

2008-03-28T11:57:00.002+02:00

Ποτίστηκαν πάλι τα πεζοδρόμια.

Θυμήθηκα να κλείσω εισιτήρια για την Πάρο

Δεν περνάει η Βάσια για παιδί στα 13 της

πληρώνει γυναικείο

Το Πάσχα με τους γονείς που περιμένουν,

έγινε πολυτέλεια

Και η μαμά θα έχει τη μαγειρίτσα στο τραπέζι

Και θα μετράει απόντες

Τι βροχή ρε μάνα ανοιξιάτικα,

που ήρθε και μου έβρεξε το pc

και γέμισε την αυλή μου γυμνοσάλιαγκες!

Όχι ρε μάνα δεν είναι καμπινές το pc μου

Vc το λένε το άλλο κι εγώ μη νομίζεις

τελευταία το έμαθα

γιατί μου είπαν πως το να λες «καμπινές»

είναι βαρύγδουπο και πρέπει να μάθω να μιλάω

πολιτισμένα

Κι άλλα μου είπανε που άμα στα πω

θα σου πέσουν τα μαλλιά

Και θα νομίζεις πως ο εγκλεισμός σου στο σπίτι

φταίει που ξέχασες τη γλώσσα την κανονική

Γιατί ρε καημένη μαμά την πιο μεγάλη ανασφάλεια ενός

αναλφάβητου, εκμεταλλεύονται αυτοί που του πουλάνε παπαριές

Κάτι σαν τον μπακάλη του χωριού φαντάσου ναι

που σου έδινε τα ρέστα λειψά

γιατί νόμιζε πως δεν ήξερες να μετράς τα ψιλά

νόμιζε.

Έτσι και σε κάτι άλλους χώρους προωθούν λέξεις ανύπαρκτες

μαλακισμένες, μόνο και μόνο για να δηλώσουν την επαφή τους

με τον σύγχρονο κόσμο

Και βρέχει γαμώτο βρέχει πολύ

πρώτη μέρα ρεπό σήμερα και εγώ να τρέχω με τις λεκάνες

κάτω από τη στέγη

έχω σημαδέψει όλες τις τρύπες

και ακούω ρυθμικά τις σταγόνες να πέφτουν μέσα

τίκι τίκι τακ όπως τότε που τις ακούγαμε

να πέφτουν στον τσίγκινο κουβά που μάζευες το νερό

για να με λούσεις

τώρα το νερό το πετάω δεν είναι καλό

κι εσύ με ρωτάς ενοχλημένη κάθε φορά γιατί δεν το δίνω

το παλιόσπιτο να πάω σ’ ένα καινούργιο,

γιατί δεν πετώ τα παλιά έπιπλα,

επειδή εσύ θυμάσαι αυτά που δεν θέλεις ενώ εγώ

αυτά που θέλω μανούλα μου

δεν είναι θέμα στριφνό στην έννοια

μόνο που εγώ δεν είμαι καλή στις εξηγήσεις

δεν μου αρέσει να απολογούμαι και για όλα θυμάσαι;

Δεν μου αρέσει να απολογούμαι

γι’ αυτό θα φροντίσω να τη φάω τη μαγειρίτσα σου

Κι ας πάνε όσο θέλουν τα εισιτήρια κι ας μας κατηγορούν

ότι φτωχοί ξεφτωχοί τις διακοπές μας δεν τις χάνουμε

αδειάζει η Αθήνα το Πάσχα και που πάνε όλοι αυτοί

αν δεν έχουνε χρήματα πως μετακινούνται;

Δικαίωμα λένε δίνουμε στην κυβέρνηση, κάθε φτωχός πρέπει να μένει στο

σπίτι του το Πάσχα και να μαζεύει το νερό με τις λεκάνες ή να

μπουζουριάζεται στα γεύματα της αγάπης

κι όλοι οι άλλοι να σουβλίζουν το αρνί τους

ρεφενέ στις ταράτσες.

Τότε θα σεβαστεί τη φτώχεια μας η κυβέρνηση

Αμε τι νόμιζες,

μάθε λοιπόν πως είσαι πλούσια και έχεις μια κόρη ματσό

που θα ταξιδέψει μεγαλοβδομαδιάτικα για να σε δει

μια κόρη ευνοημένη που στα πενήντα της έχει δουλειά

και πληρώνεται.

Αλήθεια αυτό εννοούσες όταν μου έλεγες

πως η νοικοκυρά γυναίκα δεν μένει από δουλειά;

Αρμοδιοτητά μου είναι το καθάρισμα μαμά

Ακριβώς με τον τρόπο που μου έδειξες αν κι όχι τόσο καλή όσο εσύ

Ζούμε ωστόσο σε μέρες που το επαγγελμά μας είναι ανάρπαστο είχες δίκιο

Τόση βρωμιά έχει μέσα του αυτός ο κόσμος

Μόνο που ξέρεις η συχνή μου επαφή μαζί του με κάνει να αισθάνομαι

κι εγώ βρώμικη, πλένομαι και νομίζω ακόμα πως βρωμάω

σαπίλα, δεν γίνεται να φοράς γάντια και στον ύπνο σου

δεν γίνεται να φορέσεις γάντια στην καρδιά σου

κι έτσι την άρπαξα τη μόλυνση μάνα μου τη λένε κυνισμό

και θράσος, τη λένε ακόμα κι εκδίκηση

στο όνομα όλων που τα κεριά και λιβάνια τους

υπέμειναν.

Τελικά κατάφερα να κάνω το δικό σου και το ψώνιο μου μαζί

κι ούτε που χρειάστηκα καλάμι να σκαρφαλώσω είχα τη σφουγγαρίστρα μου,

σ’ ευχαριστώ ρε μάνα με γλίτωσες από τόσο ψάξιμο

τότε που μου την έβαλες στα χέρια

Τώρα στοιχίζει στους άλλους να με λένε καθαρίστρια

Κι εγώ παρεξηγιέμαι

«Δεν είναι ακριβώς αυτό και μόνο η Ελένη μας» λένε,

γιατί κάτι πρέπει να πούνε κι αυτοί για να δικαιολογήσουν

τη θέση μου αναμεσά τους,

μα η Ελένη τους είναι ακριβώς αυτό και είσαι η μόνη που το ξέρει

και τώρα θα το μάθει ο κόσμος όλος

μαλάκες ο καθένας μιλάει από το βάθος της γνώσης του

κι αυτό που έμαθα να κάνω καλά στη ζωή μου

ήταν να σφουγγαρίζω.

Άστα ρε μάνα δεν είναι για σένα αυτά

Φτιάξε εκεί πέρα καμιά σπανακόπιτα τώρα που θα’ ρθω για να φάω

Και κείνο τον καφέ με το γλυφό νερό που πίνουμε στην τζαμαρία

Και πάρε μου μια πλάκα πράσινο σαπούνι να πλυθώ

Και φέρε μου μια πετσέτα σου σιδερωμένη στην καυτή οργή σου για τους πούστηδες

Που σού’ φαγαν το επικουρικό και όλο λιγότερα στα δίνουν

Μα πάνω απ’ όλα μάνα μου φέρε μου εκείνη την σιωπή που σε αγίασε

στις αθέατες μάχες σου με τη βρώμα του κόσμου.

Έρχομαι.

Έρωτας

2008-03-27T06:23:00.002+02:00

Μετρήσανε τα βήματα απ' το -Χ- σε αντίθετη πορεία.
Η αναρρίχηση στην κορφή της μοναξιάς για "επιτυχία"
Και η κατάδυση στην άβυσσο της ύπαρξης για την ουσία.
Αν καταφέρουνε και οι δυο να φτάσουν κυκλικά στο τέρμα
θα τους φορέσει με καμάρι στα μαλλιά, η μαλακία το στέμμα.
Και θά' ναι εκεί πάντα ένα -Χ- να περιμένει
δυο νέους κύκλους να γραφτούν
που ο ένας στον άλλο θα εισχωρεί
μα ίδιος θα μένει.

Ευλογημένα τα γαμοσταυρίδια του

2008-03-26T16:40:00.003+02:00

Θα ήθελα εσείς πιστοί μου δυο κι ο κούκος που μπαίνετε εδώ να μου συγχωρήσετε την παραίνεση αλλά νομίζω πως αυτό το ποστ για τον Λαζόπουλο πρέπει να το δείτε. Κι έναν Αντώναρο να δίνει ρέστα με τις αλήθειες του, που είχα καιρό ν' απολαύσω τόσο. www.manosantonaros.blogspot.com

25η Μαρτίου

2008-03-25T09:07:00.002+02:00

Ο άνεμος, ο κόκκινος ουρανός και το κρυφό των αστεριών. Έψαξα για το όνειρο που είχα αφήσει στα κύματα και έλειπε. Καβάλησε το χρόνο και την κοπάνησε. Σιγά μην καθόταν να πνίγεται στην προσμονή της δικαίωσης.
Εργάτες του δήμου έβαλαν τη γαλανόλευκη στις κολόνες χθες. Η μνήμη καβάλησε κι αυτή το χρόνο και την κοπάνησε. Έμειναν οι σημαίες μόνες τους να κοιτάζουν την ιστορία. Μια ιστορία της οποίας ακόμα και τα καλά κομάτια χάθηκαν. Πόσο περισσότερο να θυμάται κανείς τα μπουντρούμια των ηρώων. Τις ίντριγκες της εξουσίας, τα πισωμαχαιρώματα, τις δολοφονίες, τις προδοσίες. Ωστόσο εξακολουθούσαν να υπάρχουν πολλοί που έδιναν πολύ περισσότερα από ενα σκατό γι' αυτό τον τόπο. Τη ζωή τους ολόκληρη. Κι ας έγινε η Μικρά Ασία ένα τρεμάμενο βήμα των γηρατειών στα γλιστερά κράσπεδα. Κι ας μην ξέρει η νεολαία μας τι ρόλο παίζουν οι πρώτοι παρελαύνοντες στην Καισαριανή, ένα τσούρμο γερόντων που ολοένα λιγοστεύει, μέχρι να μην απομείνει κανείς. Ξέρουν αυτοί κι από πατρίδα κι από προδοσία κι από αντίσταση κι από πραξικοπήματα. Τα έζησαν όλα, αλλά δεν τους ρωτάει κανείς. Κι αυτούς που αρνήθηκαν να πάρουν τη σύνταξη της αντίστασης, πάλι δεν τους ρωτάει κανείς. Περνούν και βλέπω το βλέμμα τους στραμμένο στο Ναύπλιο, την Τρίπολη, το Άστρος της Κυνουρίας, κι ας μην ήταν οι ίδιοι που τα έζησαν. Περνούν και βλέπω το βλέμμα τους στραμμένο στην Αλεξανδρούπολη, τον Έβρο, τη Μικρά Ασία, την Κύπρο, τα Ίμια. Περνούν και βλέπω το βλέμμα τους χαμένο μέσα σε αναπάντητα ερωτηματικά. Περνούν και φεύγουν. Και μαζί τους πολύ φοβάμαι και κάθε συναίσθηση του ιστορικού χρέους και κάθε συνδεσή μας με το χθες, που ακόμα αναζητάει την αλήθεια του κι ακόμα τραβολογιέται σαν πόρνη από τους εμπόρους της πολιτικής.
Μετά την τουρκοκρατία έπαιρνες λέει μια πέτρα μαρκαρισμένη, την πέταγες όσο πιο μακριά μπορούσες και όριζες έτσι την επικράτεια της περιουσίας σου. Θα ήταν λίγες οι πέτρες φαίνεται μετά τον πόλεμο. Πολύ λίγες μα την αλήθεια μου, θα τις είχαν ξοδέψει στα κεφάλια των Τούρκων, μπορεί και στον μεταξύ τους πετροπόλεμο κι όχι μόνο. Το θέμα είναι ότι για πάρα πολλούς, η πέτρα δεν έφτασε ούτε στο μισό μέτρο. Ένας τάφος θέλει κάτι περισσότερο.
Τέλος πάντων. Μην μαυρίσουμε τώρα εδώ πέρα με τέτοιες σκέψεις.
Ας σκεφτούμε κάτι ευχάριστο. Να για παράδειγμα, το όνειρο, που την κοπάνησε από τα κύματα και χαμογέλασε ο Χικμέτ. Που ταξιδεύει με χωρίς ουρά και χωρίς φτερά και χωρίς την αγγελική του μορφή, αλλά ταξιδεύει ακόμα στο χρόνο.
Κι ας καμαρώσουμε τα καμάρια μας που πάνε και μετράνε ένα στο δεξί, με τον ίδιο τρόπο που η ιστορία, άρρυθμα, παράτονα, αποπροσανατολιστικά, πέρασε κάτω από τα μάτια τους σε βιαστικές κακοδιατυπωμένες αράδες που δεν δικαιολογούν τη θέση του χθες στο σήμερα.
Κι ας ευχηθούμε στους απανταχού Βαγγέληδες και Βαγγελίτσες μας, χρόνια πολλά.