Friday, May 23, 2008

Ένας σπουδαίος ποιητής

Ένας σπουδαίος ποιητής

βολτάριζε κάθε πρωί

στο πάρκο

και με βαθιές εισπνοές

τράβαγε μέσα του

τη μυρωδιά των φύλλων

που σάπιζαν στο χώμα.

Στα χέρια του ανελλιπώς

είχε ένα μολύβι

κι ένα κομμάτι χαρτί

μην του διαφύγει

η σκέψη ως το σπίτι,

η εικόνα που φαντάστηκε

βλέποντας την εικόνα.

Είχε ένα χαμόγελο αμυδρό

και ύφος ελαφρά χαμένο

σαν που αρμόζει σε σπουδαίο ποιητή.

Όμως στο πάρκο

δεν τον άφηναν να ησυχάσει.

Κάποια γυφτάκια αδέσποτα του

ζητούσαν χαρτζιλίκι,

κάτι αδέσποτα σκυλιά των αφεντάδων

που κρίθηκαν ανάξια φροντίδας

κόπριζαν παντού,

ένας ρακένδυτος ναρκομανής

στους θάμνους που ξερνούσε,

ή το ποτιστικό που το νερό του εκείνον κυνηγούσε.

«Ίσως τα πάρκα είναι καλά

μόνο για να τα σκέπτεται κανείς»,

είπε κι αποφάσισε

να γυρίσει στο διαμερισμά του

και να σκεφτεί ένα πάρκο

ιδανικό για κείνον

και την ποιησή του.

Όμως κι εκεί τον έφταναν

οι θόρυβοι της πόλης.

Την είχε βαρεθεί τόση φασαρία

Κι αυτός μεσ’ στην καρδιά των γεγονότων

να γίνεται ο δέχτης τόσης ηχορύπανσης,

ασθενοφόρα, πυροσβεστικές, φωνές

και συγκεντρώσεις,

μιά τέτοια καθυστέρηση απ’ το σπουδαίο έργο.

Έφυγε λοιπόν για την επαρχία

να ηρεμήσει, να σκεφτεί, να γράψει

κάτω απ’ το θρόισμα των φύλλων

παρέα με τους τζίτζικες και τις πεταλούδες

σαν που αρμόζει σε σπουδαίο ποιητή.

Ήταν καιρός ν’ αλλάξει

και το μαύρο του φουλάρι

με κάτι πιο χαρούμενο και ζωντανό.

Πίσω στην πόλη ψεκασμένο το πένθος

των κτιρίων

από μια φρέσκια πεθυμιά γεμάτη

πάθος

άφησε να κυλήσει στους δρόμους

με κατεύθυνση τη θάλασσα

το συνονθύλευμα των αιτιών

που τον γεννήσαν.

No comments: