Friday, September 28, 2007

Μετά το τέλος

Καιρέ μου, εδώ είμαι. Ακόμα.

Όσο για σένα άντρα, θα σου μιλήσω από εδώ γιατί το ψαλίδι της προδοσίας έκοψε κάθε δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ μας.
Το εγώ μου μαζί σου ήταν ανύπαρκτο υπήρχες μόνο εσύ. Τώρα θα σου πω τι κάνει αυτή τη στιγμή το εγώ που τόσα χρόνια τσαλαπάτησες.
Εγώ μετρώ την απώλεια σε ρανίδες αίματος κι εσύ σε αντικείμενα.
Εγώ κοιτάζω τους λεπτοδείχτες προσπαθώντας να μαντέψω τους κύκλους που χρειάζεται να κάνουν προκειμένου ο χρόνος να εκκρίνει το φάρμακο της λήθης. Εσύ κοιτάζεις τα μπιμπίκια σου στον καθρέφτη.
Εγώ προσπαθώ να βρω τα βηματά μου μέσα στις τάφρους που έσκαψε η μπουλντόζα της φυγής σου κι εσύ προσπαθείς να με σπρώξεις στην άβυσσο.
Εγώ έμεινα εδώ που με άφησες να περιμένω μια πράξη από τα λόγια σου, κι εσύ πήγες να βρεις άλλα αυτιά για να συνεχίσεις τις φανφάρες του "για πάντα" σου.
Εγώ πονάω που σε βλέπω να γκρεμίζεις το βάθρο σου μέσα μου κι εσύ τώρα παραμορφώνεις τις μνήμες μου.
Έλα να τα πάρεις όλα τα δώρα σου αφού απέναντι στην προδοσία σου μου αντιπαραθέτεις αυτά. Το ανεμιστήρα και το μικρό καλοριφέρ για τα πόδια μου και τη σόμπα που μαζί πληρώσαμε και το τρανζιστοράκι που μου έφερες για να ακούω τα τραγούδια που σου αφιέρωνα. . Πάρε και τα βαλσαμωμένα σου λουλούδια της πρώτης χρονιάς, εκείνο που ονομάζουν έρωτα, στο είπα δεν θα αντέξει, δεν κάνουν ποτέ δώρο το λουλούδι του έρωτα αν η αγάπη λείπει από μέσα μας, στο είπα δεν θ' αντέξει.
Κι αφού μαζέψεις γύρω σου τα πολύτιμα αντικειμενά σου και τα εκατό ευρώ που μια φορά μου έδωσες για να πληρώσω το τηλέφωνο που ξεσκίσαμε μαζί, δώσε μου πίσω αυτά που μου χρωστάς εσύ.
Δώσε μου πίσω τα χρόνια της εθελοτυφλίας μου, τις μέρες που σ' έψαχνα στα μάτια σου, τις ώρες που κοίταζα το τηλέφωνο, τις στιγμές που κατάπινα τους κόμπους του πόνου μου για να σου χαμογελάσω.
Δώσε μου πίσω την ψυχή και το πνεύμα που γάμησες. Την έμπνευση που στράγγιξε η απαιτησή σου, τα όνειρα που κατάργησα για χάρη σου, τη χαρά που αφάνισε η προσμονή σου, τα μάτια που τον κόσμο έβλεπαν πάνω σου, τα χέρια που αντικείμενα δεν κρατάνε, τα πόδια που στη σκέψη σου σέρνονταν, το στομάχι που τις πέτρες σου άλεθε, την ψυχή που στα πόδια σου κατάθεσα, την πίστη που αδιάντροπα διεκδίκησες, τη θέληση να υπάρχω που έριξες στο σάκο σου, αυτόν που θα ρίξεις μέσα του και τον ανεμιστήρα, το καλοριφέρ και το τρανζίστορ σου.
Δώσε μου πίσω τη ζωή που δεν σεβάστηκες, μέσα στο προσφυγικό που οι τοίχοι του σε πνίγαν, δώσε μου πίσω τη γυναίκα που αγάπησες αντί για το ερρείπιο που έχεις γυμνώσει από κάθε τι προς χρήση πολύτιμο κι αν δεν μπορείς, κάτσε και σκέψου πάλι τα χρωστούμενα και πάρε τα λόγια μου στα σοβαρά για μια φορά στη ζωή σου.
Δεν πρόδοσες απλά έναν άνθρωπο. Πρόδοσες ότι έλεγες πως είσαι και πρεσβεύεις. Πρόδοσες την αξία σου την ίδια.
Έλα τώρα να πάρεις τα κολοπραγματά σου από δω πέρα.

10 comments:

Vromios said...

Κανονικά δεν θα άφηνα σχόλιο σε ένα τέτοιο ποστ αγαπητη Ερίνα. Όχι από φόβο να τοποθετηθώ ακόμα και απέναντί σου σε ένα τόσο προσωπικό, θυμωμένο και απελπισμένο βογγητό. Απλώς, κάποιες φορές νιώθεις πως αυτά κάποιος θέλει να τα πει μόνο. Να τα βγάλει. Να τα αφήει σε μια γωνιά μπας και μπορέσει μετά να ανασάνει.

Ο λόγος που σου γράφω είναι μόνο και μόνο για να ξέρεις πως κάπου εδώ είμαι κι εγώ, αυτός ο άγνωστος. Και γιατί σε τέτοια ξεσπάσματα οι περισσότεροι κάνουν πέρα.

Καλημέρα

Κωστης Γκορτζης said...

Αγάντα γερά Ελενάρα.
Μόλις περάσεις τη φουρτούνα του καβο Μαλιά, κοίτα στο γυαλί της μπουνάτσας το χαμόγελο της κόρης. Το χαμόγελο της ψυχής σου, δηλαδή, που δεν μπορεί να πάρει κανείς! :)

Herinna said...

βρομιε (Νικο)
Καταλαβαίνω τι λες. Και σ' ευχαριστώ για το "παρών". Το μυαλό μου είναι θολό αλλά η φωνή σου με φτάνει.

Κωστή
Ά ρε Κώστα...εσύ πάντα με κάνεις να χαμογελώ. Που θα πάει η π.....δεν θα έρθει;

So_Far said...

Aγαπητή Herinna,

άκουσε τη συμβουλή του καπετάνιου για τον κάβο Μαλιά.
Ξέρεις το λάθος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι οι άνθρωποι περιμένουν από τους άλλους να δώσουν αξία στο "εγώ" τους. Που την έχει αυθύπαρκτα. Και όταν φεύγουν συνήθως πονούν, επειδή νομίζουνότι χάνουν την πιστοποίηση.
Δε νομίζω ότι το έχεις ανάγκη σε οποιαδήποτε σχέση.
Γι' αυτό άκουσε τη συμβουλή του καπετάνιου. Έξω είναι μια ωραία μέρα σήμερα, και αύριο θα είναι μια ωραία μέρα, αν τη θεωρήσεις δική σου. Καλημέρα.

ΥΓ Όπως βλέπω όταν μας τρώνε οι έρωτες το ξεχνάμε το blog... ( για να γελάσουμε και να σε πειράξω )

manosantonaros said...

Καλέ κυρία... παρών...παρών...ΠΑΡΩΝ...
Ελενάκι, όλο μου στεναχωριέσαι... διάβασε και λίγο τον Ναύαρχο που ξέρει από φουρτούνες...
Νασαι καλά γλυκειά μου παλιά φίλη...

Herinna said...

so far
Τελειώνει ο απολογισμός, κάτι κομμάτια μου ψάχνω ακόμα, αν δεν βρεθούν δεν πειράζει, χαλάλι σου έρωτα. Θα τα πούμε...

Μάνο
Ήρθες μωρέ; Κι έλεγα μ' έχεις διαγράψει. Δεν έχω μπει στο blog κανενός εδώ και καιρό. Δεν θα μείνω στη μπόρα. Θα περάσει. Και θα σού' ρθω για σχόλια. Σ' αγαπάω αλήτη. Φιλάκια.

So_Far said...

Έλα Herinna σοβαρέψου. Πολύ τον έκλαψες το ... 'μακαρίτη'.

Μαύρος Γάτος said...

Πέτα τον! Κάψε τον! Σπάσε τον!

Κι αυτόν και τα κωλοπράγματά του...

Μπροστά; ¨Εχει και μπονάτσες, έχει και θύελλες. Αλλά δρόμο για πίσω δεν έχει...

Σε φιλώ

Herinna said...

Τα θυμάμαι και τα δικά σου γατούλη. Ο πόνος είναι ικανός να μας μετατρέψει σε τέρατα ε; Ωστόσο, δεν μπορείς να κάψεις κάποιον που κρατάει το χθες σου στα χέρια του. Απλά δεν το κάνεις.

kira said...

Φιλιά.